اخبار

محمودخان اسکندری کشکولی از استادان بزرگ مقام‌های آوازی شاهنامه‌خوانی و نی‌لبک قشقایی ظهر چهار شنبه ۳۱ تیر ماه به دلیل عارضه ریوی دار فانی را وداع گفت. محمودخان اسکندری که چندی پیش به دلیل شکستگی لگن در بیمارستان چمران شیراز تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، به علت لخته شدن خون ناشی از عمل و آمبولی ریه به بیمارستان نمازی تهران انتقال پیدا کرد، که متأسفانه با تمام تلاشی که از سوی تیم پزشکی انجام گرفت وی به دلیل این عارضه دار فانی را وداع گفت.

فرهنگ، هنر و ادب ایران زمین در سال‌های پس از انقلاب مشروطیت با پایمردی شخصیت‌های ممتازی روبه‌رو بود که در کسوت ادب و هنر، خدمت به آزادی خواهی و قانونگرایی را هدف خود قرار داده بودند تا از این رهگذر بتوانند ملک و ملت را که از هرج و مرج و آشوب و ناامنی به تنگ آمده بود، یک بار دیگر به ریل پیشرفت و تحول و تجدد بازگردانند و صفحه دیگری از تاریخ این سرزمین را به نام خود ثبت کنند.

«احمد قوام» ملقب به قوام السلطنه، دولتمردی بود که بیش از شش دهه – از پیش از مشروطه تا اوایل دهه 1330 - به فعالیت سیاسی پرداخت. اگرچه بیشتر مطالبی که درباره او گفته شده و می‌شود، قوام را وابسته به فلان قدرت نوشته‌اند اما وقتی آنها را با اطلاعات دقیق از منابع همزمان تطبیق می‌دهیم، همخوانی ندارد. اما باید شخصیت سیاسی قوام السلطنه را با وجود شرایطی که در آن زمان زیست می‌کرد، بررسی کرد.

مهدی فرخیان: وقتی امام موسی صدر در اواخرسال ۱۳۳۸ سرزمین مادری خود، ایران را به‌سوی لبنان ترک می‌کرد، علمای کم شماری را می‌شد پیدا کرد که توانایی تطابق خود با ظرفیت‌های جهان جدید را داشته باشند. او البته از مطالعه برای ریشه‌یابی عوامل عقب‌ماندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی شیعیان لبنان آغاز کرد. او به‌عنوان یک عالم دینی، محصور در مطالعه نماند و از مطالعه به گفت‌و‌گو رسید و از گفت‌و‌گو به عمل. روزی که با هدف ایجاد بسترهای مناسب برای گفت‌و‌گوی ادیان، تصمیم گرفت به عنوان یک روحانی شیعه در کلیسای کبوشیین سخنرانی کند، هیچ عالمی چنین حضوری را تجربه نکرده بود، حضوری که مصداق عینی و عملی برای تحقق آرمان گفت‌وگو بوده است. به این اعتبار،مؤسسه فرهنگی امام موسی صدر بحث «الگوهای گفت‌و‌گو» در اندیشه امام موسی صدر را برگزیده و با دعوت ازحجت‌الاسلام والمسلمین دکتر احمد مبلغی در این باب به گفت‌وگو نشسته است.

در این مقاله قصد داریم از خود علم و عالم یا دانشمند در قرن بیستم و ارتباط آن با حوزه سیاستگذاری و سیاستگذار صحبت کنیم. به‌طور کلی، می‌توان گفت در قرن بیستم با سه سویه کلی در مورد علم روبه‌رو هستیم: سویه اول که ریشه خود را به «بیکن» می‌رساند و بعد از آن در اندیشه‌های هیوم و استوارت میل و راسل و آینشتاین نمو می‌یابد، خود را به‌مثابه معرفتی‌تجربی معرفی می‌کند که از هرگونه حوزه معرفت غیرتجربی مجزا است.

برگزاری آیین نکوداشت استاد دکتر میرجلال‌الدین کزازی در فرهنگسرای ارسباران تهران۱ (خرداد ۹۴) مایه خرسندی دوستداران استاد و همه کسانی شد که به پایایی و پیرایی زبان شیرین پارسی دل بسته‌اند.

هر طور از ادبیات معاصر ایران و به ویژه شعر حرف بزنیم نام احمد شاملو در نخستین جمله و شاید نخستین كلمات ما حاضر خواهد بود. حیات حرفه‌ای او ما را وا می‌دارد تا به سیاق ریموند كارور آن جمله معروف را بپرسیم: وقتی از شاملو حرف می‌زنیم از كدام شاملو حرف می‌زنیم؟ شاعر، مترجم، محقق، مصحح، روزنامه‌نگار و شاید خیلی چیزهای دیگر كه بعدتر از این غول زیبا درخواهیم یافت. با این همه شخص شاملو و جهان شخصی‌اش كه به ویژه در شعرهای او حضور داشت همواره سایه‌ای از جذابیت بر كلیت آثار او افكنده است. از آیدا سركسیان حرف می‌زنیم. زنی كه نقش او در جان و تن و هنر شاملو انكار ناشدنی‌است. احمد شاملو دوم مرداد ١٣٧٩ از دنیا رفت...

در این نوشتار، این بحث تاریخی ـ ترجمه‌ای به میان آمده است که قرآن‌پژوهان قدیم که عمده آنان مفسّران و گاه متکلمان مذاهب کهن اسلامی‌اند، درباره جواز یا عدم جواز ترجمه قرآن چه رأیی یا فتوایی داشته‌اند. از همان قرن اول هجری، پس از فتح کشورهای متعدد، و تفاوت و تنوع زبانها، بحث ضرورت و فایده ترجمه قرآن پیش آمد. چون قرآن اعجاز زبانی و ادبی دارد، در سده‌های اول کسی رأی به جواز ترجمه قرآن نمی‌داد.

حکیم ناصرخسرو که نام خود را در سفرنامه ابومعین ناصربن خسرو القبادیانی المروزی نوشته است، یکی از بزرگترین گویندگان فارسی در قرن پنجم است که علاوه بر ذوق و هنر شاعری در ریاضیات و فلسفه و نجوم هم مطالعه داشت و در فلسفه و کلام نابغه بود، کتاب زادالمسافرین او ما را از آوردن هرگونه دلیل و برهان بی‌نیاز می‌کند. موضوعات فلسفی را با نثر بسیار ساده و روان در این کتاب بیان کرده است و در دیوان خود نیز از این اثر چنین یاد کرده است:

رضا داوری اردكانی، فیلسوف و متفكر ایرانی در ۱۵ تیر ماه سال ۱۳۱۲ در اردكان یزد به دنیا آمد. او بعد از اخذ مدرك دیپلم خود از دانشسرای مقدماتی اصفهان در سال ١٣٣٠ در مهرماه همان سال به استخدام وزارت فرهنگ (وزارت آموزش و پرورش فعلی) درمی‌آید و برای چند سال به تدریس در مدارس شهرهای اردكان، اراك، قم و سپس تهران می‌پردازد.