اخبار

اثری از عذرا عقیقی‌بخشایشی از مجموعه «منشات» به مجموعه موزه بریتانیا راه پیدا کرد و در بخش هنرهای اسلامی آن جای گرفت. مجموعه خط‌های عذرا عقیقی‌بخشایشی با عنوان «منشات» مهرماه سال گذشته در گالری هما به نمایش گذاشته شد.

هر بار که در مطبوعات مصاحبه‌ای در باب ترجمه پیش می‌آید، خاصه ترجمه شعر، و احیاناً نظر بر این قرار می‌گیرد که شعر ترجمه‌ناپذیر است، در تأیید این نظر معمولاً حافظ را مثال می‌زنند. البته مصاحبه مطبوعاتی را نمی‌توان به ‌اندازه نظریه مستقل علمی جدی گرفت. هدف این چند سطر مختصر هم رفتن تا به حیطه نظریه‌پردازی نیست، بلکه بیشتر میدان‌دادن به یک بدبینی است. بدبینی‌ای که در پس تأکید بر ترجمه‌ناپذیری شعر حافظ گمان به یک احساس کمبود ملی می‌برد. کمبودی که شاید می‌خواهد بگوید ما ایرانی‌ها یا فارسی‌زبانان در دنیای هنر یک شخصیت انکارناپذیر جهانی داریم و او هم در چنان بلندایی ایستاده است که دست هیچ زبان و ملت دیگری به دامن کلامش نمی‌رسد.

جان هرولد پلام، مورخ برجسته انگلیسی در كتاب كوچك اما ارزشمند مرگ گذشته میان دو مفهوم گذشته و تاریخ تمایز می‌گذرد و معتقد است اگر تاریخ در مفهوم مدرن آن روایتی تا سر حد امكان عالمانه، انتقادی و بی‌طرفانه از رویدادهای پیشین زندگی انسان است، اما گذشته «روایتی از رویدادهای تاریخی است كه ارباب‌قدرت در هر جامعه آن را برای تداوم استیلا و استثمار به كار می‌گیرد.» این تمایز كاربردی پلام البته

رییس پژوهشگاه میراث فرهنگی گفت: با توجه به تنوع زبانی و گویشی که در فرهنگ ایرانی داریم تنوع گویش در کشور ما از کل قاره اروپا بیشتر است و از این بابت ما یکی از ثروتمندترین ملت ها در عرصه زبانی دنیا هستیم.

ادامه کاوش های اضطراری در گورستان وستمین کیاسر متعلق به دوره اشکانی به کشف 60گور دخمه ای با تدفین جنینی و همچنین گورهایی با معماری چاله ای با شیوه تدفین طاقباز منجر شد.

در اینجا به بحث تنوع شخصیت انسان وارد می‎شویم. به قول مولانا: «زین دو هزاران من و مار ای عجبا من چه منم!» ابتدا قضیه نسبت‌ها مطرح می‎شود. در انسان صورتهای بسیار مختلفی ظهور می‌کند: انسان، با خودش، با همسرش، با فرزندانش در میان خانواده، در کشورش، در کشوری دیگر،… و به یکباره متوجه می‎شویم همواره در حال بروز صور بسیار مختلفی از خود هستیم. و در حالات و لحظات مختلف نیز چنین است، و حتی در جمعیت‌ها: «من به هر جمعیتی نالان شدم» که می‎خواهد بگوید ما با شرایطمان انطباق داریم، این شرایط مختلف هستند پس ما هم به تبع آنها مختلف می‌شویم.

حضور ایرانیان در کربلا، قیام مختار و خیزش سیستان پس از پیمان‌شکنی کوفیان و بروز واقعه خونبار عاشورا، عده‌ای از مردم کوفه پشیمان شدند و از رفتارشان توبه و استغفار کردند و پس از مرگ یزید، طی چند نوبت علیه امویان شوریدند. یکی از این موارد، قیام مختار بود که ابراهیم ـ پسر مالک اشترـ فرمانده بخشی از سپاه او بود.

به تکیه [دولت] رفتیم. مسیحی‌ها هم می‌توانند با لباس سیاه و کلاه ملی ایران در مراسم تعزیه حضور به‌هم رسانند، شرایطی که به جاآوردن آن هیچ مشکل نیست و این امر سعه صدر و آزاداندیشی ایرانی‌ها را می‌رساند. تکیه با چادر بزرگی که چهار طاق، آن را نگه می‌داشت، پوشانده شده بود و با چلچراغ‌ها و جارهایی که تقریباً در همه جا گذشته بودند، روشن می‌شد. این محوطه مدور پهناور با انواع پوششهای دیواری، پارچه‌های گرانبها و تاج گلهای زیبا به طرز بسیار باشکوه تزیین شده بود. محوطه داخل آن به قدری وسیع بود که زنانی را که پشت میله‌های سبز رنگ لژهای فوقانی جا داشتند، به زحمت می‌شد تشخیص داد. لژهای طبقه همکف مملو از افسران و کارمندان عالیرتبه‌ای که همه لباس قدیمی پوشیده بودند و یا شخصیت‌های روحانی با عمامه‌های سفید یا سبز بود. در یکی از لژها مجتهد تهران، سرتا پا با ردای سفید و کمی دورتر از آن، امام جمعه با اعوان و انصار خود نشسته بودند.

مؤلف [کتاب تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی] درباره اینکه چگونه فرهنگ وسیع و درخشان عصر ساسانی در زیر پرده ابهام و فراموشی پنهان مانده، تا آنجا که آن دوره را دوره گسستگی و بی‌خبری نامیده‌اند، به عوامل متعددی اشاره کرده و مهمترین و مؤثرترین آنها را عامل «تعریب» و «وِلا» شمرده است. در آنجا ضمن برشمردن انواع تعریب، که نوع «تعریب لغات» را خوب می‌شناسیم، تعریب اشخاص را که یک پدیده جاهلی بوده و در صحرا و در میان قبایل عرب کاربرد داشته، روشن می‌کند و از جمله می‌گوید: «یکی از این گونه‌ها، تعریب اشخاص است.

دوشنبه شب، 27 مهرماه، مراسم پرده‌خوانی ایام محرم در شهر کتاب مرکزی برگزار شد. در این مراسم پیش از اینکه مرشد محسن میرزا علی، پرده‌خوانی را آغاز کند، اردشیر صالح پور، پژوهشگر و استاد دانشگاه درباره تاریخچه و ویژگی‌های پرده نقالی سخن گفت. وی در بخشی از سخنانش با اشاره به اهمیت هنر نقالی گفت: هنر نقالی ترکیبی از چند هنر نگارگری و نقاشی یا صورتگری، شعر و موسیقی است و پیش از آغاز به کار رسانه‌های جمعی، با معرکه‌گیری‌هایی که داشته، نقش اطلاع‌رسانی ایفا می‌کرده است.