بزرگداشت استاد عارف نوشاهی، ایرانشناس و پژوهشگر نسخ خطی، و میرسیدعلی همدانی، عارف و متفکر نامدار، چهارشنبه ۲۴ دی ۱۴۰۴ در محل موسسه فرهنگی اکو در تهران برگزار شد.
آیین گرامیداشت رودکی؛ پدر شعر پارسی با یادی از خواجوی کرمانی و با عنوان «بوی جوی مولیان»، به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی با همکاری سفارت تاجیکستان در ایران و بنیاد رودکی، سهشنبه ۱۶ دیماه درتالار اجتماعات شهید مطهری (ره) انجمن برگزار شد.
سید علی میرافضلی، پژوهشگر و شاعر گفت: خواجو و سلمان ساوجی از جمله شاعران بزرگی بودند که به دلیل موقعیت تاریخی، آن ارج و منزلتی که شایستهشان بوده، بهطور کامل نصیبشان نشده است. از این منظر، میتوان خواجو را شاعری بداقبال، اما حرفهای، تماموقت و کامل دانست.
امروز را به یاد کرمان و شاعر نامدارش اختصاص داده اند. خواجوی کرمانی غزلسرا، قصیدهسرا و داستانپردازی است که تا حدود زیادی در سایه شاعران بزرگ دیگر گم شده است و این را نباید بر اهمیت کم او حمل کرد. نوشتار زیر جنبه هایی از کار او را مطرح می نماید.
پروفسور شریف حسین قاسمی گفت: نتیجه برگزاری مراسم عرس بیدل نهتنها انقلابی در شناساندن بیدل میشود، به بهترشدن روابط کشورهای علاقهمند به این شاعر و زبان پارسی مدد میرساند.
این اثر پژوهشی با نگاهی جامع به تاریخ ظهور ادیان و آیینهای ایران، اسطورهها، باورهای معنوی و فرهنگ عامه را در قالب یک نظام فکری پیوسته بررسی میکند.
طی تفاهمنامه میان مرکز بینالمللی میکروفیلم نور و موسسه استنادی و پایش علم و فناوری جهان اسلام، فرآیند نمایهسازی و واسپاری فایلهای دیجیتال اسناد فارسی آرشیو شده در جنوب آسیا کلید خورد.
محمدحسین رفیعی گفت: گریگور شولِر تمایزِ روششناختیِ «محمد تاریخی» (هدفِ بازسازیِ زندگی یک شخصیتِ تاریخی با استفاده از ابزارهای تاریخنگاری و شواهدِ بیرونی / متنی) و «محمد پیامبر(ص)» (فردِ دینی / اعتقادی که روایتها و متونِ دینی او را در قالبِ معارفِ ایمانی شکل میدهند) را روشن و کارکردی میداند.
هفدهم دیماه، روز بزرگداشت خواجوی کرمانی، فرصتی است برای بازخوانی یکی از چندلایهترین فضاهای فرهنگی شیراز. دامنه کوه صبوی و در جوار دروازه قرآن، تنها محل دفن یک شاعر نیست؛ بلکه مجموعهای است که شعر، تاریخ، آب و زیست شهری را در کنار یکدیگر حفظ کرده است.
مانی صالحی علامه گفت: ادوارد براون اولین تاریخ ادبیات زبان فارسی را نوشت. حتمن ایراد هم دارد، بعداً استاد ذبیحالله صفا آن را کاملتر کرد، ولی با امکانات آن زمان، بالاخره کار بزرگی بوده است. من میگویم در میان سفرنامهنویسهای انگلیسی، تنها کسی که من بویی از عشق به فرهنگ ایرانی را در کارش دیدم، همین ادوارد براون بود.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید