اخبار

این مرد نامور کتابشناسی ایران، در کتاب با ارزش مؤلفین کتب چاپی زندگی خود را در چند سطر چنین نوشته است: « در تهران تولد یافت. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی و متوسطه به خدمت وزارت دارایی درآمد و در ضمن نزد استادان وقت به تحصیل علوم قدیمه پرداخت. در وزارت دارایی در ادارات تحدید کل و کارگزینی و مالیات بر درآمد و کلاس مالی خهده دار خدمت بود. پس از بیست و یک سال کارمندی دولت به میل خود باز نشسته شد و به امور کشاورزی پرداخت.»

سه سال از انتصاب حمید میرزاده به‌عنوان رئیس دانشگاه آزاد اسلامی می‌گذرد؛ در این سه سال رویدادهایی در دانشگاه اتفاق افتاد که تا حدود بسیار زیادی شاکله و ساختار دانشگاه را تغییر داد. دانشگاه آزاد اسلامی در سه سال گذشته تلخ و شیرین‌های زیادی را تجربه کرد و دستاوردهایی در زمینه‌های مختلف با وجود تمام سنگ‌اندازی و هجمه‌ها برای آموزش عالی کشور به ارمغان آورد.

در دهه‌های اخیر توجه به آثار ادبی و متون کهن فارسی در جامعه ایرانی، به‌خصوص افراد درس‌خوانده رونق گرفته که این عنایت دو علت دارد: یکی به این سبب که موجب سردرگمی و فراموشی مسائل و مشکلات موجود در جامعه می‌شود و دیگری که از اهمیت بیشتری برخوردار است، تحت‌تاثیر گرایش شدید ذهن مردم به‌خصوص جوانان به یافتن هویت‌ها و ارزش‌های ملی است. از همین رو است که انجمن‌های متعددی با نام‌هایی که اکثر آنها برآمده از فرهنگ ایرانی است

علیرغم پیوند دیرینه شعر و موسیقی و وجود شاعران اهل موسیقی، سنایی غزنوی، شاعر شهیر قرن ششم نه تنها میانه خوبی با موسیقی ندارد بلکه با آن مخالفت می کند و به صراحت آن را هنری شهوانی می داند و در مذمت آن شعر می گوید. نویسنده در این مقال به بیان نظر سنایی درباره موسیقی می پردازد و عوامل و زمینه های مخالفت او با موسیقی را می کاود. در این میان، برخی زمینه های اجتماعی صدور این حکم و از جمله آشنایی و سابقه شاعر در شرکت در مجالس بزم و طرب، در دوره پیش از تحول روحی، برجسته می شود، و مخالفت کلی سنایی با سماع و حکم اخلاقی او در خصوص موسیقی، به دلیل عقیده ای دانسته می شود که وی درباره روانشناسی سماع داشته است.

اگر امروز دو چهره گرانسنگ ادبیات کهن ایران یعنی فردوسی و مولوی توانسته‌اند در قیاس با دیگر مفاخر ایرانی بیش از پیش در جهان مطرح شوند به این خاطر است که اندیشه و آثار به جای مانده از این دو شاعر در مقایسه با دیگر شاعران همواره متمایز بوده است. در واقع اشعار مولانا و فردوسی از گذشته تا امروز این قابلیت را داشته که برای تمام دوران مورد استفاده قرار بگیرد.

فریدون جنیدی یکی از شاهنامه‌پژوهانی است که از گذشته تا امروز تلاش کرده زوایای پیدا و پنهان شاهنامه را به مردم، به‌ویژه آنهایی که به «بنیاد نیشابور» که او مدیریت آن را به عهده دارد، بشناساند. خودش بر این باور است که توانسته در این زمینه تا ‌حدود زیادی موفق باشد و امروز از حد نصاب گذشتن کلاس‌های شاهنامه‌خوانی در بنیاد نیشابور به‌خوبی گواه این ادعاست که اقشار مختلف جامعه همچنان عطش شناختن فردوسی و اثر سترگ او شاهنامه را دارند. با این‌حال زمانی که تصمیم به گفت‌وگو با این محقق ادبی گرفتم، این سوال را در ذهن دنبال می‌کردم که دلایل پررنگ شدن دو چهره فردوسی و مولوی، به‌خصوص در این سال‌ها چه بوده است؟ این موضوع، دستمایه گفت‌وگو با این شاهنامه‌پژوه قرار گرفته است.

کتاب "نخستین عارفان مسلمان" به قلم حسین شکرابی از سوی سازمان انتشارات فرهنگ و اندیشه اسلامی منتشر شد. کتاب "نخستین عارفان مسلمان" به قلم حسین شکرابی از سوی سازمان انتشارات فرهنگ و اندیشه اسلامی منتشر شد. مؤلف کتاب تلاش کرده است با عنایت به منابع موجود در زمینه تاریخ عرفان، به تهیه فهرستی از عارفان سده ‌های نخستین اسلامی، به همراه توضیح مختصر و ذکر برخی کلمات عارفانه ایشان بپردازد. از آن کلمات می ‌توان به اندیشه ‌شناسی آنان ولو به طور اجمال دست یافت، همچنین ذکر منابعی که در آنها از اعلام مذکور یاد شده می ‌تواند منبعی برای مراجعه اولیه محققان و پژوهشگران در زمینه تاریخ عرفان محسوب شود.

گفت‌وگو با غلامحسین ابراهیمی‌دینانی همواره جذابیت‌های خاص خودش را دارد. او که خودش را سرباز عقل می‌داند، در هر مصاحبه و سخنرانی محور بحث‌هایش را متمرکز بر دفاع از خرد قرار می‌دهد. روش بحث او نیز که همواره با پرسش و پاسخ‌های کوتاه همراه است، یادآور دیالوگ‌های کلاسیک فلسفی است.

انتشارات ققنوس به‌تازگی دو کتاب در حوزه فلسفه کلاسیک منتشر کرده است: دفتر اول «رساله درباره طبیعت آدمی» اثر دیوید هیوم و «مبانی علم حساب» اثر گوتلوب فرگه؛ دو کتابی که از مهم‌ترین آثار فلسفه غرب به شمار می‌آیند.

بیشتر ایزدان و فرشتگان ِ آن دسته از متون مانوی که در مناطق ایرانی زبان و به زبان های فارسی میانه و پارتی و سغدی نوشته شده اند،نام های زردشتی دارند. چنان که هرمزدبغ،مهریزد، نریسف/نریسه یزد،زروان،وهمن،نام های خدایان و ایزدان زردشتی را به خاطر می آورند.