اخبار

نقد و بررسی کتاب «شرح منطق اشارات و تنبیهات بوعلی سینا» تالیف «مهدی عظیمی» ۱۳ اسفند در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار می‌شود.

حسن انصاری نوشت: در طول دو دهه گذشته شماری از دلبستگان به هر یک از دو گرایش دکتر فردید و همچنین مکتب تفکیک درصدد نوعی همسازی و تئوری سازی مشترک و بر پایه مبانی هر دو با هم برآمدند.

تخلص یا نام شعری شاعر، از ویژگی های شعر فارسی است که از اولین دوره ها کاربرد داشته است. تخلص در همۀ قالب شعر فارسی به کار رفته اما کاربرد آن در غزل از قرن ششم، به عنوان یکی از سنت های غزل سرایی، رونق بسیار یافت است.

فصلنامه پژوهش های نقد ادبی و سبك شناسی (شماره 30، زمستان 1396) به صاحب امتیازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهركرد منتشر شد.

کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران مراسم نکوداشت ایرج افشار را برگزار می کند. آیین نکوداشت ایرج افشار، اولین رییس کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران و بنیان گذار کتابداری جدید در ایران؛ همچنین بزرگداشت پنجاهمین سال انتشارات نشریه کتابداری، روز شنبه 19 اسفند 1396 ساعت 14:30 در کتابخانه مرکزی برگزار می شود.

یکی دیگر از نشست‌های بررسی و نقد آثار و افکار و کوشش‌های علمی و اجتماعی احسان نراقی دوشنبه 14 اسفند در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد.

مقالۀ حاضر با هدف شکافتن ریشه های اندیشه و جهان بینی ناصرخسرو در اصول فکری فلوطین نوشته شده است. ناصرخسرو از شاعران قرن پنجم ایران، چهرۀ حکیم و شاعریرا دارد که از هنر شعر و نوشتاری خود برای بیان عقاید مذهبی کمک گرفته است. استفاده از روش های کلامی برای بیان عقاید مذهبی، او را به سمت و سوی فلسفه کشانده و در این بین به مانند همنوعان ایرانی اسماعیلی خود، از افکار فلوطین تأثیر زیاد پذیرفته است.

مراسم پایانی نخستین جایزه شعر بهاران، سه‌شنبه هشتم اسفندماه در تالار ناصری خانه هنرمندان برگزار می‌شود.

حسین اسرافیلی گفت:نگذارید اینگونه زبان فارسی به خارج از کشور برسد. در خارج از ایران ادبیات ما را با سعدی و حافظ می‌شناسند. چرا مسئولین آثار فخیم را ترجمه نمی‌کنند؟ در گذشته سفارت‌ها آثار دو کشور را ترجمه می‌کردند و ارتباطی پدید می‌آمد که منجر به شناخت کشورها از هم می‌شد اما امروز کمتر این اتفاق می‌افتد.

ایرانیان باستان در دوران حکومت شاهان پیشدادی و کیانی بر دین مهرپرستی بودند. یکی از رسوم مذهبی آنان در آن زمان قربانی گوسفند، شتر و اسب بود. ایرانیان ِ مهرپرست، در نخستین روز فروردین، تشریفات باشکوهی انجام می دادند و گوشت قربانی را میان شرکت کنندگان قسمت می کردند. در این آیین، خون قربانی سهم ایزد مهر و دیگر ایزدان آسمانی بود؛ از این رو خون قربانی را به آسمان می افشاندند.