اخبار

جلد نخست از مجموعه دوجلدی «ادوار تاریخ تصوف» به قلم مشترک امین اوحدی، محمدهادی قندهاری و با هدف بررسی و ارزیابی تاریخ تصوف اسلامی از سوی انتشارات دلیل ما راهی بازار نشر شد.

محمدحسین بادامچی در همایش «تشیع علوی و تشیع صفوی؛ نگاهی انتقادی به روایت شریعتی» گفت: کتاب «تشیع علوی و تشیع صفوی» را می‌توان اثری پیشرو در مباحثات دین و دولت تلقی کرد. این در حالی است که ما در فهم شریعتی دچار سوءتفاهم شدیم چون گفتمان ما طی این مدت دچار نوعی عقب‌گرد شده است.

مستوره اردلان، تاریخ‌‌نگارِ کردزبانِ ایرانی و از شاهزادگان خاندان اردلان، در سال ١١٨٤ هجرى شمسى (١٨٠٥ میلادی) در شهر سنندج، مرکز حکومت اردلان‌ها چشم به جهان گشود و در سال ١٢٢٧ هجری شمسی (١٨٤٨ میلادی) در سنین جوانی و پس از خلق آثاری ارزشمند چشم از جهان فروبست. ماه شرف خانم قادری «مستوره اردلان» شاعره، نویسنده و اولین زن تاریخ‌نویس جهان است. مستوره زنی هنرمند و شاعره‌ای بااحساس و تاریخ‌نویسی بااستعداد و متعهد بوده و لقب اولین مورخ جهان مختص به وی است.

فلسفه‌ی تاریخ گرچه معرفتی نسبتاً نوظهور است، اما موضوع و مسایل آن از دیرباز، مورد توجه فیلسوفان و اندیشمندان بوده است. در این میان، فلسفه‌ی نظری تاریخ نسبت به فلسفه‌ی علم تاریخ، قدمتی دیرینه دارد و اغلب ادیان، مذاهب و مکاتب، دیدگاه خود را نسبت به کلیت تاریخ بشری به طرق گوناگون بیان کرده‌اند.

در سال‌های پایانی حکمرانی ناصرالدین شاه و دوران حکمرانی مظفرالدین شاه، تاریخ نویسی سنتی ایران به شیوه جدید، دگرگون شد. این دگرگونی، نتیجه ارزنده‌ی ارتباط با اندیشه‌گران جدید اروپایی بود. میرزا فتح‌علی آخوندزاده و میرزا آقاخان کرمانی از نخستین اندیشمندانی بودند که انتقاد تاریخی نوگرایی در تاریخ نویسی را به کار بردند و دیگران راه آنها را دنبال کردند. در این مقاله روند تکوین جریان انتقاد به تاریخ‌نویسی سنتی در ایران عصر قاجار مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است.

در این مقاله اندیشه‌ی ایرانشهری در سیرالملوک بررسی می‌شود. اندیشه خواجه نظام‌الملک آن گونه که در سیرالملوک مطرح شده است، از سیاست اندیشمندان مسلمان در دوره‌ی میانه پیروی می‌کند. تجزیه و تحلیل سیرالملوک این فرضیه را توجیه می‌کند..

نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، بعد از دوسال تجربه برگزاری ناموفق در شهر آفتاب، به مکان پیشین خود بازمی‌گردد. چندی پیش بود که شورای سیاست‌گذاری نمایشگاه فرصتی 10 روزه برای تامین فضاهای مناسب و بهبود وضعیت شهرآفتاب به شهرداری داد؛ فرصتی که بیشتر به‌نظر می‌رسید یک جور تعارف اداری باشد تا ایجاد موقعیتی برای رسیدن به وضع مطلوب، زیرا آنچه در دو سال گذشته انجام نشده بود، قاعدتا نمی‌توانست در چند ماه باقیمانده به نمایشگاه به سرانجام برسد

در هفتاد و دو سالگی محكم و استوار گام بر می‌دارد و ابایی ندارد كه در هوای آلوده و سنگین این روزها كه حتی در باغ موقوفات افشار نیز سینه را می‌آزارد و نور خورشید را كم‌رمق می‌كند، نیم ساعت جلوی خبرنگار و عكاس روزنامه بایستد. شمرده، با صدای رسا سخن می‌گوید و در پایان مصاحبه هم با روی باز به ما اختیار كامل ‌دهد كه هر بخشی را خواستیم، كار كنیم.

گونه‌های شوخ‌طبعی در شعر سنایی، اعم از هزل و هجو و فکاهه، بیش از آنکه جنبه‌ شخصی یا تفننی داشته باشد، در خدمت نقد اجتماعی و اخلاقی است و کارکرد تعلیمی دارد. همین ویژگی یعنی خدمت به اندیشه، موجب جدیت آنها و آفرینش طنز است. سنایی همان‌طور که در بیان تجربه‌های سیر و سلوک عرفانی در شعر فارسی آغازگر است، در طنزآوری در شعر نیز پیشگام است. چنان‌که طنز در شعر بزرگانی چون عطار و مولوی و سعدی و عبید و حافظ، در سایة رهاوردهای ارزشمند طنزآوری در شعر سنایی است.

متن پیش‌رو، مقدمه‌ای بر یک نوشته بلند و تجربه‌ای از چندین‎ ‎سفر به عتبات عالیات است که ان‌شاءالله به صورت مستقل منتشر خواهد شد. ‏‎‎سیاق این نوشته نوعی «مطالعه موردی» است که برداشت‌های نگارنده در قالبی‎ ‎روایت‌گونه عرضه می‌شود و ضرورتا در قالب نوشتارهای رسمی نمی‌گنجد.