نسخه های خطی و عکسی

از محمد، مشهور به معروف بن مصطفی بن احمد كردنودهی شهرزوری برزنجی شافعی قادری (1166-1254/1753- 1838م).

نام حاشیه‌نگار در دیباچۀ نسخۀ در دست محمد بن حسین المدعو بفخرالدین الحسینی (و در پایان میرفخر) آمده است.

از علی بن حامد شیخان اشنوی، که نام خود را در دیباچه آورده است. روزگارش به دست نیامد. بایستی از کردان متأخر کردستان ایران ـ عراق باشد.
گزارش «العوامل المائة» جرجانی (د 471ق) است. شرحی حامل متن. در دیباچه پس از نام خود و کتاب می‌گوید: پیش از این تصریف زنجانی را شرح کرده «تکمیل الزنجانی» نامیده بودم، و از انجامۀ آن می‌توان برداشت کرد که کتاب دیگری در «شرح کافیه» نیز نگاشته است.

از سعدالدین مسعود تفتازانی (د 791ق). گزارش از زنجانی.

آغاز: دخول فی دخل او تقدیر

از رضی‌الدین عبدالغفور لاری (د 912ق/1506م)، شاگرد عبدالرحمان جامی. حاشیه‌ای است بر «الفواید الضیائیة» (نک‍ : هف‍‌ ) همان استاد خود. حاشیه‌ای با روش «قوله» سپس توضیحی از خود. نسخه دیباچه را ندارد، و نام وی در پایان آمده است، و به نقل از استادش می‌گوید: هرکس به فهم دانش، مرغی بود شکاری ـ شهباز تیز پرواز، عبدالغفور لاری.

آغاز در كتاب الطهارة افتاده، و می‌انجامد به «كتاب قسم الصدقات» با نسخۀ ش (1152) مقابله شد همان بود.

از سراج‌الدین ابوحفص عمر بن علی بن احمد انصاری شافعی معروف به ابن النحوی و ابن ملقن (723-804ق/1323-1401م). شرح «منهاج الطالبین» یحیی نووی (د 1176ق) در فقه شافعی ست.

آغاز (افتاده): عرضیة تتبع الجهة الاولی

آغاز: بسمله. قال المحقق الدوانی

آغاز: ... اما راویان اخبار و ناقلان آثار