ادبیات

از رامی تبریزی، شرف‌الدین حسن بن محمد (د 795ق/ 1393م). در 16 «صنعت» به نام «بدایع الصنایع» ساخته. در نسخۀ در دست نام نگارنده نیامده است. نمایۀ این 16 صنعت را در دیباچه آورده است...

از یوسفی هروی، یوسف بن محمد بن یوسف (950ق/1543م). برای پسرش رفیع‌الدین حسین و دیگران، به سال 940ق/1533م: این نامه کزوست بدعت فن نظام/ و «بدایع الانشاء» نام/ تکرار کن چو نام او را یکبار/ شک نیست که ره بری به سال اتمام (940).

از کاشفی بیهقی، کمال‌الدین حسین.

ناشناسی پیش از سدۀ 10ق، که گمان زده شد نسخه از آن روزگار است. بخشبندی نشده.

از موسی بن عبدالله بن محمد صالح بن مصطفی ابوبکری، زنده در 1208-1209ق/1794-1795م، که بایستی از مردم کردستان، پیرامون اربیل عراق باشد. نام سراینده بر فراز نسخه آمده است.

از ناشناسی که بایستی از دانشمندان کرد مرز ایران و عراق، سدۀ 13ق باشد. در پایانۀ دو نسخه به نام «الاستعارة» و دو نسخۀ دیگر به نام «بیان البیان» نامیده شده است. بخشبندی نشده.

از سعدالدین مسعود بن عمر تفتازانی (د 791ق/1389م). متن مفتاح‌العلوم از ابویعقوب یوسف سکاکی (د 626ق/1229م) است.

دفترچۀ درسی است که گویا از یک پزشک روزگار دارالفنون بوده است. جدولبندی شده، واژه‌های فرانسوی با املای فارسی و فارسی آن آوانویسی به فرانسوی. در پایان، نسخه‌های پزشکی بخشبندی نشده با تملک «محمد اسماعیل» در غرۀ محرم 1277ق. بی‌دیباچه و پایانه‌ای.

متن از همان حکیم انوری ابیوردی (نک‍ : بالا). گزارش از میرزا ابوالحسن حسینی فراهانی، وزیر امامقلی خان حاکم فارس، که به دستور او، در شیراز 1039ق/1629م کشته شده است.

ناشناخته. آغاز و انجام افتاده، آغاز و انجام و گویا میانه افتاده. داستانی است حماسی و کمتر بزم و عشق، به پیروی «شاهنامه»ی حکیم فردوسی. گویا سراینده، از مردم شبه‌قارۀ هند بوده است.

از سدۀ 7-8ق به آن سو، که نسخه از آن سده‌ها است. واژه‌نامه‌ای است، آغاز و انجام افتاده، با سربندهای «باب» و هر باب در یک و یا چند «فصل». بسیار نزدیک است به «البلغه» (هف‍‌ )، که با آن سنجیده شد آن نبود. گویا هیچ‌یک از واژه‌نامه‌های عربی به فارسی که برادر بزرگم در «فرهنگنامه»های خود شناسانده‌اند نیست.