اخبار

مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی با همکاری دانشکدۀ شرق‌شناسی دانشگاه روسی– ارمنی (اسلاونی) کشور ارمنستان، هشتمین شمارۀ دو‌فصلنامۀ تخصصی پژوهش‌های زبانی‌–‌ ادبی قفقاز و کاسپین را منتشر کرد.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی ضمن اشاره به روایاتی که بیانگر بهره‌مندی افراد از درجات مختلف ایمان است، تصریح کرد: کسی که می‌خواهد جامعه را مدیریت کند باید به این نکته توجه داشته باشد که برای دهک‌های ایمانی مختلف جامعه برنامه داشته باشد و پیش بردن همه جامعه با برنامه واحد الگوی درستی نیست.

نجفقلی حبیبی گفت: بهتر است کتاب‌های موجود درباره ابن سینا و مفاهیمی که در کتاب‌هایش مطرح می‌کند به زبان روز نوشته شده و آموزش داده شود.

محمدرضا توکلی صابری، پژوهشگر و نسخه‌پژوه در یادداشتی به بررسی کتاب «رهایش و گشایش» پرداخته که در این نوشتار بر آن است که این کتاب متعلق به ناصرخسرو است.

امیرتیمور رفیعی، استاد مدعو دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات گفت: زبان فارسی هویت ایرانی را با عنصر اسلامی در دوره تیموری احیاء کرد. شاهرخ اما تمایل به ایران داشت و به سمرقند نرفت. تفاوت مهمی که این دوره با دوره‌های دیگر دارد و آن را رنسانس فرهنگی می‌نامیم، گستردگی علوم در شاخه‌های مختلف است.

عارف نوشاهی گفت: شبه‌قاره در مقایسه با سایر کشورهای همسایۀ خود ایران، افغانستان و تاجیکستان که فارسی‌زبان هستند و زبان فارسی را در کوچه و بازار می‌توانید بشنوید، فارسی‌زبان نیست، اما زبان و ادب فارسی در زندگی اجتماعی و فرهنگی مردم منطقۀ شبه‌‌قاره جاری است و به قولی نمی‌توان زبان فارسی را از زندگی مردم این منطقه جدا کرد.

دکتر بهمن نامور‌مطلق، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتی معتقد است برای بهره گرفتن از تاریخ هم باید آن را در قالب‌های هنری چون داستان، رمان، فیلم سینمایی، تئاتر، هنرهای تجسمی و... به «تجربه روایی» بدل کرد تا اثرگذارتر شود.

آیین یادبود یک‌صدمین سال آغاز انتشار نشریۀ «توفیق»، صبح شنبه، 24 تیر در مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی برگزار شد.

نمایشگاه «روایت قتل ناصرالدین شاه»، با رونمایی از کتیبه‌های مطلای مقبره شاه قاجار برای نخستین‌بار، در کاخ گلستان افتتاح شد.

چند نابغه در تاریخ فرهنگ این سرزمین وجود دارد که می‌توان گفت: چندوجهی‌اند؛ یعنی گذشته از اینکه چون اندیشمندان دیگر به قول معروف «جامع جمیع علوم عقلی و نقلی» بوده‌اند، آنان هم دانشمند بوده‌اند و هم فیلسوف و اهل عرفان. اگر عارف نبوده‌اند، لااقل روی به عرفان داشته‌اند. از این رو، کار پژوهنده برای تحقیق درباره این نوابغ سخت می‌گردد که از این جمله است خیام.