عرفان

از «شیخ المشایخ قطب العلماء سعدالحق و الملة والدین». به آنچنانکه بر فراز نسخه آمده و در پایان آمده است: «کتبه
محمد بن الحموی فی جواب سؤال و استدعاء داعی» پس بایستی از شیخ سعدالدین حموی، ابوالسعادات محمد بن مؤید حموی (586-650ق/1190-1252م) باشد. گفتاری است عرفانی کوتاه، دربارۀ نفس، بخشبندی نشده.

از میرزا ابوالحسن، جلوه زواره‌ای اصفهانی بن سید محمد (احمدآباد گجرات 1238 ـ تهران 1314ق). حاشیه‌ای ست بر «شرح فصوص الحکم» ابن عربی. از ذریعه (6/126) برمی‌آیاد که «شرح» از صدرالدین محمد قونوی (د 672ق) می‌باشد.

متن عربی از «شیخ شهاب‌الدین مقتول» ]دیباچه[ سهروردی. ترجمه از فخرالدین ابوالمكارم، در شرح و خواص چهل نام خدا با سربندهای «اسم اول، اسم دوم تا اسم چهلم».

از خواجه ابوالمؤید محمد بن خطیرالدین بن لطیف بن معین‌الدین قتال بن خطیرالدین بن بایزید بن فریدالدین عطار نیشابوری ]دیباچه[، معروف به محمد غوث گوالیاری (د 970ق/ 1562م).

از محمدباقر بن محمد جعفر ]پایان رساله[ كه بایستی همان حاج میرزا محمدباقر بن محمد جعفر بن محمدصادق قهی اصفهانی همدانی (1239-1319ق/1824-1901م) باشد (نك‍ : جواب مسألتین) (هف‍‌ ).

3 «مسأله» است به شماره، در پاسخ پرسشهایی كه مرد عزیزی از ایشان كرده است. مسأله 1. طریقت حكماء و حقیقت و بطلان آن، 2. طریقت مجتهدین و اخباریین، 3. حقیقت طریقت صوفیه.

از محمدباقر بن محمدجعفر بن محمدصادق قهی اصفهانی همدانی (1239-1319ق/1824-1901م) (نك‍ : المعراج، هف‍‌ ).

از ناشناس. پراكندۀ دعاها و گزارش دعاها است، برای برآوردن نیازهای این و آن جهانی، طلسم‌ها، جوشن كبیر و جوشن صغیر و جز آنها.

ناشناخته. نام نگارنده و رساله در دیباچه و پایان نیامده است. عرفان نظری است.

از درویش محمد معروف به میرزا محمد، مشهور به محقق اردبیلی، بن سلطان محمد. نگارنده...

از محمدباقر بن محمدجعفر (دیباچه). از گروه شیخیان، كه بایستی حاج میرزا محمدباقر بن محمدجعفر بن محمدصادق قهی اصفهانی همدانی (1239-1319ق/1824-1901ق) باشد (نک‍ : المعراج، هف‍‌ ).