اخبار و گزارش

اول اردیبهشت ماه جلالی، سعدی به اصرار دوست صادقش سکوت خود خواسته را پایان داد و «در فصل ربیع که صولت برد آرمیده بود و ایام دولت ورد رسیده» به حکم ضرورت سخن گفت و تفرج کنان بیرون رفت.

سعدی در دوران پرآشوب مغول، زمانی که ایران میان تیغ تاتار و زوال اخلاقی گرفتار بود، نه به عزلت‌نشینی صوفیانه پناه برد و نه به تملق‌گویی درباری تن داد.

سعدی آموزگار حکمت، آینه‌دار صلح و دوستی و مصلحی اجتماعی است. حکیمی سخن‌سنج و ادیبی هنرمند که رشحات پر از نفحاتش را چون «کاغذ زر» همه جا می‌جویند و می‌برند. اول اردیبهشت ماه جلالی، برگ زرین دیگری از تقویم فرهنگ و تمدن ایران‌زمین است؛ روزی که به نام پرشکوه افصح المتکلمین و حکیم نامدار، سعدی شیرازی، مزیّن گشته است.

سعدی شیرازی یکی از قله‌های بی‌بدیل زبان و ادبیات فارسی است که آثار او از منظر زبان‌شناختی و بلاغی واجد اهمیت بنیادین‌اند. بررسی زبان سعدی، در واقع مطالعه نسبت میان سادگی و پیچیدگی، ایجاز و عمق، و نیز کارکردهای چندلایه زبان در انتقال معناست.

چهل‌وپنجمین جلد از مجموعه شخصیت‌های مانا با عنوان «محمد جعفر محجوب» از سوی انتشارات سوره مهر منتشر شد.

مراسم یادروز سعدی امسال با یادبود دکتر اصغر دادبه، سعدی‌پژوه و حافظ‌پژوهی که چندی پیش از دنیا رفت، برگزار می‌شود.

در آستانه فرارسیدن اول اردیبهشت، یادروز شیخ اجل سعدی شیرازی، مجموعه‌ای از ویژه‌برنامه‌های رسمی، مردمی و بین‌المللی با محوریت مفاهیم صلح‌دوستی، اخلاق و میراث فکری این شاعر بلندآوازه در شیراز تدارک دیده شده است.

سی و یکم فروردین‌ماه در تقویم رسمی ما، روز ملی «گندم و نان» نام گرفته است؛ مناسبتی که فراتر از یک یادبود صنفی یا کشاورزی، ریشه در اعماق هستی‌شناسی و نظام اخلاقی ایرانیان دارد. در نگاه مهدی ماحوزی، نان در تمدن ما صرفاً کالایی برای فرونشاندن گرسنگی نیست، بلکه «مقدس‌ترین مائده الهی» و نماد پیوند میان زمین و آسمان است. این یادداشت با استناد به پژوهش‌های وی، به بررسی جایگاه اساطیری، دینی و ادبی گندم و نان می‌پردازد.

چهارمین مجلد «موسوعه علامه ملاعبدالله بهابادی یزدی» با عنوان «شرح خطبۀ المطوّل و شرح شواهد المختصر المعانی» به تحقیق استاد اکبر اسد علی‌زاده مراحل نهایی آماده‌سازی خود را پشت سر می‌گذارد.

کتاب توصیف سمپوزیوم‌های شبانه یونانی‌زبان‌های باستان است. با این وجود، سمپوزیومی که در خانه آگاتون دوست آتنی سقراط برگزار می‌شد، هیئتی دیگر داشت. اما بی‌تردید «سمپوزیوم» افلاطون اوج این نوع سمپوزیوم بود، سمپوزیومی که سقراط در آن شرکت کرده بود.