اخبار

به مناسبت سالروز ثبت جهانی نوروز در مجمع سازمان ملل متحد چهارم اسفند سال 1388 خورشیدی مجمع عمومی سازمان ملل متحد نوروز را با عنوان «فرهنگ صلح» در تقویم رسمی خود به ثبت رساند، نوروز جشن آغاز سال و یکی از کهن ترین جشن ها در دنیا محسوب می شود، این آیین باستانی بشارت دهنده ی فرهنگ صلح، همبستگی و پیوند انسـان بـا طـبـیعت است.

انجمن‌ها و دوستداران میراث فرهنگی سرعت بخشیدن به مقدمات کار پیوستن عراق و ترکمنستان به پرونده‌ی ثبت جهانی نوروز را خواستار شدند. با مورد توجه قرار گرفتن جشن نوروز از سوی مردم و به مرور دولت‌ها،‌ سازمان یونسکو این جشن را با ریشه‌ی ایرانی در فهرست میراث ناملموس خود ثبت کرد، پس از آن دبیرخانه‌ای در ایران تشکیل شد تا کشورهای دارای این آئین هم به پرونده نوروز الحاق شوند.

به سبزی بهار خیره ماندم ... زمستان به پايان رسيده است... ---- دبا / محمود فاضلی: تاريخ كشورمان سرشار از جانفشاني‌ها و استقامت‌ مردان و زناني است كه براي آزادي، استقلال و برقراري عدالت اسلامي مبارزه كردند، به زندان افتادند و شكنجه شدند. مردان و زناني كه در طول حكومت ستمشاهي بهترين دوران زندگي خود را گوشه زندان‌هاي انفرادي سپري كرده و چه بسيار نوروزهايي را كه دور از خانواده و با دژخيمان ساواك گذراندند. گرچه در زندان از «سبزه، سمنو، سیر، سیب، سماق، سرکه، سنبلو سکه خبری نبود، اما یاد هر یک از سین‌هانشانگر«تولدی دوباره، حيات نو، عشق، زیبایی و سلامت، رنگ طلوع آفتاب، صبر و عقل،آمدن بهار و نشان دهنده زيبائي ها» بوده است

در کف زمین میان چهار ستون کاخ شورا یا سه دروازه که به تالار تخت جمشید معروف است، سنگ مربع شکلی کار گذاشته شده است که آن را نخستین بار هرتسفلد E. Herzfeld، ایران شناس آلمانی یافت و پس از بررسی روی آن، آن را سنگی زمان یاب تشخیص داد و « سنگ اندازه گیری» اش دانست. این سنگ که اندکی به طور اُریب در زمین کار گذاشته شده است، موقعیت کل صفۀ تخت جمشید را نسبت به کوهی بلند که در پای تخت جمشید قرار گرفته ، نشان می دهد. خورشید هر بامداد به هنگام طلوع از پشت این کوه سر برمی آورد و بر کاخ می تابد.

محمدعلی موحد برای تبریک نوروز به دیوان غزلیات شمس تفأل زد. در تفأل این مولوی‌پژوه پیشکسوت و مصحح «مقالات شمس‌« برای پیام تبریک نوروزی‌اش این غزل آمده است:

در پاکستان «نوروز» را، «عالم‌افروز» می‌گویند. یعنی: آن روز تازه رسیده و نویت که همۀ جهان را با ورود خود، روشن و درخشان می‌کند. «عالم‌افروز» یعنی روشن‌کنندۀ عالَم. بنابراین صفت که به نوروز، داده شده، نوروز را باید جهانی و همگانی نامید و بپذیریم که واقعاً «نوروز» یک «زمان» و «وقت» و «حالت» است که همه کس و همه چیز و همه جا را، روشن و درخشان و خوشبو و زیبا و دلاویز می‌گرداند و بر هر چیز و هر کس و هر جا پرتوافشانی می‌کند.

صنایع دستی زبان گویای تمدن، هویت و هنر ایران است؛ این هنر صنعت در سالهای اخیر به دلایل مختلف از جمله مسایل اقتصادی و سوء مدیریت روزگار خوبی نداشته و به حاشیه رفت. نوروز فرصتی است که به حمایت از این صنعت بومی بشتابیم.