اخبار

کتاب «سیری در ترانه‌سرایی فارسی از آغاز تا امروز» منبعی جامع در حوزه ترانه و ترانه‌سرایی فارسی است که در آن انواع ترانه‌ها از آغاز پیدایش زبان و ادبیات فارسی تا اکنون، همراه با تحلیل‌های تاریخی، ساختاری و محتواییِ اشعار و موسیقی‌ها بررسی‌شده است.

چهل و سومین نشست عصر شنبه‌های مجله بخارا به نقد و بررسی کتاب «عربستان خوشبخت» خواهد پرداخت.

آرامگاه صائب که در محله مسجد لنبان و در خیابان صائب و باغ تکیه قرار دارد روزگاری قرار بود مانند حافظیه و سعدیۀ شیراز باشد و صائبیه اصفهان شکل بگیرد؛ حالا اما نه‌تنها آرامگاه صائب حتی به شهروندان اصفهان نیز به‌درستی معرفی نشده، بلکه سنگ‌قبر این شاعر که مزین به خط استاد محمد صالح خوش‌نویس است نیز به دلیل عدم پوشش حفاظتیِ مناسب در معرض آسیب قرارگرفته است.

سعید شفیعیون صائب تبریزی را شاعری مردمی می‌خواند که با توطئه و دشمنی سعی در فراموش شدنش در ذهن مردم و تاریخ ادبیات فارسی می‌شد.

این کتاب مدعی است که ماهیت انسان دکارتی برآیند وحدت نفس با بدن کاملاً مستعد انسان است. این بدان معناست که دکارت در قول به نظریه‌ای اساساً مبتنی بر ماده صورت درباره وحدت نفس بدن کمابیش با پیشینیان و همدوره‌های مدرسی خود هم‌داستان است.

استاد هنر دانشگاه تهران گفت: بوطیقای ارسطو انجیل فلسفه هنر در غرب محسوب می‌شود. حجم کتاب ۵۰ صفحه بیشتر نیست. ارسطو قهرمان اثبات هستی‌شناختی هنر است.

«سنگ‌نگاره‌های ساسانی» اثر مهدی بنیادی به‌عنوان مرجعی قابل قبول برای نگهداری و مرمت ثروت‌های فرهنگی ایران، به‌خصوص یادمان‌های سنگی ساسانی، در نظر گرفته شده است. از طرفی نقش برجسته‌های ساسانی اسناد مهم و معتبری از اوضاع سیاسی – مذهبی و اجتماعی در این عصر است. این سنگ‌نگاره‌ها معمولا در مقابل سراب‌ها و رودخانه‌ها برپا شده است و در سه طبقه با موضوعات مذهبی، غیرمذهبی و ترکیبی ظاهر شده‌اند.

تمدن‌های بزرگ در کنار آب‌ها و دریاها شکوفا شده‌اند. در آیین‌های مذهبی نیز، آب امیددهنده و زندگی‌بخش بوده است. مردم بر این باورند در آب نیروی نهفته ویژه‌ای هست که می‌تواند آن‌ها را از بیماری‌های گوناگون نجات دهد. حتا باور داشتند که آب به مردگان امید زندگی دوباره می‌بخشد، به همین دلیل به باور مردم آب نماد زیست و زندگی بوده است.

درهم‌آمیختگی بینش و زمان و همچنین تجلی آن، درسرزمین‌های کهن بشری مشمول گزاره‌هایی است مبتنی بر شواهد باستان‌شناسی، نقوش به جامانده، مزامیر و سا‌ز‌های موسیقایی که از پیوند نور و ماده به شکل نمادپردازانه در ماهیت ادیان و فرهنگ اقوام جلوه‌گر می‌شود.

پروكلوس (ابرقلس، 485-412 میلادی) را آخرین فیلسوف بزرگ دوران باستان به شمار می‌آورند. او در كنار فلوطین یكی از دو چهره اصلی جریان نوافلاطونی است. بسیاری معتقدند فلسفه اسلامی تحت تاثیر فلسفه نوافلاطونی و مبتنی بر منابع منحول نوافلاطونی مانند اثولوجیا و خیر محض است كه مسلمانان آنها را از ارسطو می‌دانستند.