اخبار

مراسم بزرگداشت دکتر حسن انوری، عضو پیوستۀ فرهنگستان زبان و ادب فارسی در محل مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، دوشنبه، دهم اسفندماه 1394،برگزار خواهد شد.

بحرانی که پس از مرگ هارون در روابط میان فرزندان او پدید آمد و به سقوط امین و برآمدن مأمون بر سریر خلافت انجامید، نه تنها خلیفه ی به ظاهر پیروز را در مشروعیت بخشی به حاکمیت برآمده از «فتنه» با موانع جدی روبه رو کرد، بلکه باعث تشویش اندیشه ی تاریخ نگاری اسلامی در بازتاب قتل امین نیز شد. پرسشی که در کانون توجه این مقاله قرار دارد

کتاب نقش وزیران آل بویه در عرصه های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی ایران تألیف محمد شاهین فر از سوی نشر کتاب تارا به چاپ رسید.

اهل بیت: حدود دو قرن و نیم در مدینه حضور داشتند. این زمان را می توان به چهار دوره نبوی، چهار خلیفة نخست، امویان و عصر اول عباسی تقسیم کرد. مدینه وطن ائمه اهل بیت: بود و مردمانش شاهد فضل و کمال ایشان بودند و سفارش های پیامبر6 درباره ایشان را به یاد داشتند. از این رو انتظار می رود گرایش مردم مدینه به اهل بیت: در مقایسه با دیگر شهرها بیشتر باشد.

عمارت مجلس شورای ملی در بهارستان تهران

جایگاه پمپ بنزین در تهران، اواسط دوره پهلوی

کتاب «سرگرمی‌های مردم تهران در دوران قاجار و پهلوی» اثر محمدحسین ناصربخت نگاهی به تفریح و سرگرمی مردم تهران در دو عصر قاجار و پهلوی دارد.

محمود دولت‌آبادی بعد از چند سال، اثری داستانی منتشر می‌کند. این نویسنده در روزهای آینده مجموعه داستان «بنی‌آدم» را از سوی نشر چشمه منتشر خواهد کرد.

الریش مارزلف در نشست نکوداشت خود که به مناسبت سی و پنج سال مطالعات ایران‌شناسی‌‌اش برگزار شد، گفت: بنده مدیون مردم ایران و فرهنگ آن هستم. اگر کمک و همکاری همراهان ایرانی نبود، نمی‌توانستم کاری انجام بدهم و اثری تالیف کنم. از این‌رو باید بگویم هر زمان که به ایران می‌آیم احساس می‌کنم به میهن معنوی و روحی خود برگشته‌ام.

گذری و نظری بر مبانی چهار گانه مشروعیت سلسله قاجار در بیشتر دوره‌های تاریخ گذشته ایران، اقتدار سلسله‌ها و حکومتها بر قهر و غلبه مبتنی بود و بزرگ‌ترین دلیل بر حقانیت یک فرد یا گروه برای حکومت کردن، در دست گرفتن قدرت بود و این عامل حقانیت تا زمانی که فرد یا گروه قوی‌تری قدرت را از آنان نستانده بود اعتبار و کارکرد خود را حفظ می‌کرد، البته نمی توان منکر این امر شد که در برهه‌هایی از تاریخ، پادشاهان و سلاطین ایران مانند غزنویان، آل‌بویه و... برای مشروعیت بخشیدن به قدرت و حکومت خود، به نام خلیفه عباسی خطبه می‌خواندند و خود را عامل و کارگزار خلیفه معرفی می‌کردند، در حالی که عملاً قدرت آنان را در بیشتر مناطق فارس (ایران) نادیده می‌گرفتند، اما باید توجه داشت که این‌گونه اعمال و مراسم پس از به قدرت رسیدن این پادشاهان و استیلای عملی آنان بر تمام یا بخشی از کشور صورت می‌گرفت و در واقع بیش از آنکه معطوف به کسب اقتدار در مقابل جامعه و توده مردم باشد، به تحکیم موقعیت آنها در برابر رقیبان بالقوه و بالفعل می‌انجامید.