اخبار و گزارش

اشرف بروجردی، رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران در چهارمین نشست روسای کتابخانه‌های عضو اکو در دوشنبه پایتخت تاجیکستان با اشاره به اهمیت انتقال تجربیات هر یک از کشورهای عضو اکو در زمینه‌های مختلف برجایگاه کتاب و کتابخانه در شکل‌دهی به اندیشه و دانش بشری تاکید کرد.

محمدعلی موحد در نشست «مثنوی معنوی و تاریخ مردم» گفت: به اعتقاد من قصه تاریخ نیست اما می‌توان از قصه تاریخ آموخت، قصه و تاریخ هر دو یک نوع وقایع‌نگاری است.

فکوهی در نشست نقد و بررسی کتاب «دانشگاهی که بود» گفت: دانشگاه ما در یک حرکت تدریجی روبه‌نابودی و خودکشی آرام است و این نظام با انواع داروهای مسکن مانند مقالات I.S.I شرکت در کنگره‌های بین‌المللی، افزایش بدون توجیه دانشجو و ... خود را تسکین می‌دهد.

وقف‌نامه‌هایی از گذشته برجای مانده‌اند که گاه ما را به دنیایی می‌برند که گویی فراتر از باورهای امروزی‌مان است. این سندهای تاریخی، گرچه از نیک‌اندیشی و نیکوکاری واقفان در تاریخ ایران نشان دارند، اما برخی‌شان به اندازه‌ای انسان‌دوستانه‌اند و نیت شایسته واقف را در پیشرفت مردمان و جامعه و نیز دست‌گیری از تنگدستان و افتادگان بیان می‌دارند، که جز شگفتی، چیزی دیگر به جای نمی‌ماند.

عبارت «پیوستن به كپی‌رایت جهانی» هیچ‌هم عبارت تازه‌ای نیست و سال‌هاست درباره آن سخن می‌گوییم و از مزایایش داد سخن می‌رانیم. گاه نویسندگان زنده از انتشار غیرقانونی آثارشان گله می‌كنند و گاه بازماندگان آنان شكایت دارند كه چرا این حق و حقوق رعایت نمی‌شود. گاه مترجمی شكایت می‌كند كه اثر ترجمه شده‌اش بدون اجازه او به صحنه برده شده یا بر اساس آن فیلمی ساخته شده است و... اگر بخواهیم در این زمینه مثال بیاوریم، می‌شود گزارش‌هایی دور و دراز نوشت و صفحه‌های زیادی را سیاه كرد.

موجود انسانی تا حدی به «شبکه‌ ارتباطات میان‌فردی» وابسته است که در صورت زندگی خارج از این شبکه-یعنی خارج از جامعه‌ انسانی- به موجودی دیگر بدل خواهد شد که از توان برقراری ارتباط به مدد زبان و به‌کارگیری ابزار بی‌بهره است. ما وجود انسانی خویش را مدیون ارتباط بین فردی هستیم، اما آیا ارتباطات (به معنای رد و بدل کردن معنا) به تنهایی ستودنی و مفید است؟

صفحه اول روزنامه های امروز چهارشنبه 8 آذر

زهرا محمدی، استاد دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران گفت: افرادی مانند استالین می‌دانستند که ادبیات به چه میزان در جامعه تاثیرگذار است، در آن زمان بیش از 10هزار نفر وجود داشتند که شغل نویسندگی داشتند و پس از فروپاشی 9هزار نفر آنها ناپدید شدند و این نشان دهنده این است که حکومت شوروی می‌خواست ادبیات را به شیوه خودش زنده نگه دارد.

نصرالله حدادی که از شاگردان مرحوم جعفر شهری است، سالروز مرگ این نویسنده و پژوهشگر تاریخی را 7 آذر ماه ذکر کرد و تاکید کرد که در بسیاری از منابع به اشتباه تاریخ مرگ او ششم آذر ذکر شده است. به گفته وی، مجموعه روایت‌های جعفر شهری از زندگی مردم بی‌نظیر است. او شاهد صادق زمانه خودش بود.

سعید حمیدیان می‌گوید: سنایی بی‌شک یکی از پیشگامان غزل فارسی است که متاسفانه به مقام والای او چنان‌که باید و شاید، توجه نشده است. او در غزل، ابداعات و نوآوری‌هایی داشته که در شعر شاعران پس از او به کمال و بالندگی رسیده است.