اخبار

محمد بن جریر طبری، مورخ و مفسر ایرانی و مؤلف تاریخ مشهور «تاریخ الرسل و الامم و الملوک» 30 تیرماه سال 310 هجری دیده از جهان فروبست. به همین مناسبت مروری بر اثر برجسته او و نقدهایی که بر آن وارد است، خواهیم داشت.

«نشانه در آستانه» عنوان كتابی نوشته امیرعلی نجومیان است. او نظریه‌پرداز، مترجم و دانشیار ادبیات انگلیسی و نظریه ادبی دانشگاه شهید بهشتی است. او همچنین عضو «حلقه نشانه‌شناسی تهران» نیز هست. دكتر نجومیان دوره‌های كارشناسی ارشد و دكترای خود را در دانشگاه لستر در بریتانیا گذرانده است. فعالیت‌ها و پژوهش‌های او در حوزه‌های مختلف ادبی و هنری بسیارند. از فعالیت‌های مورد علاقه‌ ایشان می‌توان به فلسفه ادبیات، نقد ادبی معاصر، مطالعات فرهنگی، مطالعات میان‌رشته‌ای، نشانه‌شناسی پساساختگرا و نقد تطبیقی، ادبیات مهاجرت و ادبیات كودك اشاره كرد.

عباس عبدی در کتاب «تحول نام‌گذاری کودکان تهرانی 1394 ـ 1375» معتقد است شناخت تحولات نام‌گذاری کودکان یکی از منابع مفید و قابل اطمینان برای شناخت تحولات فرهنگی در جامعه ایران است.

آمال و آروزی ایرانیان آنها را به سمتی برد که پیرامون برخی اشخاص و اشیاء به افسانه‌سرایی پرداختند، در این افسانه‌پردازی آنچه که درباره شخصیت شیخ‌بهایی، شیخ‌الاسلام عصر صفوی بسیار قابل تامل است.

سیاست‌های مدبرانه دولت تدبیر و امید در زمینه توسعه و رونق بخش میراث فرهنگی و گردشگری کشور شتاب سازنده‌ای گرفته و موجب شده تا مرمت آثار تاریخی در اولویت برنامه‌های کاری نمایندگان عالی دولت در استان‌های مختلف از جمله کرمان قرار گیرد. به طوری که دولت یازدهم در مرمت و احیای آثار تاریخی استان کرمان تلاش مضاعفی کرده و اجرای طرح شهر نمونه اقتصاد مقاومتی در شهرستان قلعه گنج علاوه بر رونق گردشگری، شاخص‌های امنیتی این منطقه را نیز بالا برده است.

درباره واقعه مهم 30‌تیر 1331 تاکنون پژوهش‌ها و تحلیل‌های پرشماری فراهم آمده است که هر یک از آنها با تکیه بر اسناد، رهیافت ویژه‌ای به ماجرا و شخصیت‌های دخیل در آن داشته‌اند. آنچه از پی می‌آید جستاری است که می‌کوشد روایتی متفاوت از این رخداد عرضه کند و با استفاده از شواهد تاریخی، درکی دیگر از مناسبات دربار با دکتر محمد مصدق عرضه کند. مقاله حاضر به این اعتبار، شاید زاویه‌ای جدی در مباحث تاریخی پیرامون این برهه مهم باشد. «ایران» بی‌آن‌که در مقام رد یا قبول این زاویه جدید برآید، صاحبنظران را به‌ارزیابی و بررسی کارشناسانه محتوا و مضمون این مقاله دعوت می‌کند.

«دیروز تهران منظره عجیبی داشت؛ منظره‌ای که برای متفکرین و آن‌هایی که می‌خواهند در امور اجتماعی مطالعه کنند به راستی در خور مطالعه بود.» این جمله آغازین گزارش خبرنگار روزنامه «باختر امروز» در ۳۱ تیر ۱۳۳۱ بود که شرح کاملی است از قیام ۳۰ تیر و آنچه در راهروهای مجلس شورای ملی و میدان بهارستان گذشت.

هدف از تصحیح متن، بازسازی نسخه ای است که تمام نسخ موجود از آن منشعب شده اند، با استفاده از اطلاعاتی که در دستنویسهای مختلف اثر و نیز در منابع جنبی مربوط به آن اثر پیدا می شود، نه بازسازی اصل اثر؛ زیرا بازسازی اصل اثر به معنی نسخه مؤلف، اصلاً ممکن نیست.

درگذشت بانوی ریاضیدان ایرانی، مریم میرزاخانی، یکی از رخدادهای رسانه‌ای در روزهای اخیر بود. این رخداد رسانه‌ای از همان ابتدای شکل‌گیری، شخصیت میرزاخانی را به‌عنوان نوعی اسطوره نبوغ، دانش، ملیت، جنسیت، پیشرفت، مدنیت و... نمایان کرد.

نی، فلوت و سازهای مشابه اینها را می‌توان در بسیاری از فرهنگ‌ها و مناطق جغرافیایی براحتی یافت. به‌زعم اغلب هنرمندان و مخاطبین جدی موسیقی، در میان سازهای گوناگون، نی از جمله سازهایی‌ست که ارتباطی عمیق با مخاطب برقرار و او را بسرعت با خود مأنوس می‌کند. نی در ادبیات فارسی هم بسیار به کار رفته و مولوی بیش از هر شاعری در وصف نی و اشتیاقش به آن شعر سروده است. شاید بهترین تعریف را همو در باب این ساز کرده است: «همچو نی دمساز و مشتاقی که دید.»در موسیقی نیز نی رنگ‌بندی خاصی به ارکستر می‌دهد و تنها‌سازی است که به آواز نزدیک‌تر است و خواننده را با خود همراه می‌کند. یکی از ماندگارترین و برجسته‌ترین آثاری که نقش نی درآن به وضوح مشهود است «نینوا»ی حسین علیزاده با نوازندگی نی جمشید عندلیبی است.