مقاله


انتخاب گروه : انتخاب سال : انتخاب ماه :
«دانشِ مستی» / قدمعلی سرامی | ۱۲:۵۷,۱۳۹۹/۲/۲۸|

خیام، داناترین دانشمند روزگار خود بوده است اما آنچه وی را از همالان ممتاز می کند، اعتراف او به نادانی خویش است. این دانائی در روانش به حیرتی شورانگیز از دست حیرانی عارفان، استحاله پذیرفته، جان او را به هیئت جامی جهان بین درآورده است. این اقرار به نادانی وقتی از زبان و خامه این داناترین روزگار، برآمده باشد، چونان برترین دانش ها در گوش جانِ دل آگاهان، جان خوش تواند کرد.

تبارشناسی شهرت خیام در غرب / حسین حسن پورآلاشتی | ۱۱:۳۷,۱۳۹۹/۲/۲۸|

تبارشناسی امروزه یکی از اصلی ترین رویکردها نزد محققان علوم انسانی به شمار می آید. در این روش محققان می کوشند تا با قرار دادن موضوع تحقیق در شرایط تحقق تاریخی آن، موضوع خویش را مورد بررسی قرار دهند. نویسندگان این مقاله نیز کوشیده اند تا با استفاده از این روش چرایی شهرت خیام در غرب را مورد بررسی قراردهند

بازتاب حیرت خیام در ادبیات فارسی | ۱۱:۳۴,۱۳۹۹/۲/۲۸|

آنچه خیام را از دیگر شناسندگان راز متمایز کرده، صمیمیت فراوان او در قبال نادانی خویش است. او می داند که نمی داند و این نادانی را نه تنها از خود و دیگران پنهان نمی کند که در بوق و کرنای چهارگانی های بلندآوازه خود به اوج فریاد می-رساند. او می خواهد با این کار به همه مدعیان دانایی بیاموزد که دانستنِ ندانستن، عیب نیست بلکه به دروغ خود را واقف اسرار شناساندن عیب است.

خرد در شاهنامه / جلال خالقی مطلق | ۹:۳۱,۱۳۹۹/۲/۲۸|

خرد و حکمت جانمایۀ شاهنامه است.‌ فردوسی خرد را سرچشمه و سرمایۀ تمام خوبی‌ها می‌داند. به‌باور وی حتی زندگی یا ناراحتی آن، غم‌ها و شادی‌ها، همه بر اثر بود و نبودِ خرد است و شخص خردمند چون برنامۀ‌ زندگی بسیار مرتب و منظم دارد همیشه در حال پیشروی است و به‌آرامی به اوج انسانیت که هدف نهایی آدمی است می‌رسد.

فردوسی و فلسفه / حسن بلخاری | ۹:۲۶,۱۳۹۹/۲/۲۸|

الف) بیان فردوسی در باب فلسفه و فیلسوفان مضطرب است؛ یعنی در ابواب مختلف شاهنامه رأی او در باب فلسفه و فلاسفه، متفاوت و در مواردی نقیض هم است. برای مثال در «جنگ رستم با اکوان دیو»، انسان بی‌خرد، فلسفی و دیومنش خوانده می‌شود و برعکس، خردمند کسی را گویند که عکس آنچه فلسفی می‌گوید، عمل کند؛ همچون رستم که عکس آنچه اکوان دیو گفته بود، رفتار کرد

شاهنامه، سفر سترگ پارسی / موسی بیدج | ۱۴:۱۱,۱۳۹۹/۲/۲۷|

شاهنامه فردوسی، ایرانی‌ترین کتاب ادب فارسی است. در این کتاب بیش از هزار بار نام ایران و ایران‌زمین ثبت شده است. از این سفر سترگ پارسی نسخه‌های متعدد در اطراف ایران و جهان موجود است و مصححان بزرگی نیز با تلاش فراوان در تبیین سخته‌ها و نهفته‌های آن قلم به عرصه کاغذ رسانده‌اند. اما آن‌چه که مرا به نگارش این مختصر واداشته اشاره‌ای است به ترجمه شاهنامه به زبان عربی.

دشمنان نامرئی انسان در طول تاریخ / هاشم آقاجری | ۱۲:۳۵,۱۳۹۹/۲/۲۷|

بیماری‌های همه‌گیر از عوامل مهم شکل‌دهنده تاریخ‌اند که بر جنبه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و مذهبی جوامع انسانی تأثیرات زیادی بر جای گذاشته‌اند. این بیماری‌ها در طول تاریخ علت وقوع جنگ‌ها، شورش‌ها و تغییر دودمان‌ها شده‌اند و در آثار و اسناد تاریخی به دوره‌های شیوع این بیماری‌ها اشارات فراوانی شده است.

دکتر ریاحی؛ فردوسی‌شناس معاصر/ علی محسنی کاشانی | ۱۲:۲۰,۱۳۹۹/۲/۲۷|

روز ۲۵ اردیبهشت هرسال در تقویم ایرانی، به ابتکار مسؤولان فرهنگ دوست کشور، به نام روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی، نامگذاری شده است. فردوسی بی‌گمان بزرگترین شاعر حماسه سرای ایران است و تسلط او در آرایش صحنه‌ها، گزینش واژه‌ها و کلمات، ترکیب استادانه اجزای جمله و ارائه تصاویر متناسب با موضوع و صور حسّی خیال، به اندازه‌ای است که با استادان دیگر این شیوه قابل قیاس نیست.

تعلق تنها 20 رباعی به خیام قطعیت دارد / سیدعلی میرافضلی | ۱۰:۲۳,۱۳۹۹/۲/۲۷|

رباعیات خیام از دو طریق به دست ما رسیده؛ یكی از آنها منابع كهن است. یعنی كتاب‌ها، رساله‌ها، مجموعه‌ها و جنگ‌های شعر و متون نثری كه به عنوان شاهد كلام بعضی از رباعیات خیام را نقل كرده و یا حتی در نقد آن چیزی نوشته‌اند.

پیام کرونا برای بشریت چیست؟ / حسن موسوی بجنوردی | ۱۵:۲,۱۳۹۹/۲/۲۴|

پیش از کرونا نیز بشر بیماری‌های مهلک فراگیری را تجربه کرده بود و میلیون‌ها انسان در قرون گوناگون قربانی ویروس‌ها و عفونت‌های مختلف می‌شدند. از این جهت ما انسان‌ها با مفهوم بیماری مسری ناآشنا نبودیم، اما آیا می‌توان گفت کرونا چون اسلاف خود ناخوانده می‌آید، جان انسان‌های بسیار را می‌گیرد و پس از انجام مأموریت ناپدید می‌شود و آن‌گاه ما آدمیان بی هیچ تغییر بنیادینی دوباره به زندگی روزمره پیش از بیماری برمی‌گردیم. شاید چنین شود؛ ولی به نظر می‌آید داستان کرونا ممکن است متفاوت باشد.

فره ایرانی / ژاله آموزگار | ۱۲:۲۱,۱۳۹۹/۲/۲۴|

فهرست بلندبالای كتاب‎ها و مقالات ابتكاری جلال خالقی معرف حضور همگان هست؛ هشت جلد چاپ انتقادی شاهنامه او زینت‎بخش كتابخانه‎های‌مان و سه جلد یاداشت‎های شاهنامه او مشكل‎گشای مقالات‌مان و همگی چشم انتظار واژه‎نامه تاریخی او. از سویی دیگر كیست كه نداند كه ابوالقاسم فردوسی 30 سال رنج برد تا برگه هویت ما را با خامه جادویی‎اش جاودانه كند و ستون‎هایی را پی افكند كه باد و باران و آزار دیگران گزندش نرساند و چنان اشتیاقی در ایران دوستی در دل فرزندان آینده‎اش به وجود آورد كه از میان آنها هم یكی دكتر خالقی باشد كه سرشار از عشق به ایران و دلبسته به هویت ایرانی برای بهتر عرضه كردن دستاورد 30 سال رنج فردوسی، 35 سال عمر و سلامتی‎اش را وقف كند تا این دفترهای انتقادی شاهنامه در دسترس همگان قرار گیرد.

هم قصه‌الملوك هم نصیحه‌الملوك / مجدالدین كیوانی | ۱۱:۲۹,۱۳۹۹/۲/۲۴|

شاهنامه فردوسی هم قصه‌الملوك است و هم نصیحه‌الملوك. معمولا شاهنامه را برای ماجراهای زندگی شاهان، وزیران و رزم‌آوران اساطیری یا تاریخی می‌خوانند و كمتر توجه دارند كه شامل اندرز‌ها و هشدارهایی نیز هست كه مخاطب بیشترِ آنها همان شاهانند. با توجه به اینكه همیشه افكار و افعال حاكمان مطلق‌العنان و دیگر چهره‌های شاخص بیشترین تاثیر را در خوب و بدِ زندگی مردم داشته است، چنین شخصیت‌هایی بیش از همه باید مراقب تصمیمات و اعمال خود باشند ولی متاسفانه كمتر اتفاق می‌افتاده كه شاهان و مقربان آنان به نسبت قدرت و اختیارات نامحدودی كه داشته‌اند

جلوه‌های انسان‌دوستی در شاهنامه / احمد کتابی | ۱۱:۱۸,۱۳۹۹/۲/۲۴|

برجستگی و ناموری شاخص فردوسی در زمینۀ حماسه‌سرایی، موجب شده است تا سایر امتیازها و ویژگی‌های مهم و شایان تحسین این سرایندۀ سترگ، و از جمله پایبندی آشکار وی به اصول و ارزش‌های اخلاقی، تا حد چشمگیری نادیده بماند. در این نوشتار که به مناسبت ۲۵ اردیبهشت، سالروز حکیم توس عرضه می‌شود، بر آنیم تا در هر چه فشرده‌تر، به بررسی یکی از ویژگی‌های نمایان او یعنی انسان‌دوستی بپردازیم که کم‌مانند است.

«وایه» ایزد آرزوها / رضا اشرف زاده | ۹:۳۵,۱۳۹۹/۲/۲۲|

«وایه» که در فرهنگها به معنی آرزو، کام دل و خواست آمده است، در حقیقت، دگرگونه یافته باورِ اساطیری «وایو»، «وای»، «وات»، «اندروای» و «وای وه» است، که در طول و طی دگرگونی های زمانی، این اسطوره، در ذهن و زبان بعضی از ایرانیان مانده است و به صورت مثبت آن «وایه بر آمدن» و منفی آن «وایه ت ورنیامدن» به کار می رود

انوری در عرصه طب / ابوالقاسم امیراحمدی | ۹:۳۱,۱۳۹۹/۲/۲۲|

تاریخ پزشکی در ایران، بی گمان به دوران باستان برمی گردد. به طوری که پیش از تاسیس دانشگاه و بیمارستان جندی شاپور نشانه هایی از این علم در سطوح و اشکال مختلف، وجود داشته است. در دوره حکومت سلسله هخامنشی، علم طب سازماندهی گردید و در عصر اشکانیان، طب ایرانی با طب یونانی و زردشتی درآمیخت.

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما