اخبار

فلسفه نمی تواند از جستجوی وحدت بنیادی در این جهان آرمانی چشم بپوشد. در نظر فیلسوف هیچ گونه کثرت و تعددی قابل ادراک نیست مگر اینکه پیش از آن نوعی وحدت مفروض باشد. به گزارش خبرگزاری مهر، فلسفه نمی تواند از جستجوی وحدت بنیادی در این جهان آرمانی چشم بپوشد. در نظر فیلسوف هیچ گونه کثرت و تعددی قابل ادراک نیست مگر اینکه پیش از آن نوعی وحدت مفروض باشد. بر اثر همین تمایل به وحدت است که همه تجربه ها و اندیشه های انسانی در عین اینکه به صور مختلف در راستای تاریخ ظاهر شده اند کل واحد را تشکیل میدهند.

روش ساخت «دوهتو لوک» به معنای دخترک، نام بومی عروسک‌های بومی جزیره قشم از استان هرمزگان در فهرست میراث ناملموس ثبت می‌شود. لیلا کفاش‌زاده - مسئول دفتر پژوهش و آموزش کودکان و نوجوانان - با اعلام این خبر افزود: "دوهتو لوک" دومین عروسکی است که در این فهرست ثبت می‌شود.

به دنبال حضور وزیر گردشگری و میراث فرهنگی عراق در ایران، مقرر شد کارگروه مشترکی از دو کشور برای ثبت جهانی ایوان مدائن (طاق کسری) تشکیل شود. فرهاد نظری - مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی - با اعلام این خبر اظهار کرد: معاونت میراث فرهنگی وزارت گردشگری عراق که اکنون در ایران به سر می‌برد در همکاری با سازمان میراث فرهنگی، تفاهم‌نامه‌ای امضا کردند که یکی از اقدامات اجرایی در حال نهایی شدن آن مربوط به طاق کسری است، که براساس آن قرار است «ایوان مدائن» یا «طاق کسری» با همکاری ایران و عراق جهانی شود.

هر گونه تحول در علم انسانی در ايران مستلزم احيای فلسفه اجتماعی در چارچوب بايد و نبايدهای اجتماعی است خود اين احياگری نيز نيازمند توجه ويژه به امر فلسفه و فلسفيدن است. علوم انساني در ايران در مسير درست و راستين خود قرار ندارد. از اين رو، در خصوص تحول اين حوزه مطالعاتي ترديدي نبايد كرد. اما نقطه آغازين اين تحول و همچنين سمت و سوي آن از اهميت ويژه اي برخوردار است. احتمالا تغيير سر فصل ها روش معقولي براي اين تحول به شمار نمي رود و سمت و سوي علم انساني را در جهت راستين هدايت نخواهد كرد. تحول علم انساني در ايران پيش شرط هايي دارد كه ذيلا به برخي از آن ها اشاره مي شود.

محمد بقایی(ماکان) می‌گوید: در ایران باستان به جشن و شادی توجه بسزایی داشته‌اند و بعدها این شادی در شعر شاعرانی چون رودکی، حافظ، خیام و ... دیده می‌شود. او معتقد است کفه نشاط ادبیات فارسی بر موارد اندوهگین می‌چربد.

توافقنامة ۱۹۰۷ انگلیس ـ روسیه، به گفته سر پرسی سایکس (Sir Percy Sykes)، «منعکس‌کنندة یک تفاهم فراگیر و واپسین تلاش آنها در پرداختن و رسیدگی به رقابتهای خود در ایران می‌باشد…» این توافقنامه «در جهت برطرف کردن کلیه عواملی که گمان می‌رفت در آینده مناقشه‌آمیز باشد و برخورد بین این دو کشور را به وجود بیاورد، تنظیم شده بود.»

در دو سالی که از دولت اعتدال می‌گذرد، با‌وجود اینکه انتظار می‌رفت با بازشدن فضای سیاسی و اجتماعی، روشنفکران نیز بیش از پیش با مردم در تعامل باشند و با امور جاری سیاسی- اجتماعی جامعه مواجهه‌ای واقع‌بینانه پیدا کنند، اما در عمل این اتفاق رخ نداد و جریان روشنفکری آنچنان که در دوران اصلاحات حضوری پررنگ داشت، اکنون به‌نظر می‌رسد تا حدودی در «انزوایی خودخواسته» به‌سر می‌برد و از این جریان، کمتر عکس‌العملی پیرامون مسائل سیاسی، اجتماعی یا اقتصادی و یا تعامل با مردم به‌چشم‌ می‌خورد. برای بازجُست علت کمرنگ شدن حضور روشنفکران در سپهر فکری-سیاسی ایران، به سراغ دکتر سروش دباغ رفته‌ایم که در چند سال اخیر در این زمینه به پژوهش نیز مشغول بوده‌است و بازخوانی جریان روشنفکری ایرانی را نیز در قالب سلسله‌نشست‌هایی در کانادا پیگیری کرده‌است. او هم‌اکنون در بخش مطالعات تاریخی دانشگاه تورنتو در میسیساگا مشغول فعالیت است.

در گذشته، به هر گوشه از سواحل جنوبی ایران که می‌رفتی، تنها راه سفر به دریا، لنج‌ها و کشتی‌های چوبی بود. در سفر نوشت‌های ملّاحان (دریانوردان) پارسی می‌توان نمونه این دریانوردی‌ها را که به قصد سیاحت یا تجارت انجام می‌شد سراغ گرفت؛ از خوزستان و مصب رود کارون تا بندر گمبرون (بندر عباس) و لنگه و لافت و کُنگ و قشم و کیش و حتی چابهار و در گذشته‌های دور سیراف، لیان و کهور. همه این بنادر و جزایر، روزگاری مهد دریانوردی ایرانیان بودند و هر آنچه از شرق آفریقا و شبه قاره هند می‌آمد، باید از این محل و مجرا می‌گذشت تا به‌اندلس (اسپانیا به عنوان دروازه ورود به اروپا) می‌رسید. اما در این میان، وسیله عبور و مرور ناخداهای ایرانی، «لنج» بود، آن هم از نوع «چوبی» اش. فیلم‌ها و داستان هایی که در جنوب ایران می‌گذرند، بر این امر صحه می گذارند که فیلم هایی چون «ناخدا خورشید» (ساخته ناصر تقوایی) و «راه آبی ابریشم» (ساخته محمد بزرگ نیا) و مجموعه داستان «چراغ آخر» (نوشته صادق چوبک)، چند مصداق بر این ادعا هستند.

در شهر ما یک کتاب‌فروشی بود به اسم «سعادت» که کتاب کرایه می‌داد. شبی یک ریال. دو قفسه پر از کتاب‌های جیبی و رقعی که اغلب هم روی کاغذ کاهی چاپ شده بود و خیلی هم ارزان بود. اما برای ما که پول قلم و کاغذ مدرسه را هم نداشتیم، چاره دیگری جز کرایه کتاب نبود. «کلود ولگرد»، از ویکتور هوگو، را از کتاب‌فروشی کرایه کردم و شب نشده آن را تمام کردم و برگرداندم و «آخرین روز یک محکوم» را گرفتم و خواندم. این کتاب‌ها با آنکه جزء اولین ترجمه‌های قاضی بود، آن‌قدر روان ترجمه شده بود و چنان داستان‌های جذابی داشت که هنوز آنها را از یاد نبرده‌ام.

محمدمهدی شریف کاشانی از مشروطه‌خواهان نامدار به‌شمار می‌آید. او یکی از اعضای بنیادگر انجمن معارف بود؛ انجمنی که نقشی مهم در برپایی جنبش مشروطه داشت. شریف کاشانی پس از پیروزی جنبش مشروطه به ریاست اداره تحقیق کل اوقاف منصوب شد و تا پایان خدمتش در دولت در این نهاد ماند. سرانجام در نخستین سال‌های سده چهارده خورشیدی در ‌سال ١٣٠١ در تهران پس از گذشت سالیانی افزون بر یک سده درگذشت.