اخبار

نشست رونمایی از کتاب «طبری پژوهی» به گردآوری محمدحسین ساکت روز چهارشنبه 6 اسفند در سرای اهل قلم برگزار می شود. در این نشست زهیر صیامیان گرجی، رضا رضازادۀ لنگرودی، علی بهرامیان و محمدحسین ساکت گردآورندۀ کتاب حضور خواهند داشت.

سید ضیاءالدین طباطبایی ۷۶ ساله روبه‌روی روزنامه‌نگار ۲۹ ساله نشسته است؛ روزنامه‌نگار پیش از آنکه به خانه عامل کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ پا بگذارد به عکاس مجله «تهران مصور» می‌سپرد: «آقای رهبر! مواظب باش با آدم بسیار زیرک و حسابگری روبرو هستیم. سعی کن تا می‌توانی از فرصت‌های مناسب برای گرفتن عکس‌های مناسب استفاده کنی.» فرصت مناسب پیش می‌آید و لحظه‌ا‌ی که سید ضیاء دست خبرنگار جوان را می‌گیرد که ننویسد، این لحظه ثبت می‌شود. گفت‌وگویی که بخشی از آن در مجله «تهران مصور» منتشر شد، اما بخش‌های زیادی از آن سانسور می‌شود و بخشی از آن به خواستهٔ سید ضیاء منتشر نمی‌شود، آن بخش‌هایی که می‌گفته: «این‌ها برای نوشتن نیست.» این گفت‌وگو سال‌ها بعد سر از کتاب «سید ضیاء، عامل کودتا» درآورد.

این بود بطور اجمال تفصیل جر و بحثی که در میان ما جوانان ما در جریان است و شرح مفصلتر آنرا لابد خودتان در روزنامه ها خوانده اید و لازمه بتکرار آن در اینجا نیست. چند نفر از دانشجویان که در حقیقت سخنگوی دوستان و همقطارهایشان شده اند با لحنی که صداقت و تآثر آن هرخواننده ای را برقت می آورد علاوه بر آنچه در ضمن این مقاله آمده حرفهای بسیار دیگری هم زده اند که یکدسته از هموطنان نشان را متقاعد نساخته است و از اینرو را قم این سطور که علاوه بر آنکه خود دانشجو بوده و بسیاری از مراحل دانشجوئی را طی نموده است سالهاست که با دانشجویان ایران و هموطنان جوانش سروکار دارد و چند سالی هم سرپرستی رسمی چند صد تن از آنها در آلمان بوده است می خواهد جساره نتیه مطالعات و مشاهدات و مسموعات خود را در اینجا بعرض هموطنانش برساند.

مهدی اخوان ثالث که حاشیه‌های فراوانی بر نسخه‌ای از «آرش کمانگیر» نوشته، بر این باور است که گرچه حماسه کسرایی زبان و وزن حماسی ندارد، ولی بازی با الفاظ و کاربرد زیبایی‌های قدمایی خاص، آن را به شعری مردم‌پسند تبدیل کرده است. محمدرضا شفیعی کدکنی هم این منظومه را احیای یک اسطوره می‌داند ولی رضا براهنی از رویارویی رمانتیک کسرایی با یک حماسه انتقاد می‌کند.

دبا: کتاب« دریای پارس در سفرنامه سیاحان» به کوشش دکتر کیانوش کیانی هفت لنگ و مهندس مانی سعیدی، توسط انتشارات اسرار دانش منتشر شد. در مقدمۀ این اثر می خوانیم: سفرنامه ها اسناد مکتوبی در شناخت تاریخ روابط خارجی، تاریخ سیاسی، شیوۀ زیستن و فرهنگ عامه نیز به شمار می آیند و از این جنبه نیز بسیار سودمندند. بطور کلی سفرنامه ها به سبب نوع نگارش و موضوع، آمیزه ای از مطالب گوناگونند.

علی اشرف‌صادقی در نشست رونمایی از کتاب «مزدک‌نامه» که به همت جمشید کیانفر منتشر شده است، عنوان کرد: ابتکاری که در ششمین مجلد «مزدک‌نامه» به کار گرفته شده، فصل‌بندی خوب مقاله‌ها در عناوین موضوعی معین است؛ برای مثال اگر فردی بخواهد در حوزه ایران‌شناسی یا زبان‌شناسی مطالعه کند، به آسانی می‌تواند سراغ مطالبی برود که در نظر دارد.

متن زیر سخنرانی دکتر رضا داوری اردکانی رئیس فرهنگستان علوم در مراسم گرامیداشت روز مهندس است که اکنون از نظر شما می گذرد: اگر من در مجلسی بودم که قرار بود روز مهندسی به نام کسی باشد، با نام نصیرالدین طوسی موافقت نمی‌کردم. دلیلش این نیست که به نصیرالدین احترام نمی‌گذارم؛ وی یکی از بزرگان تاریخ ما و یکی از جامع‌ترین دانشمندان تاریخ ماست. اصلاً بالاتر بگویم که نصیرالدین نابغه و اعجوبه است. نصیرالدین منجم، ریاضی‌دان، طبیب، فیلسوف و سیاست‌مدار بزرگی است و البته از مهندسی ـ می‌دانید که مهندسیِ آن زمان با مهندسی الانِ شما تفاوت دارد ـ هم اندکی بهره داشته است. او اولاً مهندس نیست، بلکه در ابتدا وی فیلسوف و طبیب و منجم و سیاست‌مدار است، ولی این نام‌گذاری یک حسن بزرگ برای شخص من دارد که آن را بهانه کنم و مطلبی را عرض کنم.

فردوسی نه تنها یک شاعر بلکه یک نماد است؛ نماد تلفیق هویت ایرانی و اسلامی، ملی و مذهبی. تجربه نشان داده که هرگونه تلاش برای حذف هر یک از این 2 عنصر هویت بخش و در تقابل نشان دادن آنها با یکدیگر، نوعی خودزنی فرهنگی و اقدامی بی نتیجه بوده است.

غلامرضا اعوانی در همایش بزرگداشت روز خواجه نصیر‌الدین طوسی گفت: برای من همیشه مطرح بوده که چرا خواجه نصیر به تمام مخالفان خود و فلسفه پاسخ داده اما در برابر غزالی ساکت مانده است. من پاسخم را در مقایسه بین دو رساله «سیر و سلوک» خواجه نصیر و «المنقذ من الضلال» غزالی پیدا کردم. این دو رساله شباهت‌های زیادی با هم دارند و هر دو رساله‌ سر گذشت‌نامه هستند.

کاخ پاسال تهران اگر چه از ظاهر شبیه به قصرهای فرانسه است ولی در تزئینات آن هنرهای ایرانی به کار برده شده به نحوی که منبت کار کاخ می‌گوید: ۱۲ سال طول کشید تا این کاخ توسط هنرمندان ایرانی ساخته شود.