صبح روز پنج شنبه چهارم آذر ماه 1395 مسئولان دانشنامۀ اهل بیت(ع) و دانشنامۀ زن مسلمان از مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی دیدن کردند. در این دیدار مسئولان پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، جامعة الزهرا و مدرسه عالی امام خمینی (ره) وشماری از مدیران دانشنامههای اهلبیت (ع) و زن مسلمان و اعضای هیئتعلمی این دو مجموعه حضور داشتند و با کاظم موسوی بجنوردی – رئیس مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی – و دکتر احمد پاکتچی دیدار و گفت و گو کردند
ابوالفضل حسنآبادی، مدیریت اسناد و مطبوعات آستان قدس رضوی میگوید: توجه به تاریخ ایران برای عبرتآموزی تاریخی و ایجاد هویت تاریخی برای شخصیتبخشی اسلامی و ایرانی ملت ایران مورد توجه مدرس بود، وی میگفت: «ايرانی مسلمان بايد مسلمان و ايرانی باشد، ايرانی بايد خودش ايرانی و سياستش هم ايرانی باشد.»
میرزا یونس رشتی معروف به میرزا کوچک فرزند میرزا بزرگ به سال 1298 قمری در یک خانواده متوسط گیلانی به دنیا آمد و در یازدهم آذرماه 1300 شمسی در چهل سالگی از دنیا رفت. مردی که همعصرانش در یک موضوع باهم اتفاق نظر دارد و آن اینکه میرزا مردی بود وطنپرست و عدالتخواه. به مناسبت سالروز شهادت این بزرگ مرد ایرانی نگاهی کوتاه به قیام او از لابهلای منابع تاریخی خواهیم داشت.
ابن اثیر یکی از معروفترین مورخان مسلمان و صاحب اثر ارزشمند «الکامل» است. اثری که پس از تاریخ طبری مشهورترین کتاب تاریخی بهشمار میآید. به مناسبت سالروز درگذشت این مورخ بزرگ مسلمان نگاهی به شیوه تاریخ نگاری او و فواید تاریخ از دیدگاهش میپردازیم.
یک منتقد ادبی معتقد است: بهرام صادقی از مهمترین نویسندگان معاصر و کسی بود که میتوانست به یک چهره جهانی ادبیات داستانی تبدیل شود.
«نوروز» بار دیگر در فهرست میراث جهانی ثبت شد، چون پنج کشور تمایل داشتند تا این آیین باستانی را مشترک با کشورهای همسایه خود در سطحی گستردهتری بهعنوان یک آیین باستانی به ثبت جهانی برسانند.
صبح روز پنجشنبه، چهارم آذرماه سال یکهزار و سیصد و نود و پنج، هفتادمین نشست در کتابفروشی آینده با همراهی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار و مجلۀ بخارا به دیدار و گفتگو با «ویکتور دانیل و گلنار تاجدار» اختصاص داشت.
جواد مجابی ،طنزپرداز و نویسندۀ معاصر، سخنران این نشست بود. نشر ثالث کتابی از ایشان آماده انتشار دارد با موضوع «تاریخ طنز در ایران» که نویسنده در بخشی از آن به طنزپردازی سعدی میپردازد و مجابی در شب«طنز سعدی» مفصل در همین باره سخن گفت
از میانه دهه ١٣٧٠ خورشیدی بود كه مباحث موسوم به پستمدرن و پستمدرنیسم در ایران رواج بسیار یافت، اگرچه ایرانیان از چند دهه پیش جسته و گریخته با متفكران جدیدی كه درست یا غلط با این صفت خوانده میشدند، آشناییهایی داشتند. در این سالها آثار بسیاری از یا درباره اندیشمندانی چون فوكو، لیوتار، بودریار، جیمسون و... ترجمه و تالیف میشد و بحث از پسامدرنیته سكه روز بود، هر كس نیز مراد خود را از این مباحث میجست، برخی برای نفی تجدد و دستاوردهای آن، گروهی برای رد خوانشهای تمامیتخواه و سیاستزده و عدهای برای آنكه به هر طریق حرفی نو بزنند و مطابق مد روز باشند و در نتیجه مواجههشان از سر تفنن فراتر نمیرفت.
ژازه تباتبایی در تاریخ ۱۳۰۹ در شهر تهران در یک خانواده نسبتا مذهبی بهدنیا آمد. پدرش نظامی بود و در روزهای عزاداری خرجی میداد و درِ خانهاش بهروی مستمندان گشوده بود. مادر ژازه از تبار هنرمندان بود و ژازه در زندگی خود گرایش به اینسو داشت؛ بهطوریکه هیچگاه علاقهمندی خود را به مادر و پدربزرگ هنرمندش کتمان نکرده است. ژازه تباتبایی به استثنای چندصباحی که در شهر «ویگو»ی اسپانیا زندگی کرده است، همه عمر خود را در شهر تهران، خیابان طالقانی (تختجمشید سابق)، کوچه پاییز میگذراند (محل گالری هنر جدید و کارگاه هنری هنرمند). ژازه خاطرات کودکی و نوجوانی خود را که در این منطقه گذشته، در کتاب خودنوشتهای با عنوان «شطرنج زندگی» بهتفصیل بیان کرده است. کتاب، حکایت از زندگی اولیه هنرمند و جذابیتهای زندگی آن دوران و هستی هنرمند دارد.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید