اخبار

سید علی آل‌داود گفت: اگر امیرکبیر مجال بیشتری می‌یافت و ناصرالدین‌شاه زمان طولانی‌تری او را در صدرات نگه می‌داشت اصلاحات عظیم‌تری در کشور به وجود می‌آمد اما ایران این شانس را نداشت زیرا کشور اساساً در موقعیتی قرار نداشت که پذیرای اصلاحات وسیع باشد هنوز نیروهای ارتجاعی و فرصت‌طلب و سنت‌گرایان نیروی اجتماعی مهم در ایران بودند طرفداران اصلاحات اندک بوده و حتی همین کسان معدود توان حمایت از امیر و گستاخی ایستادگی در مقابل طبقه وسیع ریشه‌دار گذشته‌گرایان را نداشتند.

چهارم شعبان و سالروز درگذشت ابوسعید ابوالخیر یادآورِ اندیشه‌ای است که مرگ را به سخره گرفت. ابوسعید ابوالخیر با به‌جا گذاشتنِ مکتبی که در آن «انسان» محورِ توجه است، پلی میانِ زمین و ملکوت بنا کرد. او ثابت کرد که حرف حق، اگر با زبان خلاقیت و لحن محبت بیان شود، از مرزهای قرون و اعصار می‌گذرد و بر جان آیندگان می‌نشیند.

«شعر و شاعری در دوره مشروطه» کتابی است که به کوشش همایون کاتوزیان و علیرضا کورنگی منتشر شده است.

سیدجعفر شهیدی، استاد ادبیات فارسی، تاریخ اسلام و رئیس موسسه لغتنامه دهخدا، دانشمندی از نسل آخرین علامه‌هاست؛ استادی که در چند رشته صاحب نام و نظر بود.

یوسف‌ثانی گفت:‌ در فلسفه اسلامی، ابن‌سینا شاغول و شاخصه عقلانیت است و خیلی تلاش و سعی وافری دارد که مطلبی را که نمی‌توان از آن دفاع عقلانی کرد، مورد پذیرش قرار ندهد. این نکته‌ای است که مرحوم استاد ما مهدی حائری یزدی بسیار بر این نکته تاکید داشت و همیشه می‌گفت به نظر من در بین فلاسفه اسلامی بزرگترین فیلسوف ابن‌سیناست که به قاعده خردمندی و قاعده عقلانیت بسیار پایدار بود.

فرنگیانی که از ایران بازدید کرده و گزارش سفر خود را منتشر کرده‌اند، با نگاهی بیرونی جامعه ایران را کاویده‌اند و این نگاه از 550 سال پیش از میلاد (فیثاغورث، 1363) تا وقایع سال 1388 (میشل و وودز، 2011/1390) و بعد از آن را دربرمی‌گیرد.

سیمون کریستوفورتی - شاهنامه‌پژوه ایتالیایی و ویراستار چاپ جدید ترجمه کلاسیکِ ایتالو پیتزی از شاهنامه - گفت: پیتزی شاهنامه را «بزرگ‌ترین منظومه ملی فارسی» می‌دانست و اهمیت آن را با نقشی که کمدی الهی دانته در فرآیند شکل‌گیری ملت ایتالیا ایفا کرده بود، مقایسه می‌کرد. از همین‌رو، او بر این باور بود که نسخه ایتالیایی این اثر باید دارای سبکی «حماسی» باشد؛ سبکی که وی آن را در ترجمه‌های سده نوزدهمیِ حماسه‌هایی چون ایلیاد و انه‌اید بازمی‌یافت.

کتاب «سخن‌های دُربار؛ سی گفتار درباره فردوسی و شاهنامه» نوشته محمد رسولی منتشر شد.

کتاب «میراث پهلوانی» پژوهشی با هدف یادآوری این نکته است که چگونه فرهنگ ایران در ورزش نیز گره خورده اما این پیوند اساطیری رو به فراموشی است، کتابی که تلنگری برای نجات یک یادگار کهن، به شمار می‌آید.

شاهرخ مسکوب از معدود متفکرانی است که مسئله ایران را نه با زبان سیاست و نه با نوستالژی، بلکه از مسیر خوانش شاهنامه و تأمل در سرنوشت قهرمانان آن پی گرفت. آثار او، به‌ویژه سوگ سیاوش و مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار، تصویری مستند از هویت ایرانی به دست می‌دهند؛ هویتی که نه بر پیروزی، بلکه بر اخلاق، انتخاب و نسبت انسان با مرگ بنا شده است.