اخبار

روزنامه اطلاعات در ٢٩ فروردین ١٣٤١ خورشیدی از وجود بحرانی در خیابان‌های تهران آگاهی داد که پلیس و شهرداری را رویاروی یکی از صنف‌های سنتی حمل‌ونقل در ایران گذاشت. این گزارش که به گردآوری درشکه‌ها و گاری‌های تهران پرداخته، از کوشش‌های نهادهای حکومتی برای حل مسأله دوگانگی حضور «گاری‌ها و درشکه‌ها» و «اتومبیل‌ها» در خیابان‌ها سخن رانده است «از بعدازظهر دیروز ماموران اداره راهنمایی و رانندگی درشکه‌ها، چرخ‌های دستی و گاری‌های اسبی را در تهران جمع‌آوری کردند

٢٥٦ دیوانه برپایه سرشماری سال ١٣٠١ خورشیدی در سال‌های پایانی دوره قاجار در تهران می‌زیسته‌اند. از این دیوانگان، ١٧٨ مرد و ٧٨ زن بوده‌اند. اگر تنها بخواهیم آمار همین یک سال را در نظر بگیریم، پدیده و شمار دیوانگان در ایران دست‌کم در دوره قاجار، یک «مساله» مهم می‌توانسته باشد. دیوانگی به هر روی، پدیده‌ای متاخر و متعلق به امروز نیست؛ پدیده دیوانگی و دیوانگان، آنگونه که از منابع و روایت‌های تاریخی برمی‌آید، از هزاره‌های دور در گذر تاریخ، به عنوان یکی از مسایل جامعه ثبت و روایت شده است.

سینما برای محمدرضا اصلانی همیشه امكانی برای بیان ناگفته‌ها و دغدغه‌های فراوان او بوده و هست. در تمامی نزدیك به پنج دهه فعالیت به جرات می‌توان گفت در تمامی عرصه‌های سینما فعال بوده. روزگاری مستندهایی چون: «جام حسنلو»، «میراث شیشه» و... را ساخته و زمانی مشغول كارگردانی فیلم‌های سینمایی كه ماحصلش «شطرنج باد» و «آتش سبز» است و روزگاری هم به سراغ مجموعه تلویزیونی می‌رود و آثاری چون «سمك عیار» و «منطق‌الطیر» را كارگردانی می‌كند.

«گوسان‌ها»قصه‌پرداز، موسیقیدان و بدیهه‌سرایانی بودند که از قدیم‌ترین زمان در میان اقوام ایرانی، داستان‌های پهلوانی و گاهی حماسه‌های عاشقانه را به‌صورت نمایشی، همراه با بازی و اغلب هم به‌نظم نقل می‌کردند. آنها نخستین هنرمندان ایرانی بودند که به‌شکل شفاهی قصه‌های کهن را زنده نگاه می‌داشتند.

سخن از بهار، سخن از نو شدن و شکفتن است. سرمایی استخوان‌سوز که از بیداد آن دست‌ها طاقت سر برون کردن از بغل نداشتند به پایان می‌رسد و شاخه‌ها سبز و تر می‌شوند و شکوفه‌ها خندان، نعره رعد، گریه ابر، خنده گل، زمزمه جویبارها و لطافت نسیم ،ارمغانه‌های طبیعت‌اند و چنان که روح انسان از نوازش این همه زیبایی‌های لطیف، تازه و خرم می‌شود. این بهار نو و این رستخیز ناگهان، پیش از هر کس بر هنرمندان و شاعران و عارفان جلوه‌گر می‌شود و از لطف بی‌کران خود تحفه‌های گران و ارمغانه‌های بی‌کران به آنان هدیه می‌دهد.

ایمن(اَم): مبارک، میمون، فرخ(فرهنگ معین). جمع ایامن.یقال قدم فلان علی ایمن؛ یعنی به یمن و مبارک از سفر باز آمد.(منتهی العرب)جهت راست ،دست راست. وادی اَیمَن : بیابانی که موسی (ع) در آن گوسفندان می چرانید.

«میرزا ملکم خان ناظم‌الدوله» فرزند میرزا یعقوب اصفهانی بود که در سال ۱۲۱۲ هجری شمسی در روستای ارمنی نشین جلفا متولد شد. میرزا یعقوب قبل از تولد ملکم مسلمان شده بود. وی ملکم را در سال 1222 و 10 سالگی برای تحصیل به اروپا فرستاد. ملکم دوره ابتدایی و متوسطه را در فرانسه گذراند و سپس وارد مدرسه عالی پلی تکنیک پاریس شد. او در 18 سالگی تحصیلات خود را به پایان رساند و به‌عنوان مترجم وزارت خارجه، مشغول به کار شد و همزمان در مدرسه دارالفنون نیز به تحصیل پرداخت. در این زمان، نخستین دستگاه تلگراف بین مدرسه دارالفنون و قصر شاهی توسط ملکم به کار گرفته شد و ناصرالدین شاه او را به‌عنوان مترجم، وارد دربار کرد.

سال ۱۳۰۳ خورشیدی -۱۹۲۴ میلادی به دستور رضا شاه، نخستین گروه از خلبانان نیروی هوایی در ایران در ۶ اسفند ۱۳۰۳ -۲۵ فوریه ۱۹۲۵، آموزش دیده و آماده پرواز شدند. در قرارداد ۳۰۶ ماده‌ای هیأت مختلط نظامی ایران و انگلستان در سال ۱۹۱۹ و به هنگام تشکیل قشون متحدالشکل در سازمان ارکان حرب کل قشون در شعبه تنسیقات، دفتری هم به نام دفتر هواپیمایی پیش‌بینی شد و برای نخستین بار در قشون ایران نام هواپیمایی جزو سازمان درآمد تا هسته مرکزی نیروی هوایی را پی ریزی کند

پنجم ماه مه‌1818 میلادی در شهر تریر (منطقه راین پروس) در خانه یک وکیل یهودی به نام «مارکس لوی» کودکی متولد شد که کمتر از یک سده پس از مرگش، نیمی از کشورهای جهان خود را پایبند به آموزه‌های وی می‌دیدند.

«منت خدای را عزّ وجلّ که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزید نعمت...» این نخستین جمله‌ای بود که «عباسعلی خان دنبلی» در روز 27 اسفند سال 1236 هجری شمسی به‌عنوان نخستین پیام مخابره شده توسط تلگراف در ایران از مدرسه دارالفنون به کاخ ییلاقی ناصرالدین شاه ارسال کرد. اغراق نیست اگر بگوییم که ورود فناوری های مدرن ارتباطی به ایران، در هر دوره‌ای نقش مهمی در شکل دهی به رخدادها و حوادث تاریخی ایفا کرده است.