ایرانشهریایرانشهر یا دولت کشور ایران دارای مولفه هایی در سیاست داخله و خارجه است که در غیبت آن کشور با بحران مواجه شده است. رعایت ادب، تشریفات، در جای خود بودن، فهم منافع ملی، تلاش برای ایران، حکومت قانون، نظام مند بودن و رعایت ترتیبات و اصول با رویکردهای واقع گرایانه و محافظه کارانه اساس سیاست ایرانشهری است.
جامعهشناسی هنر، گرایشی در علم جامعهشناسی است كه به بررسی ساخت و كاركرد اجتماعی هنر و ارتباط میان این پدیده، جامعه و قوانین حاكم بر آن میپردازد. البته جریانهای آكادمیك بر سر اینكه چنین رویكردی در مطالعه هنوز میتواند «علم» باشد یا نه، به اتفاق نظر نرسیدهاند ولی قدر مسلم، پژوهشگران و نظریهپردازان علاقهمند به این شاخه، هدفی جز مطالعه و شناخت دقیقتر آثار مرتبط با هنر در اجتماع در سر نداشتهاند.
نادرشاه در سخنرانی دشت مغان هوشمندانه تلاش کرد تا ضمن حفظ شاکلۀ دولت صفوی، صبغۀ تفرقه افکنانۀ آن را که سبب جدایی ساکنان شیعه و سنی ایران و ایجاد «خون فتنه و فساد» میان آنان در «خاک ایران» شده بود، بردارد.
امیر معزّی شاعری بود که به قول استاد اقبال آشتیانی از جهت سبک کلام، شیرینیزبان، فصاحتِ عبارت و بلاغتِ معنی با توجه به مقتضیات زمان، یکی از استادان هنرمند زبان فارسی محسوب میشد.
نسخۀ ۴۲۸۹ در موزۀ ملی ایران در اصل قرآنی ۱۴ پاره بر روی پوست از قرن سوم هجری بوده که برخلاف دیگر نسخههای کهن کوفی، احتمالاً کاتبی ایرانی داشته است. مقالۀ حاضر با بررسی جوانب مختلف این نسخه، میکوشد سه هدف جداگانه را تأمین کند.
آگاهی ما از احوال و روزگار ابومنصور دقیقی بسیار اندک است. مطالب آشفته و نادرست عوفی در لباب الالباب و نیز تحریف بیتی از قصیده داغگاه فرخی سیستانی درباره دقیقی، سبب شده است که پژوهشگران و محققان تاریخ ادبیات به بی راهه بروند و تاریخ حیات و روزگار دقیقی را از نیمه های نیمه اول قرن چهارم هجری تا نیمه های نیمه دوم همان قرن بدانند
در پی نشر دو کتاب «تاریخ تفکر مدیریت» که سال گذشته ترجمه و تدوین کردم و «تاریخ تحلیلی جامعهشناسی دیوانسالاری در ایران» که امسال تألیف کردم بسیار مورد پرسش واقع شدم که چرا تا این حد بر «تاریخنگاری» تمرکز و تأکید دارم؟ چرا به جای پرداختن به «تاریخ» یک علم، نگاهمان را به آینده ندهیم یا تمرکزمان را بر حل مسائل امروز جامعه نگذاریم؟ اهمیت پرداختن به «تاریخنگاری» در هر رشتهای چیست؟ اساساً رسیدن به «تفکر تاریخی» چه ضرورتی برای نسل امروز و حل معضلات امروز جامعه ما دارد؟ گفتار پیش رو، در واقع پاسخی موجز به این دست از پرسشها است.
مصطفی عبدالرازق را بدون شک میتوان یکی از مهمترین اندیشمندان و فیلسوفان عرب در دوران معاصر به شمار آورد حال آنکه در ایران چنان که شایسته است به وی و مهمترین نوشته او یعنی کتاب" تمهید لتاریخ الفلسفة الاسلامیة" پرداخته نشده است.
با بررسی رابطه میان «هنر» و «اخلاق»، مجموعه پیچیدهای از پرسشها مطرح میشود. اولا مجموعهای از ملاحظات تجربی دربارۀ تأثیری که آثار هنری بر روی ما دارند، مطرح میشود. یک نمونۀ کاملا جنجالی، نمونۀ هرزهنگاری است. بسیاری برآنند که شایستگیهای هنری یک اثر، مستقل از هر رویکرد یا عملی است که آن اثر ما را به اتخاذ آن یا انجامدادن آن سوق میدهد؛ اما این مدعا تاب دقت و ژرفسنجی را ندارد، گو اینکه باید میان ارزش هنری و ارزش هنر در کلیت آن چونان یک کل، فرق گذاشت
پیتر آوری، استاد فقید زبان فارسی در کالج سلطنتی لندن، در این مقاله که دیباچهای است بر کتاب «حافظ و مذهب عشق در شعر کلاسیک فارسی»، نخست به اختصار شرح آشنایی و دلدادگی خویش به حافظ و شعر او و جایگاه آن در فرهنگ ایرانیان را آورده و در ادامه به دشواریهای فهم و ترجمۀ شعر، به طور کلی، و فهم و ترجمۀ شعر حافظ، به طور خاص، پرداخته است.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید