اخبار

در پي درگذشت استاد ابوالحسن نجفي، آيت‌الله هاشمي رفسنجاني پيام تسليتي صادر کرد. متن پيام به اين شرح است:

در جنوب استان تهران، در مرز استان قم، در پهنه تمدن‌ساز ری، میان انبوهی از محوطه‌های باستانی پیش از تاریخ، در تقاطع شاهراه‌های شرق و غرب و جنوب و شمال ایران، بر کناره بزرگراه قم به گرمسار و در دل طبیعتی بکر که هنوز با دود کارخانه‌ها و ازدحام خودروها خو نگرفته، بنایی عظیم اما مهجور به چشم می‌آید؛ بنایی که گرچه دست روزگار، چین و چروک‌های بسیار برچهره‌اش نقش کرده اما ذره‌ای از زیبایی‌اش نکاسته. رنجور است اما باوقار؛ خسته است اما پرصلابت و عظیم و در عین حال فروتن. او را مادر کاروانسراهای ایران لقب داده‌اند و براستی که چنین است. اگر زیگورات چغازنبیل مادر معابد ایران است؛ اگر تاریخانه دامغان، مادر مساجد ایران است؛ و اگر پل کشکان مادر پل‌های ایران است، «دیر گچین» نیز-بی‌چون و چرا - مادر کاروانسراهای این سرزمین است.

صفحه اول روزنامه های امروز سه شنبه 6 بهمن

میكلوش شاركوزی استاد تاریخ دانشگاه بوداپست در دو نشست جداگانه که به همت سرای ایرانشناسی کتابخانه ملی برگزار می‌شود، از آخرین یافته‌های ایرانشناسی در مجارستان می‌گوید.

میرزا تقی خان امیرکبیر در شمار معدود سیاست پیشگان ایران در دو سدۀ اخیر است که از همان آغاز آشنایی با دنیای سیاست و ورود به آن دریافت که ایران از دنیای متمدن و در حال صنعتی شدن ِآن روزگار عقب افتاده و این فاصله به سرعت در حال افزایش است. با شکل گیری این اندیشه در ذهن جست و جو گر وی، به دنبال راههای مقابله با آن رفت و با دانشی که از اوضاع جهان به دست آورد کوشید بنیان های کارسازی در ایران به وجود آورد. امیرکبیر در مدت سه سال و اندی که تصدی این مقام را داشت خدمات فراوانی به کشور کرد و راه توسعه و گسترش علوم و صنایع جدید را در ایران گشود. او را باید در حقیقت بنیان گذار ایران نو به شمار آورد.

علیرضا قزوه شاعر انقلاب و مدیر مرکز آفرینش‌های ادبی حوزه هنری در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، با اشاره به تاکید مقام معظم رهبری بر نشان دادن واکنش سریع به رویدادهای مهم توسط شاعران و هنرمندان گفت: الحمدلله حوزه هنری امروز تبدیل به نهادی شده است که به این فرمایش مقام معظم رهبری جامه عمل پوشانده است. بویژه مرکز آفرینش‌های ادبی حوزه هنری در این راستا به خوبی حرکت کرده و خواهد کرد.

مینا محمدخانی: اگرچه اختلاف نظرها در ادبیات داستانی انقلاب اسلامی طبیعی به نظر می‌رسد، اما سخت‌تر آنجاست که هنوز عزم جدی‌ای برای نظریه‌پردازی در این زمینه نیز وجود ندارد. گویی ادبیات انقلاب اسلامی هم باید زخم غیر خودی‌ها را تحمل کند و هم خودی‌ها را.

«روایت‌نگار» روایت نو، با پیوند میان «تقویم تاریخ اجتماعی ایران»، «خاطره‌ها و سرگذشت‌نامه‌ها» و «عکس‌های تاریخی»، خوانندگان خود را به سفری در تاریخ می‌برد. از راه این پیوند می‌توان تصویری «واقعی و ملموس» از شیوه زندگی ایرانیان در گذشته به دست آورد و عرضه کرد. «روایت‌نگار» هر هفته از دوشنبه، روز انتشار «روایت نو» تا دوشنبه دیگر را دربرمی‌گیرد و رخدادهای مرتبط با آن را در تاریخ زندگی اجتماعی ایران می‌جوید. ٨ بهمن ١٣٤٨، سیدحسن تقی‌زاده سیاست‌مدار، از سردمداران جنبش مشروطیت ایران، روشنفکر و کارگزار حکومتی در ٩٤ سالگی درگذشت. تقی‌زاده از شخصیت‌های پیچیده و جنجالی در تاریخ معاصر ایران، از زمان شکل‌گیری جنبش مشروطیت ایران تا روزگار پهلوی دوم به شمار می‌آید. آنچه تقی‌زاده را از جنبه اجتماعی نام‌بردار کرده، پیوندی است که میان او و یک پدیده مهم در تاریخ معاصر ایران برقرار شده است؛ فرنگی‌مآبی!

ارمنیان در هزار توی تاریخ اجتماعی ایران، بزرگترین گروه مسیحیانی‌اند که در این سرزمین زیسته‌اند. پیشینه حضور این ایرانیان به روزگار باستان می‌رسد؛ حضوری که بنا بر موقعیت سرزمین‌شان، ارمنستان، به عنوان چهارراه ارتباطی اروپا و آسیا، نقش آن‌ها را در کسوت بازرگان و تاجر به گونه‌ای پررنگ روشن می‌دارد. روزگار حکومت صفوی‌ها بر ایران، یکی از دوره‌هایی به شمار می‌آید که در آن از ارمنیان بسیار سخن رفته است. کوچاندن ارمنیان جلفا به اصفهان توسط شاه عباس یکم و ساخت محله‌ای به نام جلفا در آن سوی زاینده‌رود برای آن‌ها، یکی کوچ‌های معروف تاریخ ایران است.

حسین دامنجانی روزنامه نگار قصه جذامیان خراسان تا چند هفته دیگر از غبار غلیظ راز و ابهام بیرون خواهد آمد؛ جذامیانی که حرف‌هایی فراوان درباره آن‌ها بر زبان جاری بوده است و امروز کسی جز قدیمی‌های مشهد نمی‌تواند بیش از چند جمله درباره آن‌ها حرف بزند؛ به یقین بسیاری هم ناآگاهی نشان می‌دهند و با شگفتی می‌پرسند «جذامیان؟!» گواه این مدعا انتشار کتابی با موضوع این جذامیان و جذامی‌خانه مشهد نوشته نورالدین حسین سنابادی، پژوهشگر معاصر است؛ کتابی که برای نخستین بار روند شکل‌گیری این جذامی‌خانه را بر پایه سندهای قدیمی آستان قدس رضوی در دوره پهلوی بررسی کرده و مسیر پژوهش‌های بیشتر را درباره جذامی‌های خراسان و چگونگی گذران روزگار و زندگی آن‌ها را می‌گشاید.