اخبار

اگر بگوییم که شاهنامۀ فردوسی از یک طرف عمیقاً با هویت ملّی ایرانیان و از طرف دیگر، در مقام فاخرترین نمونۀ شعر فارسی، با زبان فارسی عجین شده است گزافه نگفته‌ایم، زیرا این کتاب هم حاوی زبان ملّی و هم داستان‌های ملّی ماست و از این رو از دیگر تألیفاتی که به زبان فارسی کلاسیک نوشته شده‌اند متمایز است.

جلال‌الدین همایی از برجسته‌ترین چهره‌های علمی و ادبی ایران در سدهٔ چهاردهم هجری شمسی است؛ اندیشمندی که نام او با پژوهش، تصحیح متون کهن، ادبیات فارسی، عرفان، فلسفه و تاریخ ایران پیوند خورده است.

این مختصر به پاره‌ای ویزگی‌های زبان کتاب نقض اختصاص دارد. نثر نقض دقیقاً نثر کتاب‌های قرن ششم است، با تأثّری مختصر از گویش قدیم ری.

عنایت‌الله مجیدی، رئیس کتابخانه مرکز اسناد دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، با اشاره به موقعیت منحصربه‌فرد قلعه الموت بر فراز صخره‌ای مرتفع، اظهار کرد: تامین آب برای چنین دژی، بدون برخورداری از دانش مهندسی، برنامه‌ریزی دقیق و شناخت کامل توپوگرافی منطقه، عملا امکان‌پذیر نبوده است.

دانشنامه‌ها تنها مجموعه‌ای از اطلاعات نیستند، بلکه بازتابی از نگاه هر تمدن به دانش، تاریخ و فرهنگ خویش است. از این‌رو، تاریخ دانشنامه‌نگاری را باید بخشی از تاریخ اندیشه و تمدن دانست.

قدیمی‌ترین مجلۀ فارسی موجود در کتابخانۀ مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مجلۀ «ارمغان» است که دوره کامل آن در ۶۰ مجلد، هم به صورت کاغذی و هم به صورت دیجیتال در دسترس است.

۲۲ تیرماه، همزمان با زادروز محمد بن موسی خوارزمی، به عنوان «روز فناوری اطلاعات» در تقویم رسمی کشور نام‌گذاری شده است، نام محمد بن موسی خوارزمی به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ علم و ریاضیات در جهان می‌درخشد.

پرودس اُکتور شِروو (Prods Oktor Skjærvø) یکی از نامدارترین ایران‌شناسان، زبان‌شناسان تاریخی و پژوهشگران فرهنگ و ادیان ایران باستان در جهان است. این استاد نروژی که سال‌ها کرسی «آقاخانِ مطالعات ایران» را در دانشگاه هاروارد در اختیار داشت.

راه چاره ابر بحران انرژی کشور، دگرگون سازی بنیادین دیدگاه‌ها، سیاست‌ها و شیوه اجرای تدبیرهاست و نکته پراهمیت آن که داستان انرژی، حتما بایستی یکپارچه و هماهنگ، سیاست‌گذاری شود. چه بسا بهتر باشد، موضوع مدیریت آب هم در کنار انرژی دیده شود.

تذکرۀ «مرآت‌الخیال» از شیرعلی‌خان لودی به نام اورنگ‌زیب (١٠۶٨-١١١٨ق) تذکرۀ سرایندگان است که به سال ١١٠٢ق با نثر آمیخته به نظم نگاشته است. نسخۀ در دست تنها دیباچۀ آن است که به شمارۀ (٩)٣۴ در گنجینۀ نسخه‌های عکسی مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی محفوظ است.