آیینه غیب،نظامی گنجوی، شاعر بلند آواز و حکیم و عارف داستانسرا و رمزگوی آذربایجان است که پنج گنج یا پنج مثنوی از وی به زبان فارسی به یادگار مانده است. بیگمان وی یکی از قلههای شکوهمند شعر پارسی و اندیشههای گرانقدر ایرانی است که در قرن ششم هجری (۱۲ میلادی) در شهر گنجه میزیسته است.
(شرح رساله الابراج یا کلمات ذوقیه شیخ اشراق) مقدمه: پس از حملات تند و گزنده امثال سنایی (۴۷۳-۵۴۵ق) و خاقانی(۵۲۰ -۵۹۵ق) به فلسفه و یونانی پنداشتن تمامی آن و سرودن اشعاری چنین: مسلمانان مسلمانان مسلمانی مسلمانی
ایران با توجه به موقعیت جغرافیایی خود، وضعیت ژئوپلتیک منحصر به فردی دارد که این وضع، ایران را به کشوری غیر منزوی و بین المللی تبدیل کرده است و باعث شده که همواره در معادلات جهانی نقش برجسته ای داشته باشد. به طور کلی موقعیت ژئوپلتیکی ایران با انزواگرایی سازگار نیست و از این رو به بستر مناسب برای بروز تنش های سیاسی و نظامی تبدیل شده و امنیت ملی آن به مخاطره افتاده است.
بخشی از مباحث مقدمه ابن خلدون در باب دگرگونی های جامعه طرح شده است. اما بحث تطورگرایی وی در چه حوزۀ معرفتی قرار دارد: تاریخ تحلیلی، جامعه شناسی ایستا یا جامعه شناسی پویا و تاریخی. این جستار در صدد است ابن خلدون را به عنوان یک جامعه شناس تاریخی، آن هم در سطح خرد معرفی کند.
این نوشتار به بررسى این معمّاى رایج در علوم انسانى و اجتماعى مى پردازد که آیا ابن خلدون در مقام تبیین گرى پدیده هاى کانونى دانش خود، پوزیتیویست است یا تاریخ گرا؟ در این راستا، ابتدا در قالب چارچوب مفهومى به بیان مشخّصه هاى عمومى پوزیتیویسم و تاریخ گرایى پرداخته مى شود. بعد با اتّخاذ روش شناسى «مطالعات اَسنادى» با استناد به آثار و زندگى نامه ابن خلدون و خوانش هاى ابن خلدون شناسان به بررسى بخش هایى از آثار وى که با هرکدام از مشخّصه هاى تبیین هاى پوزیتیویسم و تاریخ گرایى موافق مى افتند، پرداخته مى شود. در نهایت در خصوص موضع ابن خلدون در مقام تبیین گرى پدیده هاى انسانى و اجتماعى داورى مى شود.
: ابن خلدون در مقدمه ی خود گونه ای از اندیشه ی تاریخی را مطرح کرده است که با تاریخ نگاری رایج عصر خود و حتی پس از آن، تفاوت های آشکاری دارد.در این شیوه به جای تأکید بر وقایع و فقط نقل اخبار، بر یافتن سرشت وقایع تاریخی، علت وقوع آن و تأثیرات آن بر حوادث دیگر تأکید می شود.این رویکرد به تاریخ که می توان تاریخ علمی، سنجیده و اندیشیده و به بیان دیگر منطق تاریخ خواند، روشی دارد که مقدمه ی ابن خلدون در بیان گام ها و چند و چون آن صراحتی ندارد.
روش ابن خلدون در مطالعات تاریخی در اصل بر پایه نقد و ارزیابی روش های تاریخ نگاری اسلامی شکل گرفته است. او بعد از نقد همه جانبه و به خدمت گرفتن برخی سنّت های فکری نهفته در تاریخ نگاری اسلامی، روش ابداعی خود را در نقد و ارزیابی اخبار تاریخی، یعنی انطباق اخبار تاریخی با واقعیات تاریخی مطرح می کند.
در بحث چالشها در حوزه دین، دو موضوع «دینداران» و «دینداری» مطرح میشود. چالشهای «دینداری» اشاره به وجود موانع در سطح کلان دارد. اما اگر همین موانع در سطوح میانه یا خرد مورد توجه و تحلیل قرار گیرند به حوزه «دینداران» ورود کردهایم. این دو نوع چالش، دو روی یک سکه هستند و تحلیل یکی بدون دیگری، ممکن نیست.
ایرانیان از دیرباز به مناطق گوناگون جهان میرفته و با خود آبادانی و مدنیت میبردهاند. یکی از آن جاها شرق آفریقا بوده که کتاب «جایگاه ایرانیان شیرازیالاصل در توسعه تمدن و فرهنگ شرق آفریقا» بیانگر تاریخچهای از آن است. آنچه در اینجا میآید، بخشی از همین کتاب است که به حضور بلوچان در آن دیار میپردازد و با تلخیص و حذف منابع تقدیم میشود.
خواندیم که میر عمادالدین معروف به «میر الهی» اصلا از همدان بود و تقریبا به سال ۹۹۴قر ۱۵۸۵م پا بهعرصه حیات گذاشت. با فکر و فعالیت نقطویان قربت میداشت و برای نجات خود نخست سال ۱۰۲۱ق و سپس سال ۱۰۲۴ بهآگره رفت. اینک ادامه سخن:
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید