اخبار

پیشینه پیوند زبان و هویت را احتمالاً بتوان تا دورانی بازگرداند که گروهی از مردم نسبت به باهمستانی (community) که به آن تعلق دارند و به پیروی از آن به عناصری که این تعلق گروهی بر شالوده آنها استوار شده، خودآگاهی پیدا می‌کنند. هر گاه یکی از این عناصر هویت‌بخش «زبان» باشد، اندیشه پاسداری از آن نیز پدیدار می‌شود. در این نوشتار برآنیم تا ریشه‌های هویتی زبان پارسی را در دوره‌های باستان و میانه بررسی کنیم.

فرهنگستان‌های زبان، عموماً پیامد گسترش اندیشه‌های ملی‌گرایی در اروپا در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی محسوب می‌شوند. در این برهه‌ زمانی بود که به موازات ایجاد دولت‌های جدید، مقولاتی مانند زبان ملی نیز در افق سیاسی و فرهنگی آنها مجال ظهور و بروز یافت. ایجاد فرهنگستان‌ها در کشورهای اروپایی بر چنین زمینه‌ای و برای توسعه و بهبود زبان ملی هر کشور بود.

خواجه، امام، حکیم، غیاث‌الدین عمربن ابراهیم خیام، یکی از بزرگان دانشمند و دانشمندان بزرگ در گسترۀ دانش ریاضی، ستاره‌شناسی، فلسفه و موسیقی است. آوازۀ بلند او در ایران و جهان بیرون از شهرت علمی و شخصیت دانشی او، برای سرودن رباعی‌های کم شمار ولی بسیار لطیف و عمیق و پرمعنی جانانه‌ای است که همواره خوانندگان و ستایندگان بسیار داشته است.

بی هیچ مقدمه‌ای، در این یادداشت قصد دارم به رمزگشایی وجوه دیگری از شعر دینی و آیینی بپردازم. وجوه و ابعادی که ما را در شناخت کامل‌تر این گونه ادبی یاری می‌کند. در واقع هدف اصلی از نگارش این یادداشت، تبیین و تحلیل وجوه تمایز «شعر مذهبی» و «شعر معنوی» است. شاید بعضی قائل به چنین تفکیکی نباشند و بگویند معنویت جز تفکیک ناپذیر هر مذهبی است.

فریدریش روكرت، زبان شناس زبان‏های هند و اروپایى و شاعر و مترجم آلمانی، در نوزدهم مه 1788م در آلمان به دنیا آمد. وی پس از طی تحصیلات مقدماتی، در رشته حقوق فارغ التحصیل شد. از آن پس به آموختن زبان‏های شرقی از قبیل فارسی، عربی، سانسكریت، چینی و هم‏چنین زبان‏های اروپایى پرداخت و در هر یك، تسلّطی بسزا یافت.

صفحه اول روزنامه های امروز شنبه 29 اردیبهشت

یکی از مهم‌ترین منابع پژوهش‌های تاریخی، اسناد است. مجید تفرشی، سند پژوه در طول سال‌های اقامتش در بریتانیا کوشیده تا پلی میان اسناد خارج از کشور و پژوهشگران تاریخی باشد. با او درباره اسناد موجود در مراکز آرشیوی انگلستان و وضعیت مراکز اسنادی در داخل کشور گفت‌وگویی داشته‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

«مناقب‌العارفین» که گاه به اختصار از آن تحت عنوان «مناقب‌ افلاکی» یاد می‌شود، کتابی به زبان فارسی است که شمس‌الدین احمد عارفی‌افلاکی، از مریدان شیفته مولانا و به دستور مراد و استادش شیخ جلال‌الدین عارف‌چلبی، نوه مولانا، نوشته است. این کتاب حاوی اطلاعات ارزنده و نفیسی درباره شرح احوال و افکار مولانا و نیز خاندان، استادان، جانشینان و بازماندگان اوست که اولین بار در سال 1974 میلادی در استانبول ترکیه به دست پروفسور تحسین یازیجی تصحیح شد و بعد از آن از روی همین تصحیح در ایران هم به چاپ رسید. این تصحیح اشکالاتی داشته و یازیجی از دوست ایرانی خود یعنی توفیق سبحانی که تجربه فراوانی در اینگونه پژوهش‌ها دارد، خواسته تا این اشکلات را تصحیح کند و اکنون این کتاب با ویرایش و اضافات توفیق سبحانی از سوی انتشارات دوستان در ایران به چاپ رسیده است.

حسین معصومی همدانی در آئین اردیبهشت مفاخر و مراسم نکوداشتی که برای او با مشارکت موسسه خانه کتاب در همدان برگزار شده بود، گفت: چند سال پیش در یکی از مجلات نطرسنجی کرده بودند که چرا ایران را دوست دارید و اشخاص مختلفی جواب داده بودند اما بنده با خودم گفتم که سوال درستی است یا نه، زیرا دوست داشتن وطن دلیل نمی‌خواهد.

در آئین نکوداشت حسین معصومی‌همدانی؛ پیام محسن جوادی؛ معاون امورفرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی توسط مدیرعامل خانه کتاب قرائت شد آیت‌الله غیاث‌الدین طه‌محمدی؛ نماینده ولی‌فقیه در همدان، نیکنام حسینی‌پور؛ مدیرعامل خانه کتاب، فاضل عبادی؛ مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان همدان و علی‌اصغر محمدخانی؛ عضو هیات مدیره خانه کتاب و معاون شهر کتاب در آئین نکوداشت حسین معصومی‌همدانی حضور یافتند و به ایراد سخن پرداختند.