اخبار و گزارش

سجاد آیدنلو نویسنده، پژوهشگر حوزه ادبیات فارسی می‌گوید: هنوز هم شماری از شاهنامه‌دوستان و شاهنامه‌خوانان می‌پندارند که فردوسی حماسه ملی ایران را به فارسی سره سروده است که کتاب «فرهنگ‌واره لغات و ترکیبات عربی شاهنامه» نشان می‌دهد که چنین تصوّری نادرست است و در شاهنامه هم به تبع زبانِ هنجار و طبیعیِ زمانِ فردوسی، لغات و ترکیبات عربی استفاده شده است.

سخنرانان در آئین بزرگداشت آذرتاش آذرنوش، وی را استاد مسلم زبان و ادبیات عرب دانستند و جایگاه بالای علمی و آثار استاد را در تبیین، ترویج و آموزش زبان عربی ستودند.

عبدالمهدی مستکین که همچنین سمت دبیر کمیته میراث فرهنگی و طبیعی ایران را بر عهده دارد از طی شدن مراحل نهایی ثبت نام غیاث الدین جمشید کاشانی در فهرست مشاهیر جهانی یونسکو خبر داد و یادآور شد: این دانشمند مشهور از جمله نام آورانی است که تاریخ کاشان بسیار به او مدیون است.

شامگاه بیست و یک آذر یک‌هزار و سیصد و نود و شش، دوستداران احمد شاملو، در بنیاد موقافات افشار گرد هم آمدند، نود و دوسالگی آقای شاعر را جشن گرفتند و برگزیده دوره‌ سوم جایزه یعنی«آشویتس خصوصی من» سروده حسن همایون را معرفی کردند. جایزه دور سوم در مرحله نهایی را مراد فرهادپور، محمدرضا اصلانی، احمد پوری و ضیاء موحد و شمس لنگرودی داوری کردند. رؤیا تیموریان اجرای این برنامه را به عهده داشت و ستاره اسکندری هم شعر‌هایی از آقای شاعر را اجرا کرد.

شاعر، خلوت‌نشین است! شاعر ماندنی، دنبال سرودن «شعری خواندنی» برای مخاطب نیست! «شاعر خوب»، شاعری‌ست که فقط خواص او را می‌شناسند نه مردم کوچه و بازار! شاعر، که آکتور نیست! شاعر، که خواننده نیست! شاعری که برای آیندگان می‌سراید شمارگان کتاب‌هایش اندک است و گاهی حتی همسایه‌اش هم نمی‌داند که او شاعر است! این‌‌ها، جمله‌های آشنایی هستند که نه مثل حالا در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده باشند، که در نشریات تخصصی، کتاب‌های تخصصی و نشست‌های ادبی تخصصی، نوشته یا به زبان آورده شده‌اند گاه توسط کسانی که خود در زمان نوشتن و گفتن‌شان مشهور نبوده‌اند و پس از آن مشهور شده‌اند، یا مشهور بوده‌اند و خود را از شهرت بری می‌دانسته‌اند، یا اصلاً پایان عمرشان مشهور نبوده‌اند و در گمنامی به دیار باقی شتافته‌اند و برخی‌شان هم البته شاعران خوبی بوده‌اند.

نشست فراز و فرود فرقه دموکرات آذربایجان در سالروز این واقعه، به همت نشریه وطن‌یولی و مؤسسه نگارستان اندیشه و با سخنرانی کاوه بیات، احسان هوشمند و داوود دشتبانی در محل پژوهشکده مطالعات فرهنگی روایت برگزار شد.

«سید میرجعفر جوادزاده خلخالی» ملقب به «پیشه‌وری» (۱۲۷۲–۱۳۲۶) سیاستمدار، روزنامه‌نگار، مدیر و سردبیر روزنامه‌های «حریت»، «حقیقت» و «آژیر»، مؤسس و سرکرده «حزب دموکرات آذربایجان» فرزند میر جواد در سال 1272هجری شمسی - 1892 میلادی در خانواده‌ای فقیر در روستای «سیدلر زیوه سی» (زاویه ‌سادات) از توابع خلخال آذربایجان به دنیا آمد.وی تحصیلات ابتدایی خود را در خلخال به پایان می‌رساند. در سال ۱۲۸۴ در ۱۲ سالگی به‌دلیل غارت خان‌های ایل شاهسون به همراه خانواده به باکو مهاجرت کرده و در قریه بلبله از توابع بخش آبشوران و سپس روستای خیر دالان باکو اقامت می‌کند. پیشه‌وری در سال 1287 در دارالمعلمین باکو تحصیلات خود را به پایان می‌رساند و در سال ۱۲۹۶ در مدرسه اتحاد ایرانیان به کار تدریس زبان فارسی و ترکی مشغول می‌شود.

حوزه به‌عنوان نهاد علمی سنتی سابقه‌ای چند‌صد ساله دارد. در گذشته در کنار الهیات و ادبیات که از دروس اصلی حوزه‌های دینی بود، طبیعیات، ریاضیات، هیئت و سایر علوم نیز در حوزه تدریس می‌شد و اکثر حکمای ما در تمام این رشته‌های صاحب‌نظر بوده‌اند. این سنت در غرب مسیحی هم جاری بود و اختصاصی به جهان اسلام نداشت. پس از انقلاب علمی و با پیشرفت پر‌سرعت علوم تجربی، رشته‌های مختلف به‌طور تخصصی‌تر مورد بررسی قرار گرفت و اصطلاحا دیسیپلینه شد.

پدیده انقلاب اسلامی تحول عظیمی در ماموریت حوزه‌های علمیه در نسبت با قبل ایجاد کرد. یکی از الزامات بی‌چون و چرای حضور در عصر انقلاب اسلامی، حضور برنامه‌مند و منسجم نهاد رسمی دین یعنی حوزه‌های علمیه در عرصه فعالیت‌های فرهنگی است. از آنجا که حفظ تاثیر‌گذاری برای این حضور بدون در نظر گرفتن چشم‌انداز مطلوب کار فرهنگی و تدوین این چشم‌انداز بدون تدوین الگوی ارزیابی فعالیت‌های حوزه امکان‌پذیر نیست، پس به ناچار باید به سمت تدوین چنین مدلی برای سنجش وضعیت حوزه در فعالیت‌های فرهنگی رفت.

صفحه اول روزنامه های امروز شنبه 25 آذر