اخبار

نیکولو ماکیاوللی[2] یکی از مناقشه‎برانگیزترین متفکران اروپایی است که قرن‎هاست جدال حول آرا و نظرات وی ادامه دارد. نوشتار مختصری که در ادامه می‎آید، ترجمۀ بندی از مدخل ماکیاوللی از دانشنامۀ فلسفی استنفورد[3] است که در ۹ بند به وی پرداخته است.

در میان نسلی از روشنفكران ایرانی كه در سال‌های پایانی دهه ١٣٤٠ و اوایل دهه ١٣٥٠ خورشیدی پا به عرصه فكری و فرهنگی ایران گذاشتند، داریوش شایگان ویژگی‌های منحصر به فردی داشت كه او را از دیگر روشنفكران هم‌نسل خود چون سیدحسین نصر، رضا داوری اردكانی، داریوش آشوری، احسان نراقی و... متمایز می‌سازد. البته برخی از این روشنفكران با او در شماری از این ویژگی‌ها و خصایص اشتراكاتی دارند، اما آنچه شایگان را یگانه می‌سازد، جمع این ویژگی‌ها در یك فرد است.

آغاز سفر مرحوم دكتر داریوش شایگان به سوی عالم بالا البته ضایعه بزرگی برای جامعه علمی ایران است و فقدان دردناكی برای این بنده. از سال ١٣٣٨ كه برای اولین‌بار با شایگان جوان آشنا شدم نزدیكی خاصی بین ما ایجاد شد. او را نزد علامه طباطبایی و كرنی بردم و با مرحوم مطهری و مرحوم سیدجلال آشتیانی آشنا ساختم. استعداد و ذكاوت ذاتی دكتر شایگان باعث شد این دوستی‌ها را كه جنبه مهم علمی داشت دنبال كند و دكترای خود را تكمیل كرده و به ما در دانشكده ادبیات بپیوندد.

«مانند همه پایتخت‌های کوچک و بزرگ دنیا، در تهران نیز گروهی از مردم هستند که شغل شاغل آنها بیکاری است. این گروه بیکاران دید و بازدیدها را امری جدی تلقی می‌کنند. بدین‌ترتیب گروهی اعم از زن یا مرد، قسمتی از وقت را خارج از خانه خود می‌گذرانند.» این روایت از کارلاسرنا، بانویی ایتالیایی که در روزگار ناصرالدین‌شاه به ایران سفر کرده است

در گذشته‌های دور که هنوز پای ماشین‌آلات و مدرنیزاسیون به روستاها و دشت‌ها و کشتزارها نرسیده بود و برزگران، شالیکاران، چوپانان، بافندگان و خرمن‌کوبان، تنها به بازوان‌شان پشتوانه داشتند، ترانه‌هایی در کشتزار و صحرا و دشت و شالیزار و پای دار قالی و هنگام دوغ‌زنی و صیادی و شیردوشی و بلوط‌تکانی و برنج‌کوبی زمزمه می‌کردند که نمادهایی ساده از فرهنگ و روحیه یاریگری، زیست و معیشت سنتی و جهان‌بینی همدلی گروهی در میان روستاییان و عشایر به شمار می‌آمد.

عطاملک جوینی که در زمان حمله مغولان می‌زیسته و کتاب «تاریخ جهانگشای جوینی» را درباره روزگار سخت ایرانیان در رویارویی با دشواری جنگ و ویرانی خانمان و خاطرات و هستی‌شان نگاشته، از ایستادگی‌ها و همدلی‌هایی در این رویارویی‌های پیوسته سخن رانده و در دل آنها روایت‌هایی از بازنمایی پهلوانان افسانه‌ای و باستانی را نیز بازجسته است.

همایش «فلسفه، دین و علم در زیست جهان اسلامی» 21 تا 24 اسفندماه به همت دانشکده فلسفه و علوم تربیتی دانشگاه وین با همکاری پژوهشگاه علوم‌انسانی و مطالعات‌فرهنگی، دانشگاه تهران، انجمن فلسفه میان‌فرهنگی آلمان و انجمن فلسفه میان‌فرهنگی ایران در دانشگاه وین برگزار شد.

ادبیات عامیانه، ادبیات تودۀ مردم ایران، اثر مردمانی بی‌سواد یا کم‌سواد و غالباً شفاهی، که از جهت ساختار و محتوا، با ادبیات سنتی مکتوب فارسی متفاوت است. زبان ساده، لحن عامیانه، حالات واندیشه‌های عوام در این ادبیات نمایان است. امروز ادبیات عامیان در نقاط گوناگون ایران با گویش‌های متفاوت میان مردم مناطق گوناگون مشهور و متداول است.

ذوالفقار علی بوتو سیاست‏مدار پاكستانی، در پنجم ژانویه 1928م در خانواده‏ای ثروت‏مند و مسلمان در شهر لاركانا به دنیا آمد. وی پس از طی تحصیلات مقدماتی، از دانشگاه‏های كالیفرنیا و آكسفورد در رشته حقوق فارغ‏التحصیل شد. بوتو پس از اتمام تحصیلات خود، شغل وكالت را در پاكستان برگزید و در دادگاه عالی مشغول فعالیت گردید.

مارتین لوتركینْگْ، سیاه پوست مبارز امریكایى، در 15 ژانویه سال 1929م به دنیا آمد. وی از جوانی وارد فعالیت‏های سیاسی و اجتماعی شد و در راه به دست آوردن حقوق سیاهان تلاش كرد. او یك مسیحی فقیر بود ولی تلاش‏هایش برای دفاع از حقوق سیاهان مورد حمایت همه سیاه‏پوستان مسلمان و مسیحی قرار گرفت. لوتركینگ، مهاتما گاندی، رهبر استقلال طلب هند را پیشوای خود قرار داده بود.