اخبار

دو تمدن بزرگ ایران و چین از گذشته‌های بسیار دور، پیوندهای عمیقی با یکدیگر داشته و در برخی کتیبه‌ها سروده‌هایی از سعدی جلوه‌گر است که نشان دهندۀ تأثیر سخن وی در مشرق زمین و قلمرو چین است.

معاون آموزش و پژوهش بنیاد سعدی با بیان‌ اینکه سعدی شاعری معتدل است، گفت: سعدی افراط و تفریط ندارد، زیاد از غم هجران نمی‌گوید، اما امید وصال را برجسته می‌کند یعنی امیدوار است و اینها است که از منظر روان‌شناختی هم سعدی را قابل ستایش می‌کند.

مهدی محبتی، استاد زبان و ادبیات فارسی در یادداشتی درباره ویژگی‌های ماندگاری سعدی شیراز سخن گفته است. او در این یادداشت این شاعر را برآیند فرهنگ ایرانی می‌داند.

سعدی شیرازی استاد مسلم سخن فارسی و معلم اخلاق و ادب و تربیت است و هیچکس منکر این جایگاه بلند نیست؛ اما گاه قرار دادن اشعار او در کنار یکدیگر نوعی تناقض ظاهری و پرسش‌هایی را در اذهان ایجاد می‌کند.

در بزرگداشت سعدی، نسبت اندیشه این شاعر با مسائل معاصر از جمله خشونت و فقدان گفت‌وگو مورد واکاوی قرار گرفت.

استاد زبان و ادبیات فارسی و عضو هیات علمی دانشگاه شیراز، با تبیین جایگاه جهانی این شاعر بزرگ، سعدی را فراتر از یک سخنور، معمار مکتبی می‌داند که «حکمت عملی» را با زندگی اجتماعی پیوند زده است. سعدی با نشاندن «کرامت و حرمت انسان» در کانون اندیشه‌هایش، آینه‌ای تمام‌نما از اخلاق و انصاف را پیش روی بشریت قرار داده که پیام صلح و نیکوکاری آن، سده‌هاست مرزهای جغرافیایی را درنوردیده است.

عضو هیئت علمی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد گفت: انسان‌دوستی، اخلاق و مدارا از ویژگی‌های برجسته و جاری در آثار سعدی به‌شمار می‌رود؛ بیان این مفاهیم با زبان سهلِ ممتنع اما طنازانه این شاعر پارسی‌گوی، می‌تواند در تقویت همزیستی و اخلاق اجتماعی حتی در شرایط امروز هم نقشی مؤثر ایفا کند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی به‌مناسبت روز بزرگداشت سعدی گفت: بزرگداشت سعدی، بزرگداشت روحِ زنده ایرانی است؛ روحی که جهان امروز بیش از همیشه به آن نیازمند است.

اول اردیبهشت ماه جلالی، سعدی به اصرار دوست صادقش سکوت خود خواسته را پایان داد و «در فصل ربیع که صولت برد آرمیده بود و ایام دولت ورد رسیده» به حکم ضرورت سخن گفت و تفرج کنان بیرون رفت.

سعدی در دوران پرآشوب مغول، زمانی که ایران میان تیغ تاتار و زوال اخلاقی گرفتار بود، نه به عزلت‌نشینی صوفیانه پناه برد و نه به تملق‌گویی درباری تن داد.