اخبار

نفیس ترین آثار فرهنگی، هنری و صنایع دستی هنرمندان ایران در نمایشگاهی مشترک با هنرمندان چینی در شهر پکن پایتخت چین به نمایش در آمد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با بیان اینکه مرحوم استاد حمید سبزواری همواره دارای روحیه انقلابی بود گفت: سروده های سبزواری در حوزه انقلاب اسلامی جاودانه می ماند.

بر مبنای آیات قرآن و تاکید سنّت اسلامی در طی پانزده قرن گذشته پیامبر عین کلماتی را که از جبرئیل می شنیده کتابت می کرده و قرآن نازل شده نسخه ای از متن اصلی است که در عالم ملکوت وجود دارد.

بنیاد شهریار در نظر دارد مراسم بزرگداشت استاد محمدحسن لطفی‌تبریزی را در شهر تبریز برگزار کند.

علی‌اکبر قاضی‌زاده، نویسنده، روزنامه‌نگار و ویراستار اظهار کرد:‌ یکی از موضوعات بسیار مهمی که توجه چندانی به آن نمی‌شود، بحث ویرایش محتوایی است چراکه اگر این اتفاق رخ دهد و کتاب به اهلش سپرده شود، ویرایش محتوایی اثر می‌تواند هر کتابی را زنده کند.

صاحبان معرفت برای انسان دو نوع تولّد قائلند: یکی تولّد صوری و دیگری تولّد معنوی یا تولّد ثانی که از آن به عنوان «عروسی ابد» یا «تولّد آسمانی» یاد می کنند. مرگ نفسانی از مبانی عمیق عرفان و ادب تعلیمی مولانا است. مولانا همچون سایر عرفای اهل بسط و سکر پدیده مرگ دوستی در آثارش تجلّی خاصی دارد و مرگ و مرگ نفسانی را در مسیر چرخة تکامل می داند و از آن به عنوان انتقال از عالم کثرت و طبیعت به عالم وحدت و ماوراءالطبیعه تعبیر می کند.

«اومانیسم» مکتبی فلسفی و ادبی است که منشأ پیدایش آن را یونان قدیم می دانند. این مکتب بر ارزش و مقام انسان ارج نهاده و او را میزان همه چیز قرار می دهد. اوج تجلی اومانیسم در قرون وسطی بود که راهی نو برای تقابل با استبداد کلیساهای قرون وسطی ایجاد کرد. «آزادی»، «خود مختاری»، «خود رهبری»، «خویشتن شناسی» و شناخت ابعاد مختلف استعدادهای انسان از جمله موضوعات مهمّی است که در این مکتب مورد تأکید قرار گرفته اند.

هم باورها و علایق در ظاهر زندگی افراد تاثیر دارد و هم امور ظاهری زندگی ما باورهایمان را تغییر داده و تحت تاثیر قرار می دهد، پس اگر در ظاهر غربی شدیم بتدریج فرهنگ ما هم دستخوش این تغییر ظاهری می شود.

کمال‌الدین ابوالفضل عبدالرزاق بن احمد بن محمد بن احمد شیبانی بغدادی، معروف به ابن صابونی یا ابن فوطی (642-723 ق.) از مورخان و راویان حدیث در دوران حکومت ایلخانیان است. از جمله آثار او می‌توان به مجمع الآداب فی معجم الالقاب[1] اشاره کرد که در زمره‌ تراجم بزرگ قرار می‌گیرد و علی‌رغم از میان‌رفتن بخش‌های زیادی از آن، اطلاعات مهمی را در دسترس قرار می‌دهد.

پیشینیان برای اغلب شهرهای ایرانی با نام و نشان، تاریخ ها و سرگذشت نامه هایی نوشته اند که برخی از آنها پس از گذشت قرن ها بر جای مانده است، آز آنها هم بهره پژوهشی و تاریخی می بریم، و هم از آنها که به زبان پارسی است بهره ادبی و زبانی می یابیم.