اخبار و گزارش

در حالی که جهان به استقبال بهار می‌رود، بازخوانی میراث مکتوب ایرانیان نشان می‌دهد که نوروز تنها یک تغییر تقویمی نیست، بلکه ستون فقرات هویت فرهنگی و ادبی حوزه‌ تمدنی فارسی‌زبانان است.

ایران در دوره ساسانیان یک قسم دولت متحد یا کنفدراسیونی تشکیل می‌داده که نخست به دو قسمت ممتاز تشکیل می‌شده یکی اران یا ارانشهر که شامل سرزمین قدیم و همیشگی نژاد ایرانی بوده و دیگر انیران یعنی به جز ایران که شامل نواحی وسیعی بوده است که ساسانیان گرفته و به کشور خود افزوده بودند.

دادبه بر این باورِ بنیادین استوار بود که حکمت در ایران، ردایی از شعر بر تن کرده است. او با تسلط فراون بر متون کلامی، منطقی و فلسفی ، نشان داد که چگونه عالی‌ترین پرسش‌های وجودی انسان ایرانی، نه در رساله های خشک فلسفی، بلکه در غزل‌های حافظ و مثنوی‌های عطار و مولانا پاسخ داده شده است.

یک اصفهان‌شناس گفت‌: استاد دوست‌خواه همیشه به دانشجویان خود می‌گفت به ریشه‌هایت نگاه کن، اما نترس از اینکه آن‌ها را به زبان امروز بازگو کنی. تاریخ زنده است؛ اگر ما آن را بادل و ذهن بازخوانی کنیم، می‌توانیم آینده‌ای پرمعنا بسازیم.

نوروز مفرح‌ترین و مهمترین جشن ایرانیان و همسایگان آسیایی‌شان به شمار می‌رود. ایرانیان بر این باورند که اعتدال بهاری نشانه تغییر سال، زایش دوباره زندگی و تولد دگرباره دنیاست. همین باور اساس جشن نوروز، سنتی با سه هزار سال پیشینه را بنا نهاده است.

کتاب نوروزنامه با کنار هم نهادن دوازده رساله نوروزی، روایتی منسجم از تغییر و تحول مفهوم نوروز و تفسیرهای آن در جامعه ایرانی طی قرون متمادی به مخاطب ارائه می‌کند.

نوروز راز بقای ماست؛ یادگار روزی که جمشید با تدبیر خود، حیات را از چنگ یخبندانی سهمگین نجات داد. امروز در آغاز سال ۱۴۰۵، بیایید قصه خروج انسان از دژ باستانی و طلوع دوباره آفتاب را بخوانیم.

جلیل دوستخواه، شاهنامه‌پژوه و ایران‌شناس در ۹۲ سالگی در استرالیا درگذشت.

استادان ادبیات و فلسفه و جمعی از ادب‌پژوهان کشورمان در مراسم مجازی نکوداشت مرحوم استاد دادبه که به همت دانشگاه علامه طباطبایی برگزار شد، بر اشراف کامل وی بر فلسفه و ادبیات تاکید کردند. به گفته عبدالرضا مدرس‌زاده دادبه به راستی یک رند فرهیخته بود که در کنار پای کار ایران بودن و آزاده زیستن فرزانگی را به مفهوم رندی اضافه کرد.

رضا داوری اردکانی در پیامی، درگذشت استاد دکتر اصغر دادبه را ضایعه‌ای تلخ برای فرهنگ و ادب ایران خواند و او را ادیبی بزرگ، محققی دقیق و استادی بی‌ادعا توصیف کرد.