اخبار

«حافظ» یکی از نوادر روزگاران است که هر اهل ادبی را متحیّر و هر اهل نظری را متبحّر در دریای عظمت خویش می سازد. در مطلوبیت اشعار حافظ همین بس که در خانه هر فارسی زبانی یک دیوان حافظ، بطور حتم، وجود دارد و البته به دیگر زبان ها هم ترجمانی از حافظ یافت می شود. هر حافظ پژوهش این افتخار را با تفسیر، ترجمه، تقریظ دیوان حافظ برای خود دست و پا می کند تا در کنار جاودانگی حافظ او هم به خلود برسد.

یکی از دوستان اندیشمند ما می‌گوید که دشمنان حسین سه گروه‌اند: دشمن نخست: کسانی که حسین و یارانش را کشتند. آنان‌ ستمکار بودند؛ اما اثر ستمشان ناچیز است، زیرا‌که جسم را کشتند و اجساد را پاره‌پاره کردند و چادر‌ها را به آتش کشیدند و اموال را به غارت بردند. آنان چیزهای محدودی را از میان بردند. اگر حسین در سال ۶۱ هجری به شهادت نمی‌رسید، در سال دیگری از دنیا می‌رفت. پس خطر اصلی چیست؟ آنان با کشتن حسین چه چیزی را محقق ساختند؟ باید گفت که آنان مرگ حسین(ع) را جاودانه و همیشگی کردند؛ بنابراین خطر دشمن اول، ظالم اول و طغیانگر اول، محدود است.

این‌روزها،در واقع سال‌هاست دیگرچند نسلی که در ابتلایِ مزمنی به نوعی عبوس، دیگر کسی «چِسترتون» (۱۸۷۴-۱۹۳۶) نمی‌خواند. کسی که لطفعلی صورتگر (استاد و رئیس دانشگاه شیراز که در جوار حافظ به خاک سپرده شده است) در سالِ ۱۳۱۵خورشیدی، دو هفته پس از مرگش او را «فیلسوفِ شادی و نشاط» خوانده بود، و “خورخه لوییس بورخِس″ او را در میان کسانی نام می‌برد که بر او تأثیری به سزا داشته‌اند.

ما از شاعر توقع نداریم که فلسفه بگوید. فلسفه و شعر یک چیز نیستند. درست است که شاعر و فیلسوف هردو متفکرند اما تفکر نحوه‌ها و انواع دارد و هر تفکری ضرورتاً به علم تعلیمی مبدل نمی‌شود. «علم» بر اثر برخورد (دیالوگ) همراه با بار و بهایی منتقل می‌شود. این همان علمی است که در مدرسه می‌آموزند. «شعر» علمی نیست که آموخته شود. ما شعر نمی‌آموزیم؛ اگرچه شأن ادبیاتی شعر را فرا می‌گیریم.

پنجاهمین سالگرد دستگیری اعضای حزب ملل اسلامی روزپنج شنبه در محل مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی با حضور اکثریت اعضای آن برگزار شد.حزب ملل اسلامی سال 1344 توسط سید کاظم موسوی بجنوردی جهت براندازی رژیم شاه با مشی اسلامی و روش عملیات مسلحانه پایه گذار شد...

صفحه اول روزنامه های امروز شنبه 25 مهر

نوشتن بر در و دیوار عادتی بچه‌گانه نیست، رویه‌ای متداول است که گروهی از ایرانیان در هر سن و سال و در هر شرایطی، به انجام آن علاقه نشان می‌دهند، به‌خصوص اگر برای اولین بار به محلی سفر کنند یا خاطره‌ای خوب یا حتی بد از جایی داشته باشند، به‌جای نوشتن خاطرات، گرفتن عکس و فیلم، روی دیوار و درخت اثری از خود برجای می‌گذارند!

معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی شهر تهران از نصب و رونمایی مجسمه کمال‌الملک خبر داد و گفت: این سردیس اثر ملک دادیار گروسیان است که از روی تصویر استاد کمال‌الملک ساخته شده است. سیدمجتبی موسوی با اشاره به این‌که این سردیس نبش خیابان کمال‌الملک جانمایی شده است، ادامه داد: با توجه به ارتباطات موضوعی مجسمه و محل نصب، این مجسمه در این خیابان قرار گرفته است.

۲۲ مهر ۱۳۵۶ روزی است که موزه هنرهای معاصر، یکی از نمونه‌های با ارزش و کم همتای معماری نوین ایران به بهره‌برداری رسید. حتما تا به حال برایتان پیش آمده که در رفت و آمدهای روزانه بار‌ها از کنار مکانی خاص گذشته و مسحور زیبایی و جذابیت‌های آن شده باشید یا لااقل کنجکاو شوید که دراین مکان چه می‌گذرد و اصلا به چه کار می‌آید. در چنین مواقعی یک حس ناشناخته هست که با هربار عبورتان از کنار آن مکان به شما می‌گوید آنچه اینجا خواهید یافت، تجربه‌ای منحصر به فرد در زندگیتان رقم خواهد زد. ماجرا آنجا هیجان انگیز‌تر می‌شود که یک مکان آن قدر زیبایی در خود نهفته دارد که که خودش یک اثر هنری است و با تماشای آن حسی به زیبایی مواجه شدن با یک شاهکار هنری به شما دست می‌دهد.

ابراهیم گلستان؛ داستان‌نویس و فیلم‌ساز صاحب سبک ایرانی که نام اصلی فامیلش تقوی شیرازی است؛ ۲۲ مهر ۱۳۰۱ در شیراز متولد شد. پدر گلستان مدیر روزنامه گلستان و پدربزرگش، روحانی بود. او در شهریور ۱۳۲۰، نوزده ساله بود که جنگ جهانی دوم با یورش متفقین، به ایران رسید و ابراهیم گلستان با حزب توده همراه شد. اما در آنجا هم به حرفه پدری رفت و روزنامه‌نگاری کرد. در سال ۱۳۲۶ گلستان نیز مثل بسیاری از آرمان‌خواهان آن زمان، از حزب توده دور شد و جدی‌تر از پیش به ادبیات پرداخت. در همین سال ابراهیم گلستان با خانواده خود به آبادان رفت و در جنوب ایران برنامه رادیویی تهیه می‌کرد، عکس می‌گرفت و فیلم مستند خبری می‌ساخت.