اخبار

رسالۀ مجلس مانند مجالس سبعۀ مولوی، مجلس وعظ و پند به مخاطبان بوده. شهرستانی در مجلس وعظ خود مفاهیم دوگانۀ امر و خلق را به تفصیل توضیح می‌دهد و نظرش را دربارۀ چگونگی پیدایش جهان بیان می‌کند

دير زمانى است بر سر اين كهنسال ترين زبان جهان، بينِ سخنوران، انديشمندان و استادان بحثها و گفتگوهايى وجود دارد و هر كدام به فراخور دانشِ خود، پيشنهادى درباره استقلال، پويايى و غناى زبان فارسى در برخورد با دانش نوين و نيازمندي‌هاى روزمرّه علمى و فنّى و هنرى و اجتماعى مى‏‌دهند.

اعظم بهرامی کتاب «رفتار سیاسی ادریسیان و فاطمیان با دولت‌های مقارن اسلامی» را تألیف کرد. این اثر از سوی انتشارات میراثبان با همکاری مؤسسۀ مطالعات اسماعیلی در لندن به چاپ رسیده است

دهمین نشست از مجموعه درس‌گفتارهایی درباره‌‌ی جامی با عنوان «نفحات‌الانس و تذکره‌الاولیا دو شیوه در تذکره‌نویسی صوفیان» و با سخنرانی دکتر بهرام پروین گنابادی در روز چهارشنبه یکم آذر در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.

آیین نکوداشت "دکتر سید محمدمهدی جعفری" روز دوشنبه ۲۹ آبان در سالن فردوسی خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد.

الهام حدادی، کارشناس امور بین‌الملل بنیاد سعدی گفت: زبان و ادبیات فارسی، زبان آشتی با جهان درون خود و جهان بیرون از خود می‌شود و این رازی است که علامه اقبال لاهوری به آن پی برد و شیرینی صلح درون خویش را با اشعار فارسی برای صلح جهانی به ارمغان آورد.

مهرشاد کاظمی، تهران‌شناس گفت: یکی از دغدغه‌های ناصر تکمیل‌همایون، ایجاد خانه تهران بود و با او جایزه تهران را پایه‌ریزی کردیم.

كندوکاو در متون ادبی و آثار هنری، مستلزم شناخت فلسفی خیال و ادراك وجوه معرفت‌شناسانۀ تخیل است و این به دلیل بنیادی بودن نقش تخیل در خلاقیت و قدرت آفرینندگی شاعران و ادیبان و هنرمندان است. از این روی تأمل و تحقیق پیرامون ماهیت تخیل در آرای حكما، بحثی بنیادین در فلسفه ادبیات و هنر محسوب می‌شود.

استاد ما، آقای دکتر معصومی همدانی به گواهی سابقه حضور پنجاه ساله در عرصه‌های تألیف و ترجمه و ویرایش و تدریس، در شناخت عمیق و معرفی علمی آن سابقه فرهنگی و علمی توفیق بسیار داشته‌اند و می‌توان با کمال اطمینان گفت که پایه و پایگاه تحقیق را بسی ارتقاء داده‌اند و از همه بالاتر، طرازی رفیع و ممتاز از «روشنفکری» پدید آورده‌اند.

کسانی که در کشور ما به عنوان روشنفکر دینی شهرت دارند، هیچ یک حتی آنها که در کارهای سیاسی و حکومتی وارد شدند، نه علاقه‌ای به سیاست نشان دادند و نه در بحث و نظر به سیاست رو کردند. بعضی از آنها هم که از سیاست چیزی گفتند، از حد مخالفت و موافقت با حکومت‌ها و دفاع از بعضی ایدئولوژی‌ها و اظهار نظرهای کلی سیاسی ـ اخلاقی تجاوز نمی‌کرد.