اخبار

دکتر منوچهر ستوده، ایرانشناس پیشکسوت جمعه 20 فروردین درگذشت. مجید غلامی‌جلیسه، مدیرعامل موسسه خانه کتاب یادداشتی به همین مناسبت نوشته است که می‌خوانید.

دکتر سیدعباس صالحی با انتشار پیامی درگذشت استاد منوچهر ستوده، ایرانشناس برجسته را تسلیت گفت.

مصطفی محقق‌داماد، رئیس بنیاد موقوفات محمود افشار یزدی در پیامی درگذشت دکتر منوچهر ستوده، ایران‌شناس و جغرافیدان را تسلیت گفت.

فلسفه‌ موسیقی از دهه 1980 پرجنب‌ و ‌جوش‌ترین و بارآورترین حوزه مطالعات فلسفه هنر بوده ‌است و نصیب ما از این‌همه؛ هیچ، دست‌کم تا چندی پیش. جز درایه‌ «فلسفه موسیقی» «دانشنامه استنفورد» که تاکنون سه‌بار به فارسی برگردان شده، و پراکنده مقاله‌هایی همانند مقاله دورانساز «لوینسون»، «یک اثر موسیقی چیست؟» بازتاب چندانی از آن اندیشه‌کاری‌ها در جامعه‌ فلسفه یا موسیقی ما نیست.

کتاب «تاریخ شفاهی و جایگاه آن در تاریخ‌نگاری معاصر ایران» نوشته مرتضی نورایی در گروه روش‌شناسی و تاریخ‌نگاری پژوهشکده تاریخ اسلام نقد و بررسی می‌شود.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی نشست تخصصی «رهیافت‌های علم‌شناسانه به دانش‌های علوم قرآنی» را برگزار می کند.

«نسل‌های آینده اگر بخواهند در حوزه جغرافیای تاریخی ایران بزرگ به مطالعه بپردازند، اسناد و مدارکی که توسط استاد منوچهر ستوده فراهم آمده، مهم‌ترین مدارک تحقیقات آنها را تشکیل خواهد داد. تصور نمی‌کنم در قرن ما هیچ کسی در حوزه جغرافیای تاریخی ایران بزرگ به تنهایی به اندازه دکتر ستوده کار بزرگ و ماندنی انجام داده باشد.» این جمله معروفی است که محمدرضا شفیعی‌کدکنی در توصیف و اهمیت فعالیت‌های شخصی چون منوچهر ستوده می‌گوید که همین توصیف کوتاه از زبان یکی از بزرگ‌ترین اساتید ادبیات فارسی گویاترین توصیف در مورد شخصیت علمی و سال‌های سال فعالیت‌های او است.

دریکی از روزهای تعطیل خرداد سال 1325، جوانی 33 ساله بعد از صعود به توچال، در حال پایین آمدن بود. او کوهنوردی و طبیعت را بسیار دوست می‌داشت و این کار دائم را بویژه در ایام تعطیل آخر هفته انجام می‌داد. در اثر این آمد و شدها با محلی‌های بسیاری آشنا و هم صحبت شده بود و به مرور با نام کوه‌ ها، دره ها، بندها، چراگاه‌ها و چشمه سارهای دامنه توچال آشنایی یافته بود.

روانشاد دکتر منوچهر ستوده، از آن دست کسانی بود که خداوند عمر طولانی توأم با سلامتی به او عطا کرد که این از عنایات خداوند به محققان و مصنفان است. او که دل در گرو وطن داشت، در خانواده مرفهی زیسته بود که دارای تمکن مالی بود. در نتیجه با آسودگی، به دلمشغولی‌اش پرداخت، تمام عمر خود را در راه شناخت تاریخ و جغرافیای ایران صرف کرد. عموماً اهل تحقیق، در جایی می‌نشینند و براساس اسناد و مدارک کار می‌کنند اما ایشان جز آنکه اهل قلم بود، اهل پژوهش‌های دقیق میدانی هم بود. خود برایم تعریف کرد که «تهران تا اردبیل را، از راه گیلان، پیاده رفتم و تمام اقوام و قبایل و روستاها و شهرها را از نظر گذراندم.

زبان قاصر است از ستایش دانشی‌مردی که نامش «ستوده» بود و خود ستوده در میان محققان و مصنفان. چنان منشأ خدمات و اثرات بود و عمر گرانسنگ‌اش معطوف به شناخت فرهنگ ایران، که تا دهه‌های‌آینده، بسیاری از این سرچشمه، سیراب خواهند شد. «منوچهر ستوده» که ساعت 11 شب جمعه 20 فروردین، به سن 103 سالگی در بیمارستان طالقانی شهر چالوس دار فانی را وداع گفت، بیش از همه به کتاب «از آستارا تا استارباد» شناخته می‌شود؛ مجموعه‌ای 10 جلدی که درست نیم قرن پیش، نگارش آن آغاز شد. آن هم نه به رسم مألوف، که «قدم» نیز همراه «قلم»ش شد و با پای پیاده، گیلان تا گلستان را پیمود تا سه سال بعد، انجمن آثار ملی، آن را به طبع رساند.