در این نوشتار درخلال سه بخش بعدی بنا دارم خوانشی پدیدارشناسانه برای واضحسازی مسئلۀ دشوارِ نسبتِ میان ظهور و هستی عرضه کنم. شاید کمتر موضعی را بتوان یافت که بهقدر رسالۀ ثئایتتوسِ افلاطون اقتضاء طرح خاستگاهیِ مسئله را نمایان کند. لذا من هم از آن رساله آغاز خواهم کرد و مبحث را بهنزد ارسطو پی خواهم گرفت و سرآخر خوانشی بالاخص پدیدارشناختی را درباب نسبتِ میان ظهور و هستی پیشنهاد خواهم کرد.
پدیدارشناسی، عنوان جنبشی فلسفی است که اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم توسط ادموند هوسرل(1859-1938) بنیانگذاری شد. هدف از آن احیای دوبارۀ تفکر فلسفی بود که تحت تأثیر ظهور علوم و فنآوری جدید به حاشیه رفته بود و تحقیر میشد. نوشتۀ حاضر درصدد آن است که معنای پدیدارشناسانۀ پدیدار را که طبعاً مفهومی کلیدی در این جنبش است، توضیح دهد و آن را از معنای غیرپدیدارشناسانۀ آن که طیف وسیعی از تعریفها را شامل میشود، تمیز دهد.
بحرین بهعنوان بخشی از سرزمین ایران، دورههای پرتکراری از جدایی و تابعیت ایران را پشتسر گذاشت. حضور استعماری انگلستان در منطقه بر این منازعات سایه افکند و معاهدههای تحتالحمایگی آن کشور وضعیت ادعای حاکمیت ایران بر بحرین را پیچیدهتر کرد. منازعهای که درنهایت با پذیرفتن نقش میانجی سازمان ملل و رأی مردم بحرین به استقلال ختم شد
میرزا حسن تبریزی (۱۳ تیر ۱۲۳۰ تبریز - ۱۸ آذر ۱۳۲۳ قم) مشهور به رُشدیه از پیشقدمان نهضت فرهنگی ایران در یک قرن پیش بود و نخستین مؤسس مدارس جدید در تبریز و دومین مدرسه در تهران (بعد از دارالفنون). به رشدیه لقب پدر فرهنگ جدید ایران را داده و از او به عنوان پیشگام اصلاح نظام تعلیم و تربیت در ایران یاد می کنند که بنیان نهادن دبستان به شیوه جدید از مهمترین یادگارهای او برای فرزندان امروز و دیروز ایران است. ک
کارل فریدریش گلدنر (Geldner: ۱۸۵۲ـ ۱۹۲۹) زبانشناس و خاورشناس آلمانی، در زالفلد زاکسه ـ ماینینگن زاده شد. پدرش کشیش پروتستان بود. کارل سنسکریت و اوستایی را در دانشگاه لایپزیگ آموخت. سپس به دانشگاه توبینگن رفت و در سال ۱۸۷۵ در زمینۀ هندشناسی دکتری گرفت و استاد دانشگاه برلین شد. او هفده سال در برلین به تعیم پرداخت. در ۱۹۰۷ به دانشگاه ماربورگ رفت و تا پایان عمر همانجا ماند.
در ادامه ی جنگهای صدر اسلام، خلیفهی دوم، سعد بن ابی وقاص را مأمور فتح ایران كرد و از جانب یزدگرد سوم پادشاه ساسانیان، رستم پسر فرخ زاد به فرمانده ی قوای ایران تعیین شد.
ابوالعباس احمد بن علی بن عبدالقادر بعلبكی مصری ملقب به تقی الدین و مشهور به مِقریزی از مشاهیر مورخین عرب در سال 766 ق در قاهره به دنیا آمد. او در آغاز حنفی مذهب بود و در آخر به شافعی گرایید. مِقریزی چندی قضاوت در قاهره را به عهده داشت و پس از اقامتی ده ساله در دمشق به قاهره بازگشت و انزوا گزید. وی عزت را در عُزلت میدید و بدون ضرورت با كسی تردد و مراوده نمیكرد.
ابوالمعالی كمال الدین محمد بن علی بن عبدالواحد انصاری معروف به ابن زَمْلَكانی در سال 667 ق در حوالی دمشق به دنیا آمد. وی علم و دانش را نزد اساتید و علما آموخت و به یادگیری علوم دینی و حدیث همت گماشت و بیست و چند ساله بود كه اجازه ی صدور فتوا یافت.
صفحه اول روزنامه های امروز چهارشنبه اول خرداد
محمدجعفر یاحقی با اشاره به نویسندگانی که با اقتباس از «شاهنامه» فردوسی آثاری را به تقلید از آن یا درباره آن خلق کردهاند، از نحوه تاثیر انگلیسیها در شهرت جهانی این اثر میگوید.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید