اخبار

نخستین گردهمایی نگارخانه‌های جهان از چهارم تیرماه با حضور 24 گالری خارجی و با نمایش آثاری از پیکاسو، خوان میرو و آثار هنرمندان ایرانی در باغ موزه قصر افتتاح شد. به گزارش فارس،‌ نخستین نمایشگاه نگارخانه‌های جهان درایران با نمایش آثار هنرمندان خارجی و جمعی از هنرمندان ایرانی با حضور و سخنرانی امیررضا خادم بنیانگذار موسسه نسل آفتاب در باغ موزه قصر آغاز به کار کرد. در این نمایشگاه برای نخستین بار 24 گالری خارجی با همراهی برگزارکنندگان این نمایشگاه به ایران آمدند تا شاهد نمایش آثار هنرمندان کشورهای مختلف در کنار آثار هنرمندان مان در ایران باشیم. از جذابیت های این نمایشگاه نمایش نسخه های اصل آثار پیکاسو و خوان میرو است.قرار است بخشی از عواید فروش آثار هنرمندان به بنیاد بیماری های خاص اختصاص داده شود.

باورش آسان نیست كه تنها چند قدم آن طرف‌تر از هیاهوی میدان بهارستان، ناگهان دروازه چوبی بزرگی به رویت باز شود و جاده‌ای سنگفرش شده كه از دو طرف با درختان سرسبز احاطه شده است، تو را به دیدن مجموعه‌ای تاریخی و زیبا دعوت كند. به رویا می‌ماند پا گذاشتن به آن سوی در چوبی و ورود به كاخ - باغی كه در زمان خود، حوادث تاریخی تاثیرگذاری را از سر گذرانده است.

شاهرخ مسکوب یکی از کسانی بود که اهمیت نقالی (روایتگری شاهنامه) را بهتر از دیگران فهمیده بود و برای روایتگری شاهنامه و روایتگران این اثر سترگ، احترام زیادی قائل بود. چنانچه کتاب «مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار» را به این خادمان بی‌نام و نشان شاهنامه تقدیم کرد. به کسانی که در طول تاریخ کوشیدند تا شاهنامه، زندگی صبورش را در میان مردم عادی ادامه دهد. به کسانی که پیام حکیم توس را به گوش مردم رسانده و نگذاشتند این صدا خاموش شود.

من در کتاب «درآمدی بر دین‌شناسی نوین» گزارشی از تاریخچه پیدایش و تکوین دین‌پژوهی جدید یافتم؛ به خصوص بحث مفیدی درباره «رابطه دین و ایدئولوژی» که کورت رودلف توضیحات مفیدی درباره‌اش آورده است و در آن مقطع زمانی این موضوع در جامعه ما بسیار مطرح بود و او از ایدئولوژی دین ـ و نه دینی ـ دفاع کرده بود. او استاد دانشگاه لایپزیگ آلمان است و از شاگردان اتّو به شمار می‌رود. نگاه تاریخی خوبی به زمینه‌های پیدایش دین‌شناسی دارد؛ البته کتاب محتاج تجدید چاپ و بازنگری است. بنده چند بار تاکنون به ناشر نامه نگاشته و پیگیری کرده‌ام؛ اما به نتیجه‌ای نرسیده‌ام. این نیز از مشکلات محققان در کشور ماست که باید دنبال ناشر بدوند!

ضیاء موحد در جلسه نقد کتاب «جمهوری جهانی ادبیات» گفت: در این کتاب، بسیار روی منتقدان تکیه شده است که ما نداریم. یعنی ما منتقد واقعی نداریم و بعد از این گروه هم روی مترجمان تکیه کرده است. مترجمان ما از زبان فارسی به دیگر زبان‌ها، بسیار کم بوده‌اند. یعنی مترجم چند زبانه نداریم و اگر هم داریم، شمارشان اندک است. به گزارش مهر، نشست نقد و بررسی کتاب «جمهوری جهانی ادبیات» نوشته‌ پاسکال کازانووا با ترجمه‌ شاپور اعتماد، عصر روز سه‌شنبه ۳ تیر با حضور ضیاء موحد، حسین شیخ‌رضایی و مترجم اثر در موسسه فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.

در فاصله زمانی میان مرگ تیمور و سقوط سلسله آق‌قویونلو و حكومت تیموریان در نخستین دهه قرن هـ ‌ق، ایران در حد بی‌سابقه‌ای شاهد شكوفایی هنرهای مربوط به كتاب بود. دربار تیموریان و تركمانان ثروت خود را با گشاده‌دستی صرف هنرهایی چون خوش‌نویسی، نگارگری (مینیاتور)، دیگر هنرهای مرتبط با كتاب می‌كردند، بسیاری از دست‌نوشته‌های تذهیب شده‌ای كه در هرات، تبریز و دیگر شهرها، در این دوره به وجود آمده، دارای شهرت و اعتبار است. شمار دست‌نوشته‌های بدون تذهیب این دوره بسیار زیاد است، نمونه‌های متعددی از این آثار نیز به طرز درخشانی با سه سبك جدید تذهیب شده‌اند.

اشاره: پیش از این به مناسبت طرح «ریشـه‌كنی فقر به مدد علم» مطالبی تحت عنوان «علم، جامعه و روشنفكری» درباره سابقه این طرح و تجربه دویست ساله تاریخ تجدد و كامیابی‌ها و ناكامی‌های آن نوشته شد. در آن نوشته بیشتر نظر به ارتباط و نسبت میان دانش و روشنفكری در صحنه زندگی و تاریخ بود. روشنفكری در تاریخ یكصدساله بر آمدن و شكوفا شدنش بیشتر از سیاست ـ و نه از علم ـ بازخواست می‌كرده است كه چرا به وعده‌های منورالفكری قرن هجدهم وفا نشده است. پرسش و اعتراض روشنفكری قاعدتاً باید بر این اساس استوار می‌بوده است كه وعده قرن هجدهمی پدید آمدن جهان صلح و آسایش و بی‌نیازی و سلامت و بی‌مرگی را تحقق یافتنی می‌دانسته‌اند اما اكنون كه آن امید تقریباً بر باد رفته است (هرچند كه هنوز آثار آن رؤیا را در گفتارهای رسمی اهل دانش و سیاست بخصوص در جهان توسعه نیافته می‌توان یافت) روشنفكر چه درخواستی داشته باشد و از كی درخواست كند. درخواست كه نباشد صاحب درخواست هم ساكت می‌ماند.

«عدالت چیست؟» این پرسشی است که سقراط در کتاب جمهوری افلاطون مطرح می‌کند و از آن زمان تاکنون یکی از مسائل اصلی فلسفه و همة متفکران اجتماعی بوده است. از نظر افلاطون و به ‌دنبال او ارسطو، عدالت، در عامترین معنای آن، فضیلت ذاتی است؛ عصارة همة فضیلت‌ها، و مهمترین فضیلت برای «حیوانات اجتماعی» که از نظر او ما انسانها هستیم ـ که با یکدیگر در اجتماعات بیش از پیش بزرگتر، شهر‌ها، و ملت ـ دولتها زندگی می‌کنیم؛ اما حتی در جمهوری افلاطون، پاسخ به این پرسش (یعنی تعریف «عدالت») در بهترین حالت پاسخی پر مناقشه است که ضوابط مشخصی را برای انتخابهایی ـ عادلانه یا غیرعادلانه ـ که در زندگی روزمره انجام می‌دهیم، ارائه نمی‌کند.

به نظر افلاطون برترین و عالیترین «مثال» (ldeas) همانا «خیر مطلق» یا «زیبایی مطلق» است. زیباییهای این جهانی، به منزله سایه‌های زیبایی مطلق‌اند و هر چه بهرة آنها از آن زیبایی بیشتر باشد، زیباتر خواهند بود. روح انسان پیش از آنكه به این جهان آید و اسیر تن شود، در جهان مُثُل به سر می‌برد. در آنجا روح با «زیبایی مطلق» آشنا شده و اینك كه در بدن گرفتار آمده است و همه چیز را به دست فراموشی سپرده است، یادی از آن زیبایی (زیبایی مطلق) برای وی بر جای مانده است. این «یاد»، معیاری است برای شناخت زیباییهای این عالم. ما اشیای زیبا را با آن «یاد» می‌سنجیم و به مدد این سنجش، میزان زیبایی آنها را تعیین می‌كنیم.

یك روز پس از سوء قصد به جان حضرت آیت‏ الله خامنه‏ ای در ششم تیرماه 1360، در ساعت 20 و 30 دقیقه شامگاه روز یكشنبه هفتم تیرماه 1360، جلسه‏ ای در سالن اجتماعات دفتر مركزی حزب جمهوری اسلامی واقع در سرچشمه تهران برگزار شد. بحث روز درباره تورم بود اما عده‏ ای از اعضا خواستند كه درباره انتخابات ریاست جمهوری نیز صحبت شود. شهید بهشتی سخنانش را با این جملات آغاز كرد: "ما بار دیگر نباید اجازه دهیم استعمارگران برای ما مهره‏ سازی كنند و سرنوشت مردم ما را به بازی بگیرند و..." این آخرین كلمات آن بزرگوار بود كه از لبانِ حقگوی ایشان بیرون تراوید.