مصطفی ملکیان ــ نواندیش، دینپژوه و متفکر فلسفه اخلاق ــ در نشستی در اتاق گفتوگوی خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به بیان دیدگاههای خود درباره وضعیت اندیشه در ایران پرداخت. آن چه میخوانید بخشی از این نشست است که در آن ملکیان به موضوع آثار و احوال روشنفکران دینی و دلیل عدم انتشار نقد کتاب «قبض و بسط تئوریک شریعت» از سوی خود اشاره دارد.
فهرست تفصیلی گنجینه پژوهشی ولادیمیر مینورسکی ایرانشناس شهیر روسی، در ایران منتشر شد. این کتاب که به کوشش گودرز رشتیانی و ناهید عبدالتاجدینی تالیف شده انعکاس بخشی کوچک اما مهم از فهرست مطالعات ایرانشناسی است که به همت ایرانشناس برجسته روس ولادیمیر مینورسکی فراهم آمده است. آثار ذکر شده در این کتاب، در آرشیو شرقشناسان روس، در انستیتو نسخ خطی آکادمی علوم روسیه در پترزبورگ نگهداری میشوند. این آثار را پس از درگذشت ولادیمیر مینورسکی، همسرش تاتیانا مینورسکی دستهبندی و تنظیم کرده و به آن مرکز انتقال داده است. این اسناد و مدارک بخشی از زندگی علمی مینورسکی است که آرشیو شخصی وی شامل زندگی شخصی، علایق پژوهشی، فعالیتهای پژوهشی، ارتباطات منطقهای و بینالمللی وی را دربرمیگیرد.
پیشکسوت طراحی فرش ایران در سن 84 سالگی دار فانی را وداع گفت. معاون صنایع دستی استان تهران با تأیید این خبر و تسلیت به جامعه هنرمندان صنایع دستی، گفت: استاد «پاکدست» در نخستین نمایشگاه هنرمندان پیشکسوت صنایع دستی استان تهران حضور داشت و فکر میکنم امروز مراسم تشییع جنازه او برگزار شد. شهرام مریخی ضمن بیاطلاعی از چگونگی و چرایی علت فوت این هنرمند، اظهار کرد: فکر میکنم این هنرمند پیشکسوت به علت کهولت سن فوت کرده است.
بهاءالدین محمد فاضل اصفهانی یکی از مشهورترین عالمان و فقیهان قرن 11 هجری است که به دلیل تسلط بینظیر بر مسائل فقهی ملقب به "تاج الفقهاء" شد. "بهاءالدین محمد فاضل اصفهانی" فرزند تاجالدین حسن در سال 1062 هجری قمری در اصفهان متولد شد. بهاءالدین محمد مشهور به "فاضل هندی" علامه، فقیه و حکیم محقق از علمای عهد شاه عباس دوم و شاه سلیمان صفوی است. تنها پسر فاضل هندی، محمد تقی همانند پدرش دانشوری فرزانه بود.
مسوول تدوین پروندههای ثبت جهانی گفت: همه برای ثبت جهانی میمند فقط بحث روستا را مدنظر داشتند، حتی تلاشهای زیادی برای معماری دستکند خانههای میمند انجام دادند، اما در این شرایط روستا بهتنهایی رأی نمیآورد، تا اینکه شانس ثبت جهانی این روستا با تهیه پروندهی منظر فرهنگی آن و تجمع تحقیقات میانرشتهای گسترده به نتیجه رسید. حدود دو هفته از جهانی شدن «منظر فرهنگی میمند» واقع در استان کرمان میگذرد؛ پروندهای که پس از ارجاع دو سال پیش یونسکو به ایران، بار دیگر بررسی شد و امسال شانس خود را برای جهانی شدن دوباره امتحان کرد.
مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی از ثبت «شاهنامهخوانی کُردی» در فهرست میراث ناملموس خبر داد. فرهاد نظری با اشاره به اینکه «هنر نقالی و قصهگویی» شامل شاهنامهخوانی و حمزهخوانی به صورت میراث در خطر در فهرست میراث ناملموس یونسکو به ثبت رسیده است، توضیح داد: در آن زمان چون تعداد نقالان ایرانی بسیار کم بود، به عنوان یک میراث در خطر جهانی در فهرست میراث ناملموس جهانی به ثبت رسید.
رهیافتهایی درباره اخلاق پزشکی ایرانیان از خلال سیاحتنامهها حکیم گفت، «اول مرتبه حکمت، امانت و دیانت است؛ زیراکه طبیب به هر خانه که داخل شد محرم و اهل آن خانه محسوب است. طبابت با خیانت ضد است». تصویر خوشایندی که زینالعابدین مراغهای در سیاحتنامه ابراهیمبیگ از قول یک پزشک ایرانی دوره قاجار ارایه میدهد، درواقع بخشیاز تصویری است که در ذهن ایرانیان نسبت به این گروه حرفهای نقش بسته و موجد اعتماد و ارایه جایگاهی ویژه و گاه فرا انسانی برای فعالان این صنف بوده است.
نیکوکاری که طبیب بود سامان پاشازاده: مطب دکتر عبدالله احمدیه در خیابان چراغبرق (امیرکبیر کنونی)، روزگاری بسیاری بیماران دردمند را پذیرا بود. آنها بیش از آنکه در جستوجوی داروهای تازه و آخرین متدهای پزشکی روز باشند، شیفته مرام و شیوه برخورد و رفتار طبیبی بودند که با آرامش و احترام دردهایشان را میشنید. برخی پول کافی برای پرداخت حق درمان نداشتند ولی پروایی نبود، دکتر در مواردی حتی به آنها کمک مالی هم میکرد. جالبتر اینکه با داروخانهچی برای نسخهپیچیهای رایگان هماهنگ کرده بود. پزشک شناختهشده و دانشآموخته و استاد مدرسه طب دارالفنون، زاده سال ١٢٦٥ شهر آمل از خانواده مشهور بُندار در منطقه بود. او بعدها بهواسطه کار در بیمارستان احمدیه، نامخانوادگی احمدیه را برای خود برگزید.
گشتوگذار در دنیای اخلاقیات پزشکی در تاریخ معاصر ایران مژگان جعفری : «دادن حقالقدم بطبیب هیچ مرسوم نبود. طبیب میآمد، اگر مریضش میمرد خود خجالت میکشید چیزی مطالبه کند. اگر معالجه میشد، برحسب زیادی و کمی زحمتی که در رفتوآمد بالاسر مریض متحمل شده بود، حقالعلاجی برای او میفرستادند، البته توانائی مریض هم در کمیت این حقالعلاج مداخله داشت. بسا اتفاق میافتاد نصف شب دنبال دکترچهای که نزدیک خانه مریض بود میفرستادند، بدبخت را زحمت میدادند، میآمد، دستوراتی میداد فردا صبح بزرگترهای خانواده که میشنیدند، این دکترچه را نمیپسندیدند، دنبال حکیمباشی دیگری میرفتند، این زحمت آقای دکتر هدر رفته بود. معهذا اگر دفعه دیگری باز هم از همین خانه پی دکتر میآمدند، از رفتن سر مریض مضایقه نمیکرد، زیرا امیدوار بود بواسطه معالجه مریض سرشناس شود و شهرت حاصل کند
حکیمان و پزشکان ایرانی در گذر هزارهها چگونه با بیماران روبهرو میشدند مهدی یساولی: «اوژن اوبن» سفیر فرانسه در ایران به روزگار قاجار در کتاب خود با نام «سفرنامهها و بررسی های سفیر فرانسه در ایران، ایران امروز ١٩٠٧-١٩٠٦» بخشی را به ارایه تصویری جذاب از «طبابت در ایران» اختصاص داده است. این تصویر بر خلاف بسیاری از سفرنامهها تنها به وضعیت موضوع مورد اشاره وی، طبابت، در تهران به عنوان پایتخت محدود نشده است. در سفرنامههایی پردامنه که اوبن به منطقههای گوناگون ایران داشته، مسائل را از دریچه زندگی اجتماعی مردمان آن مناطق نیز بازگفته است.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید