اخبار و گزارش

در این کتاب سعی شده با ارائة رویکردی نظری و دقیق، علاوه بر توجه به تاریخچه و تحولات شمایل‌نگاری، روشی مدرن و کارآمد را برای فهرست کردن منابع و ارجاعات در هنرهای تجسمی، در اختیار خواننده قرار دهد. این اثر به تحلیل نمادها و معانی نهفته در تصاویر مذهبی و هنری می‌پردازد و توضیحی است برای شیوه‌هایی که هنرمندان از ارجاعات و اشارات برای خلق معنا استفاده می‌کنند.

مولف برای تدوین این سه مجلد، در مدت ده‌سال، بیش از یکصدوهفتاد و چند منبع، مأخذ و مکتوب را بررسی کرده، که از آن جمله است؛ دوره‌های مجلات و روزنامه‌های معتبر کشور از آغاز تا تاریخ نشر این اثر، نشریات خصوصی دانشکده‌ها و وزارتخانه‌ها و سفرنامه‌های خارجیان.

کتاب «سیاست، دیوان‌سالاری و تولید اسناد از سقوط اصفهان تا آغاز عصر ناصری» که به یکی از پرتلاطم‌ترین دوران‌های تاریخ ایران می‌پردازد توسط انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران چاپ و روانه بازار شد.

چهارم شعبان و سالروز درگذشت ابوسعید ابوالخیر یادآورِ اندیشه‌ای است که مرگ را به سخره گرفت. ابوسعید ابوالخیر با به‌جا گذاشتنِ مکتبی که در آن «انسان» محورِ توجه است، پلی میانِ زمین و ملکوت بنا کرد. او ثابت کرد که حرف حق، اگر با زبان خلاقیت و لحن محبت بیان شود، از مرزهای قرون و اعصار می‌گذرد و بر جان آیندگان می‌نشیند.

«شعر و شاعری در دوره مشروطه» کتابی است که به کوشش همایون کاتوزیان و علیرضا کورنگی منتشر شده است.

سیدجعفر شهیدی، استاد ادبیات فارسی، تاریخ اسلام و رئیس موسسه لغتنامه دهخدا، دانشمندی از نسل آخرین علامه‌هاست؛ استادی که در چند رشته صاحب نام و نظر بود.

فرنگیانی که از ایران بازدید کرده و گزارش سفر خود را منتشر کرده‌اند، با نگاهی بیرونی جامعه ایران را کاویده‌اند و این نگاه از 550 سال پیش از میلاد (فیثاغورث، 1363) تا وقایع سال 1388 (میشل و وودز، 2011/1390) و بعد از آن را دربرمی‌گیرد.

کتاب «سخن‌های دُربار؛ سی گفتار درباره فردوسی و شاهنامه» نوشته محمد رسولی منتشر شد.

کتاب «میراث پهلوانی» پژوهشی با هدف یادآوری این نکته است که چگونه فرهنگ ایران در ورزش نیز گره خورده اما این پیوند اساطیری رو به فراموشی است، کتابی که تلنگری برای نجات یک یادگار کهن، به شمار می‌آید.

شاهرخ مسکوب از معدود متفکرانی است که مسئله ایران را نه با زبان سیاست و نه با نوستالژی، بلکه از مسیر خوانش شاهنامه و تأمل در سرنوشت قهرمانان آن پی گرفت. آثار او، به‌ویژه سوگ سیاوش و مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار، تصویری مستند از هویت ایرانی به دست می‌دهند؛ هویتی که نه بر پیروزی، بلکه بر اخلاق، انتخاب و نسبت انسان با مرگ بنا شده است.