تسهیل عبور و مرور و بازرگانی در راهها یکی از مهمترین انگیزههای پلسازی بر فراز درهها و رودها بوده است؛ انگیزهای که در پیوند با اندیشههای خیرخواهانه و نیکوکارانه مردم ایران، یک کلیت معنادار را در برمیسازد و پازل تاریخی روحیات جوانمردانه و یاریگرانه مردم را در گذر تاریخ ایران کامل میکند. منابع ادبی در میان متنهایی که میتوان این نوع تاریخ مردم را در لابهلای برگهایش جست، جایگاهی مهم دارد. داستانها و افسانههای مردمی در این میانه میتواند
ازدواج یکی از رخدادهای مهم و بزرگ دوران زندگی هر انسانی است. ازدواج در تاریخ ایران، همواره تابع رسمها و آیینهایی ویژه بوده که با اندکی تفاوت در همه دورهها تقریبا به یک شکل انجام میپذیرفته است. دخترها به گونه معمول، در سن پایین، زمانی که هنوز سرگرم بازی بودند، بیخبر از همه جا به خانه بخت فرستاده میشدند. این در حالی بود که هم عروس هم داماد نه تنها خود هیچ نقشی در انتخاب شریک آینده و اظهار نظر در اینباره نداشتند، که حتی به دیدن یکدیگر هم پیش از خطبه عقد مجاز نبودند. این سنت حتی درباره شاهزادگان سلطنتی نیز مصداق داشت. آنان نیز چون توده مردم به برگزیدن همسری از سوی خانواده قدرتمند خود محکوم بودند؛ هیچ اعتراضی در این زمینه قابل شنیدن و پذیرفتنی نبود.
آنچه در فرهنگ ایران از زندگی عشایر میدانیم، بر آزادگی، سادگی، همدلی و همیاری مبتنی است؛ اصول و ارزشهایی که پایداری زندگی جمعی آنها را در روزهای سخت و تلخ رقم زده است. ریشهیابی این مفاهیم نزد عشایر، هر پژوهشگر را به واکاوی ساختار اجتماعی و اقتصادی زندگی عشایری میکشاند. یکی از صورتهای مهم تعاونی که پایندگی زندگی عشایر کوچنده و نیمهکوچنده را ضمانت میکند، با عنوان «مال» شناخته میشود. مال، دو یا چند خانوار عشایری را دربرمیگیرد که در کنار هم چادر میزنند.
«فرهنگ نیماپژوهی، کتابشناسی توصیفی نیمایوشیج از آغاز تاکنون»، کتابی است از علیمحمد نجاتی، پژوهشگر، شاعر و روزنامهنگار که در آن علاوهبر ارائه گزارش جامع از روند نیماپژوهشی و سیر تحول نقد شعر مدرن ایران، کتابشناسی توصیفی و تحلیلی جامعی، در قالب یک دوره نود ساله نیز به شکل تحلیلی تدوین شده است. «فرهنگ نیماپژوهی» دربردارنده گزارش از نوشتههایی است که از سال ١٣٠٠ تا ١٣٩٢ درباره نیمایوشیج، یا توسط نیما، به رشته تحریر درآمده و بهصورت رسمی منتشر شده است. به اینترتیب تصویری کلی و جامع از فعالیتهای پژوهشی و روند تدوین آثاری که نزدیک به یک قرن گذشته، در اینجا و آنجا درباره نیما، زندگی، آثار و جایگاه ادبی و اجتماعی وی صورتگرفته، بنمایه اصلی این کتاب است. بهدستدادن آمارها و شاخصهایی متنوع که بتواند موضوع نیماپژوهشی و اساسا جایگاه و اهمیت این شاعر و شعر نو را بر بستر مطالعات اجتماعی و سیاسی و با رویکردی تاریخی بهشکلی متفاوت نشان دهد، دغدغه این کتاب است. و اینهمه با رویکرد مبتنی بر کتابشناسی و سیر تحول نقد نیما برمبنای یک الگوی تاریخی در طول زمان پیش میرود.
«فرهنگ سبکشناسی» عنوان کتابی است که توسط نینا نورگاد، بئاتریکس بوسه و روسیو مونتورو نوشته شده و به تازگی در نشر مروارید منتشر شده است. این کتاب به جز مقدمه مفصلش، دارای چند بخش با این عناوین است: شاخههای اصلی سبکشناسی، اصطلاحات کلیدی در سبکشناسی و متفکران اصلی در سبکشناسی. مترجمان در پیشگفتار کتاب به این نکته اشاره کردهاند که در گذشته سبکشناسی رویکرد زبانی به ادبیات تلقی میشد و در این رویکرد تنها برجسته کردن مسائل زبانی در سبکشناسی اهمیت داشت. اما امروزه پیوند سبکشناسی با ادبیات عمیقتر شده و نظام سبکشناسی حلقه واسط میان زبانشناسی و نقد ادبی تلقی میشود:
هر قومی و بلکه هر شخصی در موقع صحبت یک عبارتی را زیاد و بهجا و بیجا استعمال میکند که به قول فرنگیها «تعبیر محبوب» شخص و به قول خودمان «تکیه کلام» متکلم است. این تکیه کلام به حسب عادت است و در اشخاص مختلف است و لابد هرکس در اشخاص معاشر خود این نوع عبارت را ملاحظه کرده و طرف توجه قرار داده است. در ملتها و اقوام مختلف هم «تکیهکلام»های مختلف موجود است. بعضی عبارات از عوارض عمومی زبان آنها است و بعضی دیگر در طبقات مختلفه ملت متفاوت است. مثلا در زبان فرانسه متصل «آیا چنین نیست» و «بالاخره» و «دِ دِ» و در انگلیسی «خوب» و «ها بلی» و در آلمانی «خلاصه» و «ها همچون!» و در عربی «والله» پرمکرر میشود.
عاطفه قدرتی: در سرزمینهای کهنسال، کمتر پدیدهای آنی و گذرا است. واژهای که اینک «فرهنگ» خوانده میشود، دستاورد تجربیات و دگرگونیهایی است که در روزگاران زندگی تاریخی مردم پدید آمده است. سلوک و منش مردم ایران در برخورد با یکدیگر ریشههای عمیقی در دل و جان این خاک دارد.
روستاها و مردمانی که در دل تهران محو شدند تهران عصر جدید چگونه شکل گرفت
استاد مرتضي راوندي در سال 1292 ش در تهران چشم به جهان گشود و پس از پايان تحصيلات، در رشته قضايي دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد. وي پس از عهده دار شدن كارهاي گوناگون به دليل داشتن حسِّ ميهن دوستي و دلبستگي به تاريخ اين مرز و بوم و مشتاقياش به سنتها و آداب زندگي مردمان اين ديار، به پژوهش درباره تاريخ ايران و نقش سياسي و اجتماعي مردم پرداخت. از اين رو عمري طولاني بر سر پژوهش و تحقيق نهاد و آثار قلمي فراواني از خود به يادگار گذاشت كه تاريخ اجتماعي ايران در 10 جلد، تفسير قانون اساسي، اقتصاد بشري و سير قانون و دادگستري در ايران از آن جملهاند.
ميراحمد سيدفخري نژاد مشهور به شيون فومني، از شاعران محبوب و مشهور شمال ايران است. او در سال ۱۳۲۵ش در شهرستان فومن ديده به جهان گشود. او تحصيلات ابتدايي و سه ساله خود را در رشت سپري کرد و بعد از آن به کرمانشاه کوچ کرد و سه ساله دوم دبيرستان را تا اخذ ديپلم طبيعي (۱۳۴۵ش) در آنجا گذراند.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید