داریوش رحمانیان «نصایح شاهرخی» را کتابی مهم در حوزه تاریخ ایران دانست و با طرح خوانش انتقادی از سنت نصیحتنامهها، مسیر تحلیل خود را آغاز کرد و گفت: اگر به تاریخ اندیشه سیاسی خودمان نگاه کنیم میبینیم اندیشمندان ایرانزمین دقیقاً عکس این تصور بودند و رموز مصلحت ملک خسروان را نمیدانستند، بلکه باید به آنان آموخت که چگونه حکمرانی کنند.
عزتالله فولادوند فخر زمانۀ ماست و باید بر قدم و قلماش آفرین گفت که چنین کارنامهای را به یادگار گذاشته، باج به زر و زور و تزویر نداده، در همۀ زندگی مستقل مانده و فرهنگ این سرزمین را تا همیشه مدیون و مرهون خدمات خود کرده است.
رضا داوری اردکانی نوشت:توسعه و توسعهنیافتگی به جهان جدید تعلق دارد. جهانهای قدیم نه توسعهیافته بودند نه توسعهنیافته و هر جهانی به راه خود میرفت و خرد خاص خود داشت. اکنون دو وضع وجود دارد: توسعهیافتگی و توسعهنیافتگی که این یک وضع بدی است که با درک و فهم وضع جهان و شرایط و امکانهای زمان بیگانه است و از آن بیرون باید رفت که متاسفانه راه بیرون رفتن را به آسانی نمیتوان یافت. اما اگر راه پیدا شود، پیمودنش چندان دشوار نیست. من به گشایش این راه فکر کردهام و این مسالهای بزرگ و کاری صعب است.
ژاله آموزگار گفت: به نظر من نوشتههای باستانیپاریزی سبک نگارش کتابهای تاریخ قدیم مانند تاریخهای طبری، بلعمی، مسعودی، یعقوبی و… را به ذهن میآورد که در آنها غالباً مرز اسطوره و روایتهای تاریخی و تاریخ واقعی درهم میآمیزد. ای کاش باستانیپاریزیهای بیشتری داشته باشیم.
داریوش رحمانیان گفت: مورخ در مقام پژوهشگر میبایست به وجه طنازانه تاریخ التفات داشته باشد و آن را با اتکا بر روششناسی علمی، تحلیل متن و زمینه و تفسیر تاریخی سامان دهد. اشارات تنبیهات و ملاحظات پراکنده در آثار باستانیپاریزی میتواند راهگشای صورتبندی گونهای خاص از تاریخنگاری، یعنی تاریخنویسی طنازانه باشد.
کتاب «فرهنگ زبان اوستایی» نوشته نیما سجادی در کتابخانه ملی رونمایی میشود. در این رویداد حضور جمعی از استادان و پژوهشگران برجسته، درباره اهمیت، روش و جایگاه این اثر گفتوگو خواهد شد.
کتاب «اطلس اصطنبولی» همان نثر آشنای باستانیپاریزی است؛ آمیختهای از تاریخ، خاطره، طنز ظریف، ارجاعات ادبی و نکتههای اخلاقی. او از معلمانش اسطوره نمیسازد، بلکه آنان را با تمام ویژگیهای انسانیشان ضعفها، بزرگیها، سختگیریها و مهربانیها به تصویر میکشد. همین نگاه انسانی است که کتاب را خواندنی و باورپذیر میکند.
بهگفته نوذری: «میبینید که ایشان چه تکنیکها، شگردها، چموخمها، و شیوههای مشخص و متدهای بسیار جالب، زیبا، بدیع و ابتکاری را در امر ترجمه بهکار میگیرند، بهگونهای که وقتی خواننده آثار ایشان را در دست میگیرد، با آنها اخت میشود و شروع میکند به خواندن».
رودکی، شاعر بزرگ و پدر شعر فارسی، که به «آدمالشعرا» معروف است، جایگاه ویژهای در تاریخ ادبیات ایران دارد. او نه تنها بهعنوان نخستین شاعر بزرگ زبان فارسی شناخته میشود، بلکه با خلق آثار متنوع و زیبا در قالبهای مختلف شعری، تأثیر عمیقی بر زبان و ادب فارسی گذاشته است. رودکی با استعداد بینظیر خود توانست بیش از صد هزار بیت شعر بسراید که برخی منابع این تعداد را حتی بیشتر ذکر کردهاند.
دکتر صفی نژاد را پدر مطالعات و پژوهش های «قنات» در ایران نامیده اند و به او «پدر کاریز ایران» می گویند. ایشان برای نگارش اثری با عنوان «کاریز در ایران و شیوه های سنتی بهره گیری از آن» برگزیده اولِ دهمین دوره جشنواره بین المللی فارابی و نیز برگزیده کتاب سال ایران شد. سرانجام دکتر جواد صفی نژاد در ۲ دی ماه ۱۴۰۴ در سن۹۶ سالگی چشم از جهان فروبست.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید