کلام

از ناشناس. با دیدی شیعی. در دیباچه و خاتمه از خود نام نبرده است. در آن از سروده‌های فارسی بهره گرفته است.

از محمد بن مهدی کشمیری، که روزگارش به دست نیامد. در دیباچه پس از ستایش از متن می‌گوید: «لم یدرکوا معضلاتها فحول العلماء و خبطوا مفسروها فی اکثر المواضع خبط العشواء» و من خواستم دشواریهای آن را بگشایم. گزارش «تجرید الکلام» (هف‍‌‌) طوسی (د 672ق) می‌باشد، با سربندهای «قوله، قوله الشارح، قوله المصنف».

از عمر بن حسین آمدی، روزگارش بدست نیامد،

از علم‌الهدی، صفی‌الدین ابوتراب مرتضی بن داعی بن قاسم حسینی رازی، از سدۀ ششم ق، و گفته شده از جمال‌الدین ابوعبدالله محمد بن حسن (حسین) رازی، نگارندۀ «نزهةالکرام و بستان العوام» (نسخه‌ها، 2/852) است، که خود در آن از این نگاشتۀ خویش نام برده است، و نیز به خواجه نصیرالدین طوسی و ابوالفتوح رازی نیز نسبت داده شده که درست نیست.

از حاج محمدحسین بن حاج حسون ترک نجفی، که در بغداد می‌زیسته است و ...

از نظام‌العلماء حاج رفیع‌الدین بن علی‌اصغر طباطبایی تبریزی (د 1326ق/1908م). در جبر و تفویض، که نگارنده «امر بین‌الامرین» را گزیده است. در 14 ع 2/1281ق به انجام رسانده است.

از جلال‌الدین عبدالرحمان سیوطی (849-911ق). در دیباچه می‌گوید: این برآوردن وعده‌ای است كه در خطبۀ كتاب «البرزخ» داده بودم، كه كتابی دربارۀ آخرت و رستاخیز بنگارم.

نوشته شده به خط پهلوی

از میرزا ابوالقاسم بن امیر محمدكاظم شاهشهانی زنجانی موسوی حسینی (د 1292ق). در ردّ میرزا علی محمد باب (1235-1266ق).

از قاضی محمدسعید بن محمدمفید قمی، معروف به حکیم کوچک (1049-1103ق). گزارش «التوحید» شیخ صدوق (د 381ق) می‌باشد، در چند مجلد که مجلد یکم را در 1099ق به انجام رسانده است. حکیم کوچک رساله‌ای در «توحید» دارد که جز این شرح است.

از دوانی، جلال‌الدین محمدبن اسعد صدیقی (830-908ق/ 1427-1502م).