کلام

از دوانی، جلال‌الدین محمدبن اسعد صدیقی (830-908ق/ 1427-1502م).

از عبدالرسول بن کمال‌الدین حلی، که در 15 ع 2/1380ق به نگارش آن پرداخته است. عقاید است با دیدی شیعی.

از میرزا محمدعلی بن نصیرالدین، مدرس چهاردهی (د 1334ق).

-

از شهاب‌الدین احمد بن محمد بن علی، ابن حجر هیثمی (909-974ق/1504-1567م). در 1 «مقدمه» و 3 «باب» و 1 «خاتمه».

از مجلسی دوم، محمدباقربن محمدتقی (1037-1110ق/1627-1698م). در مشهد خراسان، در یک شب، در اواخر محرم 1086ق، در 2 «باب» ساخته است: 1. فیما یتعلق باصول العقاید، 2. فیما یتعلق بکیفیة العمل، و سربندهای کوچکتر «اعلم».

از محمد بن مهدی کشمیری، که روزگارش به دست نیامد. در دیباچه پس از ستایش از متن می‌گوید: «لم یدرکوا معضلاتها فحول العلماء و خبطوا مفسروها فی اکثر المواضع خبط العشواء» و من خواستم دشواریهای آن را بگشایم. گزارش «تجرید الکلام» (هف‍‌‌) طوسی (د 672ق) می‌باشد، با سربندهای «قوله، قوله الشارح، قوله المصنف».

ناشناخته. از نگارنده‌ای شیعی. اعتقادات و اخلاق و افسانه‌های دینی است، به نثر آمیخته به نظم. آغاز و انجام افتاده است، باب‌های آغازین شماره ندارد.

از منوچهر فرزند گُشْنْ جَم زادسْپَرَا، که با مقام هیربد و رئیس روحانی پارس و کرمان، در نیمۀ دوم سدۀ سوم ق/9م می‌زیسته و از هموست: «نامه‌ها» (هف‍‌ ).

از محمدبن اسماعیل بن محمود بن محمد، معروف به بدرالرشید (د 768ق/1366م). دربارۀ واژه‌ها و اندیشه‌هایی که کفرآمیزند.

از حاج میرزا محمدرضا همدانی، کوثرعلی شاه (1261-1318ق) بن علی‌نقی بن محمدرضا.