اخبار

مینومیرزایی: وقف راهی برای استمرار کار نیک و کمک به همنوع است که روح دیگرخواهی و تلاش برای حل مشکلات جمعی در آن متجلی شده و آنان که با نیت خیر، بخشی از دارایی خود را برای رفع نیاز دیگران اختصاص می‌دهند، در پی ساختن دنیایی زیباترند. علاوه بر سازمان اوقاف و امور خیریه، جمعیت هلال‌احمر نیز در امور مربوط به وقف، فعالیت دارد. برای این‌که راجع به این اقدامات، بیشتر بدانیم، با آقای محمد مغیث‌الدین کاشانی، مدیرکل املاک و موقوفات جمعیت هلال‌احمر گفت و گو کردیم. مصاحبه زیر، هلال‌احمر را به‌عنوان یکی از سازمان‌های مهم پذیرنده وقف معرفی می‌کند.

در شرایط كنونی جامعه، توسعه کمی و کیفی موسسات خیریه به امری ضروری مبدل شده است. چرا كه نه‌تنها دولت‌ها به تنهایی نمی‌توانند پاسخگوی نیازهای فزاینده کشور باشند، بلكه موسسات خیریه در این بین به مثابه بازویی توانا برای دولت، یار غمخواری برای اقشار آسیب‌پذیر به حساب می‌آیند. این در حالی است كه تحولات اقتصادی و اجتماعی در عرصه‌های مختلف، امور خیرخواهی و نیکوکاری را هم تحت‌تأثیر قرار داده و جهان به سرعت به سمت تخصصی‌شدن پیش می‌رود. موسسات خیریه‌ای که با وجود محدودیت منابع و امکانات، اهداف و وظایف اجتماعی متعددی را می‌پذیرند و قصد خدمت‌رسانی دارند، چندان موفق نخواهند بود، بنابراین باید مسئولان به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی و سازماندهی کنند تا هر موسسه خیریه در یکی دو زمینه و موضوع معین وارد عرصه خدمت‌رسانی شود. عدم وجود بانک اطلاعات منسجم و فراگیر، از چالش‌های مهم کشور در موضوع موسسات خیریه و خدمت‌رسانی آنان است. در شرایط كنونی اطلاعات صحیح و قابل اعتمادی که بتواند مبنای برنامه‌ریزی قرار گیرد وجود ندارد، به همین دلیل نمی‌توان با اطمینان کافی به آمار عملکردها و خدمت‌رسانی‌ها توجه کرد و آنها را مبنای تصمیم‌گیری قرار داد. بسیاری از كارشناسان معتقدند نگاه دستگاه‌های دولتی در مواجهه با موسسات خیریه نباید یک نگاه از بالا به پایین و کارفرمایی و فرماندهی باشد. در عین‌حال همان افراد، خدمت‌رسانی را یک امر تخصصی می‌دانند.

نشست «عصری با گیتی خوشدل» امروز یکشنبه 29 شهریور برگزار می‌شود. او که مترجم آثار روان‌شناسی است، در این برنامه درباره آثار خود با دوستدارانش سخن خواهد گفت.

حمید رضا حسینی: سه تصویری که در این صفحه می بینید، مربوط به سر در یک خانه تاریخی متعلق به دوره پهلوی اول (1320-1304 ه.ش) در محله عودلاجان تهران است. عکس اول در زمستان سال 1386 گرفته شده و سر در این خانه را در زیباترین و کامل‌ترین شکل خود نشان می‌دهد. عکس دوم متعلق به تابستان سال 1389 است. این عکس نشان می‌دهد مالک خانه، برای تبدیل در چوبی آن به یک در آهنی، نه فقط فرفورژه زیبای بخش فوقانی را از بین برده، بلکه به کاشیکاری آن نیز خساراتی وارد آورده است. عکس سوم در زمستان سال 1392 گرفته شده و حاکی از آن است که تعبیه یک در ماشین‌رو، به تخریب کامل سردر منجر شده است

«پرویز مشکاتیان» با وجود عمرکوتاهِ 54 ساله خود، توانست درعرصه موسیقی سنتی ایران تأثیر‌گذار باشد. آهنگسازی، نغمه‌پردازی و ملودی‌های زیبایی که ایشان خلق کرد، افزون بر اثر‌گذاری خوب خوشبختانه جاودانه باقی ماندند.

در جریان کار سترگ تحقیق امیرکبیر و ایران، ایدة پژوهش در فرایند جنبش مشروطیت به ذهن آدمیت نقش بسته بود. ضمن آنکه شناخت امیرکبیر و عملکردش در شکل‌گیری، تحول و تکامل شخصیت آدمیت نیز تأثیری ژرف داشت.

در کنفرانس بین المللی “ادیان برای صلح” که روزهای ۲۶ و ۲۷ شهریور در نیویورک برگزار شد، آیت الله دکتر سید مصطفی محقق داماد، رییس گروه مطالعات اسلامی فرهنگستان علوم، سخنانی ایراد کرد.

دومین شماره دوره جدید فرهنگ اسلامی به صاحب امتیازی دفتر نشر فرهنگ اسلامی، مدیر مسئولی علی‌اکبر اشعری و سردبیری محمدحسن زورق منتشر شد. سخن نخست سردبیر این شماره عنوان «بیدارتر از این را بر خود دارد» و در بخش‌ «خبر و نظر» این مطالب را می‌خوانید :«بیانات مقام معظم رهبری در دیدار اعضای مجمع جهانی اهل بیت(ع) و اتحادیه رادیو ـ تلویزیون‌های اسلامی، اخبار.

اهل ادب ایران، شادروان سیدمحمدعلی جمالزاده (۱۲۷۰ـ ۱۳۷۶ش) را خوب می‌شناسند؛ فرزانه‌ای پربار و داستان‌نویسی بزرگ و پرکار که کتابهای اجتماعی زیاد نوشته و با گروهی از اهل قلم سالیان دراز دوستی و مکاتبه داشته است. بسیاری از خوانندگان درباره تاریخ مشروطیت و فداکاری مردم ایران، اطلاعات تاریخی گسترده‌ دارند. اشاره‌گذرای نگارنده در این مورد، بر حسب ارادت و آشنایی با مرحوم جمالزاده، دوست بزرگواری است که با او از آغاز سالهای تدریس علوم و فنّاوری در دانشگاههای سوئیس و دانمارک (۱۹۶۱ـ۱۹۶۲م) دوستی و مراوده و مکاتبه داشتم.

مولوی در آغاز دفتر پنجم مثنوی (بیتهای ۴۲۳۷ـ ۴۲۳۶) نیز به همین نکته اشاره می‌کند. به نظر او مثنوی مانند هر کتابی و بلکه مانند هر شخصی، در چشم عده‌ای از آدمیان خوش می‌آید و برخی دیگر آن را ناخوش می‌دارند؛ زیرا که هر کس خود را در آن می‌بیند: