اخبار

در میان اقتباس هایی که عثمانیان از تشکیلات حکومتی سلجوقیان روم داشتند، نوروز به عنوان یکی از شاخصه های فرهنگی ایرانی محسوب می شود که به تشکیلات حکومتی عثمانی راه یافت. در تشکیلات درباری عثمانی نوروز با شکوه بسیاری برپا داشته می شد و مراسمی نظیر تهیه و تقدیم معجون نوروزیه توسط حکیم باشی، تقدیم تقویم سال نو به دست منجم باشی، اعطای گل و میوه به برخی از درباریان و رسم پیشکش های نوروزیه به سلطان و برخی از مقامات حکومتی از آن جمله است.

نوشتار حاضر، به بررسی چگونگی برگزاری مراسم جشن نوروز در شبه قاره ی هند می پردازد که عمدتاً در عهد تیموریان هند به صورت منظم و مفصل برگزار می گردید. در این مقاله، با اتکاء به اطلاعات موجود در منابع تاریخی و با رویکردی توصیفی - تحلیلی، فراز و فرودهای این جشن در دربار چند شاه نخست این حکومت مورد بررسی قرار گرفته است. مقاله، این پرسش اساسی را مورد توجه قرار می دهد که دیدگاه و موضع شاهان تیموری نسبت به جشن نوروز و تشریفات برگزاری آن، متأثر از چه عواملی است.

این مقاله بر آن است که نشان دهد راز ماندگاری عید نوروز در دوره ایران اسلامی به جهت ویژگی خود عید نوروز و نیز خردمندی و خوش ذوقی ایرانیان در این خصوص است. یکی از عوامل ماندگاری نوروز این است که صرفاً یک عید و جشن ملی نیست، بلکه یک مراسم دینی است و بنیاد و ماهیتی مذهبی دارد. علاوه بر این، مسأله خلقت و آفرینش جهان و نخستین انسان با عید نوروز و آغاز فصل بهار ارتباطی وثیق دارد، و نیز اعتدال فصل بهار با مسألۀ ظهور موعود و اجرای قسط و عدل در پیوند است.

نوروز، جشنی باستانی و ایرانی است که همه ساله در روز اول بهار آن را جشن می گیریم. نوروز، همچنین نمادی است از بیداری طبیعت از خواب زمستانی و مرگی که به رستاخیز و زندگی منتهی می شود و به همین مناسبت جشن مربوط به فروهرها نیز بوده است. افسانه های ایرانی، پیدایش نوروز را به دوران «جمشید پیشدادی» نسبت می دهند و می گویند: چون جمشید به پادشاهی رسید، دین را تجدید کرد و این کار در روز «نوروز» انجام شد که اکنون هر ساله این جشن بزرگ توسط ایرانیان گرامی داشته و برگزار می شود.

«مکتب کیوتو» نوشته محمد اصغری کتابی است که خواننده را با فلسفه ژاپن آشنا می‌کند. نیشیدا کیتارو را می‌توان «افلاطون ژاپن» دانست که در نقطه آغاز فلسفه ژاپن ایستاده است.

کتاب «سردار سوادکوهی» عملکرد اسماعیل‏‌خان امیرمؤید سوادکوهی یکی از رجال سیاسی - نظامیِ محلیِ ایران را در اواخر دوره قاجار که از یک سو پایبند مناسبات ایلی و اجتماعی روزگار خود بود و از سوی دیگر دغدغه استقلال ایران و حفظ تمامیت ارضی آن را در سر داشت، مورد ارزیابی قرار داد.

نامش را به غلط رخشنده ثبت کرده‌اند، نامش پروین است، دخت یوسف اعتصامی و اخترالملوک فتوحی تبریزی. پنج برادر داشت که از سرنوشت 4 برادر او مطلعیم. ابراهیم، نمیدانیم چندمین فرزند یوسف اعتصام‌الملک است و گویا به هنگام اقامت در تبریز و در سن کودکی از دنیا رفته است و چهار برادرش ابوالقاسم اعتصامی، ابوالفتح اعتصامی، نصرالله و دکتر سعید اعتصامی بودند.

محمدعلی نویدی از جمله پژوهشگران و مولفانی است که بیش از 20 سال است که در حوزه تبارشناسی تفکر و تفکر اثربخش فعالیت می‌کند و صاحب تالیفاتی در این حوزه است. جدیدترین کتاب او «تبارشناسی تفکر» نام دارد که جلد نخست آن منتشر شده و دو جلد دیگر آن نیز تا نمایشگاه کتاب در دسترس علاقه‌مندان قرار می‌گیرد. به همین مناسبت با وی گفت‌وگویی درباره این اثر داشته‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

کتاب پیش رو پژوهشی است متفاوت با دیگر آثار و فرهنگ های نوشته شده دربارۀ شاهنامه، کتاب در دو بخش تألیف شده است؛ بخش نخست به ذکر و بررسی تمام ابیات موجود شاهنامه در دوازده فرهنگ لفت قدیمی و تقابل آن ها با چاپ مسکو پرداخته است که برای خواننده یک فرهنگ واژگانی مفصل و همچنین یک تصحیح انتقادی دقیق فراهم می آورد. در نتیجه پژوهش حاضر خط بطلانی بر واژه ها و ابیات ساختگی و منسوب به شاهنامه می کشد.

پزشکی نوین، دامنه خویش را در ایران، در سده‌های متاخر به دشواری در جامعه گسترانید. ایرانیان با وجود بهره‌گیری از پیشینه‌ای درخشان در سده‌های پیاپی تاریخ، اما پس از روزگار صفوی به رکودی چشمگیر در این گستره افتادند. چندین سده زمان برد تا دگرگونی‌های نو در زمینه پزشکی و روش‌های نوین همچون جراحی در ایران پدیدار شود.