اخبار

درگذشت شادروان دکتر حیدر بوذرجمهر غم‌انگیز و مایه بسی تأسف است. او در دوران شکوفائی علمی خود که انتظار میرفت کارهای بیشتری در عرصه فرهنگی و به‌ویژه در زمینه تماس ادبی زبان عربی و زبان فارسی به ارمغان آورد بطور ناگهانی و غیرمنتظره بارش را بر زمین نهاد و برای همیشه در‌حالی‌که بیش از پنجاه و چهار سال نداشت رفت و خانواده‌اش را در غم فقدانش فروگذاشت.

در داستان های دینی و ادبی لقمان را به مثابۀ مظهر حکمت و قهرمان اخلاق ستوده اند. حکایات دلاویز و افسانه های عبرت انگیز بسیاری نیز دربارۀ او نقل کرده اند. کثرت و وسعت این داستانها که در بعضی موارد نیز شاید از ابهام و تناقض خالی نباشد، وجود او را در نظر بعضی از محققان مورد تردید قرار می دهد. از این رو بعضی سعی کرده اند او را موجودی خیالی و موهوم بدانند.

این رسم بشر است که رجال بزرگی را که در «طوفان» ها ظهور می کنند. اقوام متأخر عموماً از نژاد خود می دانند. چنانکه امروزه در پکن در معبد رب النوع جنگ مجسمۀ هلاکوخان را گذاشته و در زیر آن نوشته اند که این شخص یکی از سرداران چینی است که از طرف خاقان چین مأمور تسخیر بغداد شد

یکی از انواع زیست و شیوۀ معیشت در ایران، جامعۀ ایلی یا جامعۀ شبانی بوده است که در طی هزاران سال تاریخ ایران تا کنون ادامه دارد. ثبات و استواری جامعۀ ایلی در ایران علاوه بر شرایط زیستی، حاصل فرایندهای سیاسی پیچیده ناشی از تقسیم کار اجتماعی نیز بوده است که در نهایت همبستگی ایلی را تضمین می کرده است، تا جایی که به ندرت تغییر جدی و اساسی در سیستم ایلی روی داده است.

سابقۀ تاریخی شهر «مرو» یا «مروشاهجان» به گذشته های دور می رسد. زیرا «مقدسی» بنای آن را به «اسکندر کبیر» نسبت می دهد. «حافظ ابرو» بنیانگذار قهندز «مرو» را «طهمورث» و بانی ربض شهر را «اسکندر رومی» می داند.

مفهوم عدالت در اندیشه ی سیاسی اسلام دوره ی میانه، مبتنی بر حفظ نظم جامعه و عمل سیاسی فضیلت محور و اخلاقی بوده است. بر این اساس، مهم ترین وظیفه ی فرمانروا مقابله با گروه هایی بود که نظم جامعه را، به خصوص از لحاظ عقیدتی، برهم می زدند، و این امر نمادی از عدالت پیشگی وی تلقی می شد؛ شیوه ی عملی که انوشیروان بر اساس آن، به دلیل سرکوب بدعت مزدکیان، در متون تاریخ نگاری اسلامی، دارنده ی این شاخص نشان داده می شود

اندیشۀ مزدیسنا، بسان دیگر مکاتب دینی و فلسفی، جایگاه بسیار ویژه ای برای موضوع «جبر» و «اختیار» در نظر داشته است. با بررسی متون کهن برای شناخت این آیین که شامل ریگ ودا و اوستا و متون پهلوی است، می توان ردپای سه گونه تفکر را در پدیدآمدن دیدگاه مزدیسنا، دربارۀ نقش ارادۀ انسان درتاریخ و حدود آن تشخیص داد.

بدنه و ساختار کلی داستان پیر چنگی مثنوی مولانا گذشته از جزئیات متفاوت روایتهای آن و نیز فارغ از کارکردها و استنتاجهای عرفانی که در متون صوفیه بر آن عارض شده است، رگه ها و نشانه هایی از هنر و سنت «گوسانی» را با خود دارد. سنت «گوسانی»، سنت موسیقایی - ادبی ایران پیش از اسلام است که نشانه هایی از آن را تا دوره مادها می توان در منابع بازجست و در تمام دوره های بعد و نیز در دوره اسلامی به حیات خود ادامه داده است.

ایران عصر سلجوقی جامعه ای دینی و مذهبی بود که در آن اکثریت با اهل سنت، خصوصاً مذاهب شافعی و حنفی بود و ساکنان برخی از مناطق و نواحی هم شیعه مذهب بودند. برای اداره امور و شعائر دینی اهل هر کدام از مذاهب، تشکیلات گسترده ای در قالب مناصب و مراکز دینی توسط دولت ایجاد شده بود که در سطح جامعه و تقریباً در تمام عرصه های زندگی اجتماعی و دینی مردم حضور فعال داشت.

سنایی در دوره‌ای زندگی می‌کند که شرق ایران به لحاظ فرهنگی در حال انتقال از یک پارادایم به پارادیم دیگر است.