امامزاده یحیی، آب انبار

امامزاده یحیى، آب‌انبار \āb-anbār-e emām-zāde yahyā\، آب‌انباری در گذر امامزاده یحیى که اکنون اثری از آن بر جا نمانده است.
این بنا در کوچۀ امامزاده یحیى، در محله‌ای به همین نام قرار داشت. این محله در دورۀ قاجاریه در مرز محله‌های عودلاجان و چاله‌میدان جای داشت (نک‍ : اطلس ... ، 46؛ تهران‌نگاری، 38، 39).
امروزه از این آب‌انبـار اثری نیست. گویا ورودی آن از مدتها پیش مسدود، و در جای آن، یک باب دکان (در حال حاضر خشک‌شویی) بنا شده است (همانجا). گفته شده است مساحت آب‌انبار مذکور 200 مـ2 بوده (بلاغی، 2؛ معتمدی، 452)، و روبه‌روی ضلع غربی بقعۀ امامزاده یحیى جا داشته است.
مکانی که آب‌انبار در آن واقع بود، اکنون در نبش کوچۀ شهید مهدی طهماسبی، در جانب غربی کوچۀ امامزاده یحیى، روبه‌روی چنار کهن‌سال مشهور این محله واقع است و در شرق آن سرای کاظمی جا دارد. بنابر گفتۀ یکی از معمرین محله، از این آب‌انبار تا سالهای میانی دهۀ 1330 ش، استفاده می‌شده، و گویا پس از احداث شبکۀ آب‌رسانی تهران در حدود همان سالها کاربری خود را از دست داده است. همچنین به گفتۀ آنها این آب‌انبار وقفی بوده، و با پشتیبانی مالی میرزا محمود وزیر که در زمان ناصرالدین شاه (سل‍ 1264-1313 ق/ 1848-1895 م) وزارت تهران را بر عهده داشته، ساخته شده است؛ ولی از زمان وقف و واقف آن اطلاعی در دست نیست (طهماسبی).

مآخذ

اطلس تهران قدیم؛ بلاغی، عبدالحجت، تاریخ تهران، «قسمت غربی و مضافات»، قم، 1350 ش؛ تهران‌نگاری؛ طهماسبی، مهین، تحقیقات میدانی؛ معتمدی، محسن، جغرافیای تاریخی تهران، تهران، 1381 ش. 

مهین طهماسبی