فقه، علوم قرآنی و حدیث

نمایش تا از مورد
نتیجه جستجو برای :
  • جارالله رومی | جارُ اللّٰهِ رومی، ابوعبدالله ولی الدین بن مصطفى (د 1151ق/ 1738م)، فقیه و قاضی حنفی که بر علوم عقلی نیز چیرگی داشت.
  • جامع |
  • جامع البیان |
  • جامع | جامِع، عنوانی کلی برای کتابهایی که دربر دارندۀ احاديث پیامبر(ص) با جامعيتی در موضوعات گوناگون است و به طور طبيعی نزد شيعيان احاديث امامان معصوم (ع) را نيز شامل می‌‌گردد. اين شيوۀ تأليف که نزد فريقين دارای نمونه‌های پرشمار و گاه بسيار پراهميت است، افزون بر محدثان نزد بسياری ديگر از عالمان و نويسندگان مسلمان هم...
  • جامعه | جامِعه، کتـابـی نـام‌بـردار در روایـات شیعـه، بـه امـلای رسول‌الله (ص) و خط امیرالمؤمنین علی(ع). غالباً از جامعه در کنار متنی مشابه با عنوان جَـفر که آن نیز نگاشتۀ امام علی(ع) دانسته می‌شود، یاد شده است (تهانوی، 1/ 568). روایاتی از امام صادق و امام رضا(ع) جامعه را صحیفه‌ای از پوست به طول 70 ذراع، متن آن را ام...
  • جامعه، زیارت | جامِعه، زیارَت، گونه‌ای از آثارِ دعاییِ شیعه در تقابل با زیارات مختصه، در بر دارندۀ زیارت‌نامه‌هایی که می‌توان آنها را برای زیارت هر یک از 12 امام(ع)، یا همۀ ایشان با هم، در هر زمان و مکانی خواند. شاخص‌ترین فرد این نوع، «زیارت جامعۀ کبیره» است.
  • جاوی نووی |
  • جایز |
  • جدیع بن علی کرمانی |
  • جرجانی، ابوعبدالله | جُرْجانی، ابوعبدالله محمدبن یحیی بن مهدی (د 398ق/ 1008م)، از فقهای حنفی ایران.
  • جرجانی، ابویحیى | جُرْجانی، ابویحیى احمد بن داوود فزاری، فقیه، متکلم و محدث سدۀ 3ق/ 9م. نسبش به فزارة بن ذبیان، از قبیلۀ غطفان می‌رسد (بروجردی، 2/ 187). تاریخ ولادت و وفات وی مانند دیگر جزئیات زندگی‌اش روشن نیست. او نخست بر مذهب اهل حدیث بود، اما پس از چندی به تشیع گرایید. برخی جرجانی را از اصحاب امام محمدتقی جواد (ع) (220ق/ 8...
  • جرح و تعدیل | جَرْحْ وَ تَعْدیل، اصطلاحی در علوم حدیث ناظر به ارزیابی منفی یا مثبت در نقد راویان حدیث. چنین می‌نماید که این اصطلاح نخست در حیطۀ فقه در مبحث شهادت کاربرد داشته، و از آنجا به حوزۀ نقد رجال راه یافته است. در اواخر سدۀ 2ق/ 8 م، شافعی در کتاب الام تعبیر جرح را در تقابل با تعدیل در خصوص شاهد به کار برده است (مثلا...
  • جریره | جَریره، واژه‌ای که به شکل ترکیب «ولاء ضمان جریره» به کار رفته، و در اصطلاحی فقهی نوعی ارتباط بین دو نفر از طریق عقد است. در منابع اهل سنت اصطلاح «ولاء موالات» به همین معنا به کار رفته است. اثر شرعی عقد ولاء، لزوم پرداخت دیه (عقل) و ارث بردن یکی از متعاقدان یا هر دوی آنها از دیگری است.
  • جریریه | جَريريّه، يکی از مذاهب فقهی اهل سنت از طيف اصحاب حديث که منتسب به محمد بن جرير طبری است. برای پيروان اين مذهب به جز نسبت جريری، ظاهراً نسبت «طبری» نيز به کار می‌رفته است؛ همچنین به نظر می‌رسد که نسبت طبری در معرفی کسانی مانند ابوالحسن دقيقی حلوانی و ابواسحاق سقطی طبری (ابن نديم، 292) ناظر به تعلقات مذهبی، و ن...
  • جزء | جُزء، عنوان مشترک طيفی از تأليفات حديثی که وجه مشترک آنها محدود بودن حجم و دور بودن از جامعيت است. جزء نزد محدثان عبارت از صورت تأليف شدۀ احاديثی است که از فردی واحد از صحابه، تابعين يا عالمان پسين نقل شده باشد، يا از حيث موضوع به مطلبی واحد از مطالب مورد بحث در کتـب جامـع ــ البته بـا امکان بسطـی بيشتـر ــ ا...
  • جورقانی | ابوعبدالله حسین بن ابراهیم بن حسین (د 16 رجب 543 ق / 30 نوامبر 1148م)، محدث همدانی و صاحب کتاب الاباطیل. وی منسوب به جورقان در حومۀ همدان بود. منابع متقدم در انتساب این نام دچار چندگانگی شده‌اند: جوزقانی (ابن حجر، لسان ... ، 2 / 270؛ سخاوی، 2 / 105)، جوزقی (کتانی، 149)، و حتى جوزجانی (بغدادی، 1 / 313)، نمونه‌...
  • جوزجانی | ابواسحاق ابراهیم بن یعقوب بن اسحاق (د 259ق / 873‌ م)، از محدثان بزرگ و علمای رجالِ خراسانی تبار در شام و عراق. انتساب وی به جوزجان، از نواحی بلخ است (یاقوت، 2 / 149).
  • جوزجانی |
  • جوشن کبیر | جوشَنِ کَبیر (جوشنْ کبیر)، از دعاهای مشهور در میان شیعیان که دربر‌دارندۀ حدود هزار نام از نامهای خدا ست و در فرهنگ شیعی دارای کاربردهای منسکی متعدد است.
  • جوهری صغیر | ابوهادی شمس الدین محمد بن احمد خالدی (1151-1215ق / 1738-1800م)، فقیه و ادیب شافعی شاذلی و از مؤلفان پرکار سدۀ 12ق / 18م مصر.
  • جوهری، ابوبکر | ابوبکر احمد بن عبدالعزیز (د 24 ربیع‌الآخر 323ق / 2 آوریل 935م)، راوی مشهور اخبار تاریخی و ادبی، و مؤلف کتاب السقیفة.
  • جوینی، ابراهیم | ابراهیم بن محمد بن مؤید (644-722ق / 1246-1322م)، محدث صوفی‌مسلک خراسان. نسبت جوینی ناظر به تعلق خاندان او به شهر جوین است، اما گزارشی هست که او در آمل طبرستان متولد شده است (طباطبایی، 101).
  • جویریه بن اسماء | ابومُخارِق (ابومِخْراق، یا به قولی: ابو اسماء) (د 173ق / 789م)، محدث و راوی اخبار تاریخی.
  • ابن عماد، ابوالعباس | ابوالعباس احمد بن عماد بن يوسف اَقْفَهْسی (750-808ق / 1349-1405م)، فقيه شافعی مصری. اقفهسی نسبت به قريۀ اقفهس در مصر است
  • ابن عمر |
  • ابن عیینه | ابومحمد سفيان بن عيينة بن ميمون هلالی (107- 198ق / 725-814م)، محدث و فقيه كوفی.
  • ابن عیاش، ابوالفرج | ابوالفرج عبدالرحمن بن احمد، ملقب به زين‌الدين (ربيع الاول 772-11 صفر 853 / اكتبر 1370- 5 آوريل 1449)، مقری شافعی مذهب حجاز.
  • ابن عیاش، احمد | احمد بن محمد بن عُبيدالله جوهری (د 401ق / 1011م)، محدث امامی.
  • جمعه | نام شصت و دومین سورۀ قرآن مجید، مشتمل بر دو رکوع، 11 آیه، 128 کلمه و 720 حرف. سورۀ جمعه را از آغاز نزول تاکنون با عنوان دیگری ننامیده‌اند، و وجه تسمیۀ آن ترکیب اضافی «یوم الجمعۀ» یاد شده در نهمین آیۀ سوره است (نک‍ : ابن عاشور، 28 / 204) .
  • ابن غرابیلی |
  • ابن غضائری |
  • ابن غضائری، احمد | احمد بن حسين بن عبيدالله بن ابراهيم بن عبدالله غضائری، رجال‌شناس و محدث امامی بغداد در سده‌های 4 و 5ق / 10 و 11م.
  • ابن غانم مقدسی | نورالدين علی بن محمد بن علی بن خليل خزرجی (920-1004ق / 1514-1596م)، فقيه حنفی. تولد و زندگی و وفات او در قاهره بود.
  • ابن غلبون، ابوالطیب | ابوالطيب عبدالمنعم بن عبدالله بن غلبون بن مبارك (12 رجب 309-7 جمادی‌الاول 389ق / 16 نوامبر 920-26 آوريل 999م)، مقری و محدث شافعی مصری.
  • ابن غلبون، ابوالحسن | ابوالحسن طاهر بن عبدالمنعم بن عبیدالله (د 399ق / 1009م)، مقری شافعی مصری.
  • ابن فحام، ابومحمد | ابومحمد حسن بن محمد بن يحيی بن داوود (د 408ق / 1017م)، مقری و محدث سامرا.
  • ابن فراء |
  • ابن فحام، ابوالقاسم | ابوالقاسم عبدالرحمن بن عتیق بن خلفِ صقلّی قرشی (422 یا 425- ذیقعدۀ 516ق / 1031 یا 1034- ژانویۀ 1123م)، مقری اسکندریه.
  • ابن فتحون | ابوبكر محمد بن خلف بن سليمان (د 519 يا 520ق / 1125 يا 1126م )، عالم تاريخ‌دان اندلسی و مؤلف آثاری در شناخت صحابه.
  • ابن فرات، عزالدین | عزّالدين عبدالرحيم بن محمد بن عبدالرحيم (759-16 يا 26 ذيحجۀ 851ق / 1357-22 فوريه يا 3 مارس 1448م)، محدث و قاضی حنفی مصر و فرزند ابن فرات مورخ.
  • ابن فرح اشبیلی | ابوالعباس شهاب‌الدين احمد بن فرح بن احمد لخمی اشبيلی (625- 699ق / 1228-1300م)، محدث و فقيه شافعی.
  • ابن فرحون | عنوان افراد خاندانی از فقها و علمای مالكی ساكن مدينه. اينان از آن جهت كه نسبشان به بنی‌يَعْمَر ـ از شاخه‌های قبيلۀ كنانه ـ می‌رسد، يعمری نيز خوانده می‌شدند (سمعانی، 13 / 514).
  • ابن فرشته |
  • ابن فروخ |
  • ابن فصیح، ابوطالب | ابوطالب فخرالدين احمد بن علی بن احمد همدانی كوفی (680-26 شعبان 755ق / 1281-15 سپتامبر 1354م)، فقيه حنفی، شاعر و اديب.
  • ابن فضال |
  • ابن فهد حلی | ابوالعباس جمال‌الدين احمد بن شمس‌الدين محمد بن فهد حلّی اسدی (757-841ق / 1356-1437م)، فقيه امامی.
  • ابن قابسی |
  • ابن قاسم، ابوعبدالله | ابوعبدالله عبدالرحمن بن قاسم بن خالد بن جُنادَۀ عُتَقی (د صفر 191 / دسامبر 806)، يكی از شاخص‌ترين شاگردان مالك بن انس و از مروجان مذهب وی. او از موالی منتسب به «عُتَقا» بود.
  • ابن قاص | ابوالعباس احمد بن ابی احمد طبری (د 335ق / 946م)، فقيه شافعی، قاضی و واعظ اهل طبرستان.

ورود به سایت

مرا به خاطر بسپار.

کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما

کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور

کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:

ثبت نام

قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید

کد تایید را وارد نمایید

ارسال مجدد کد

زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.: