اخبار

محمدرضا برزگر خالقی، مصحح و پژوهشگرحوزه ادبیات کلاسیک و استاد سابق دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) قزوین از انتشار کتاب جدید خود با عنوان «رازهایی از گلشن‌راز» خبر داد و گفت: «گلشن راز» یکی از کتاب‌هایی است که در حجم کم خود، بیشترین اطلاع را می‌دهد، یعنی این کتاب شامل 1000 بیت است ولی با این حجم کم اطلاعات چندین جلد کتاب را به مخاطب می‌دهد و یکی از درخشان‌ترین کتاب‌های تمدن اسلامی است.

پيدايش عکاسی در ايران در دسامبر ۱۸۴۲ يعنی سه سال پس از اعلام موجوديت آن در فرانسه روی داده است، نخستين دوربين های عکاسی به روش داگرئوتيپ به درخواست محمد شاه قاجار از کشور های روسيه و انگليس به دربار ايران وارد می شود , که البته روسها دوربين اهدايی امپراطور را زودتر به ايران و دربار می رسانند, و توسط ديپلمات جوان خود " نيکلای پاولوف" که به اين منظور آموزش عکاسی ديده بود , نخستين عکاسی در ايران در تاريخ ۱۸۴۲ ميلادی ( ۱۲۲۱ هجری .ش) انجام گرفت .

اگر از منظره ذوق سایم در فضای گلستان ادبیات و اشعار ادوار پیشینه ایران نظر افکنیم اشعه ابصار ما را دیوار ابتدای قرن چهارم هجری محدود ساخته و ماورای خویش را از دیدار حاجب و مانع می شود.

کتاب حاضر در صدد پاسخگویی به این سؤال اصلی است که «نقش وجایگاه فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و امنیتی شیعیان در افغانستان چگونه است؟». از مهم ترین اهداف کتاب حاضر می توان به روشن سازی جغرافیای انسانی، ترکیب جمعیتی، سهم و نقش سیاسی، فرهنگی و اقتصادی جامعه ی شیعی، شناسایی چالش ها و فرصت های شیعیان و ابهام زدایی از برخی سوء فهم ها و سوء برداشت ها در مورد ترکیب جمعیتی و تعداد جمعیت شیعیان افغانستان اشاره کرد.

کتابی که پیش روی ماست مرقعات و مجموعه ی فرامین، گزارشات، عریضه جات و مکتوباتی است که در درجه ی اول فی مابین ناصرالدین شاه قاجار و میرزا محمدخان قوام الدوله آشتیانی مکاتبه و سندنویسی شده است. در لا به لای این اسناد و مراسلات، فصولات، کتابچه و سندنامه های دیگری نیز به چشم می خورد که پای حشمت الدوله حمزه میرزا و سید ابوالحسن شاه قندهاری و غیره را به میان می آورد که با دقت نظر و مطالعه ی اسناد مطروحه از محتوای تاریخی آن ها مطلع و باخبر خواهیم شد.

مطالعات تاریخی بدون توجه به نظریه های «علوم اجتماعی»، و جامعه شناسی بدون توجه به «اطلاعات تاریخی» ره به جایی نمی برند. اما بهره گیری تاریخ و جامعه شناسی از یکدیگر نباید سبب عدم تمایز تاریخ اجتماعی و جامعه شناسی تاریخی به لحاظ موضوع، روش و هدف این دو مطالعه شود. واگرایی تاریخ اجتماعی از جامعه شناسی تاریخی، شناخت واگرایی های جامعه شناسی تاریخی از فلسفه ی نظری تاریخ انگیزه ای برای تدوین این اثر بوده است

«سراپا غرق جواهر بود و چنانکه نشسته بود پیدا بود مرد زورمندیست که تقریباً چهل سال دارد و میلیون‌ها جواهر به خود بسته بود. تاجش و بازوبند چپش بسیار گرانبها بود. ریش سیاهش که زیباترین ریش‌های ایران بود تا به زانو می‌رسید. در پای تختش پسرانش صف کشیده بودند.

حیات هر علم و فنّ، موکول به تداوم آن از طریق تعلّم و تعلیم آن و انتقال دانستنی‌ها و تجربه‌های مربوط به آن، به نسل‌های آینده است. تاریخ نشان داده که هر علمی در این فرآیند قرار نگرفت، می‌میرد، آنگاه حتی متونی که بر اساس آن نوشته شده، عملاً بی‌خاصیت یا کم خاصیت می‌شوند. ده‌ها علم که امروزه از آن‌ها با عنوان کلّی «علوم غریبه» یاد می‌کنیم، در این شمارند. حرفه‌هایی که بیشترین اثرِ بر جای مانده از آن‌ها، خاطراتی است که در سینۀ افراد کهن‌سال مانده و دیر یا زود به فراموشی سپرده می‌شوند.

مناقب العارفین پس از ابتدانامه (ولدنامۀ) سلطان ولدو رسالۀ سپهسالار، سوّمین و مفصل‌ترین کتاب در زمینۀ زندگانی مولانا جلال‌الدین بلخی و اسلاف و اخلاف اوست که احمد افلاکی عارفی، متولّد بین سال‌های ۶۹۰_۶۸۵ هـ / ۱۲۹۱_۱۲۸۶ م، یعنی ۱۳ یا ۱۸ سال بعد از وفات مولوی تألیف کرده است. افلاکی یا به سبب آشنایی با علم هیئت و یا انتساب به جلال‌الدین فریدون چلبی معروف به امیر عارف، نوۀ مولانا، عارفی نام گرفته است.

زبان فارسی دری از نظر عاطفی در میان پارسی زبانانی شکل گرفت که در میانه فرهنگ اسلامی و ایرانی، باید راه خود را به صورت ترکیبی از این دو فرهنگ، انتخاب کرده و در آن گام بر می داشتند.