اخبار و گزارش

صفحه اول روزنامه های امروز شنبه 18 آذر

خسروی در نشست نقد و بررسی کتاب «مواجه با داروین؛ نخستین برخوردها با نظریه تکامل در شرق مسیحی و اسلامی» گفت: این کتاب ما را با روشنفکران جهان عرب آشنا می‌کند و نشان می‌دهد در جهان اسلام اگر مواجهه‌ای با نظریه داروین صورت گرفته است از سوی اعراب بوده و در جهان فارسی‌زبان این مواجهه بسیار محتاطانه و کمتر صورت گرفته است.

رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی گفت: مرحوم طباطبایی در حکمت همان مسیری را پیمود که ملاصدرای شیرازی طی طریق کرد. ردپای عمیق اندیشه‌های فلسفه مشایی، فلسفه اشراقی و حکمت عرفانیِ کسانی چون مولانا (و نه ابن‌عربی زیرا مرحوم علامه در باب ابن‌عربی قائل به «توقف» بود) در آثار مرحوم علامه مبیّن و بیانگر آن است که از این دریای بی‌کران، بهره‌های بسیار برده بود.

مهدی جهان گفت: یک خداناباوری خاص در کتاب فلسفه فرهنگ وجود دارد و هیچ نقشی از خدا در کتاب نیست. این اثر هیچ ارتباطی با یک انسان مسلمان و هیچ ارتباطی به فرهنگ اسلامی ندارد.

امروز مولفه اصلی در حرکت به سمت تمدن اسلامی قطعا وحدت اسلامی است و جامعه و امت تشکیل نمی شود جز با وحدت اسلامی همه مسلمانان.

داوری اردکانی گفت: جامعه‌ای که قانون و نظم دارد زیاد از اخلاق حرف نمی‌زند و بحث نمی‌کند. جامعه توسعه‌نیافته جامعه بی‌تعادل است که نمی‌داند باید چه کند.

«باز این چه شورش است که در خلق عالم است...» شاید بتوان گفت که این بیت معروف‌ترین شعر آئینی است، شعری متعلق به شاعری در قرن دهم هجری. از این شعر تا «بزن بریم به سرعت ذوالجناح، بزن بریم کربلا» که چندی پیش در یک مداحی شنیده شده، فاصله بسیار است. البته کم هم نیستند اشعار آئینی امروزی وزین اما این نوسان از کجا در شعر آئینی وارد شد و چگونه این همه فاصله چه در شعرهای شاعران آئینی و چه در آنچه که مداحان با این عنوان می‌خوانند به وجود آمد؟

دهقان فداکار درگذشت؛ اسطوره‌ای که لحظه تولدش در اذهان ایرانیان، روز ۱۶ آبان ۱۳۴۰ بود. روزنامه اطلاعات در این روز با تیتر «یک واقعه حیرت‌آور در راه‌آهن تبریز» خبر از فداکاری دهقانی داد که سه روز پیش از آن، جان مسافران قطار تبریز – تهران را نجات داده بود. این «دهقان فداکار» ریزعلی خواجوی بود که از روز نخست شاید به خاطر خطای سهوی خبرنگار اطلاعات، به اشتباه نوشته، خوانده و معروف شد. ریزعلی خواجوی در واقع «ازبرعلی حاجوی» نام داشت؛ قهرمانی که اکثر ما برای نخستین بار در کتاب فارسی سوم دبستان با او و ماجرایش مواجه شدیم؛ با تصویر جوانی برهنه بر روی ریل راه‌آهن که لباس خود را آتش زده و بر سر چوبی گرفته بود تا راننده قطار را متوجه خطر ریزش کوه کند.

رضا اصلان، نویسنده كتاب «غیور» – كه در مورد زندگی حضرت عیسی(ع) است- در مقدمه خود نوشته همین كه ما امروز در مورد شخصیتی حرف می‌زنیم، كتاب می‌نویسیم، پژوهش می‌كنیم و... كه ٢ هزار سال از حیاتش می‌گذرد نشان‌دهنده استثنایی بودن آن شخصیت و بزرگ‌ترین معجزه او است. سخن اصلان البته در مورد پیامبر اسلام نیز صادق است اما بی‌شك این بزرگ‌ترین معجزه ایشان برای دوران ما محسوب نمی‌شود. درست است كه آوازه پیامبر امروز چندین هزار برابر صدر اسلام در جهان پیچیده است اما از این بزرگ‌تر تصدیق سخنی است كه با وجود گذشت ١٤ قرن هنوز نتوانسته نقض شود.

به میان موزه‌ای از هنر و زندگی می‌رویم که وقتی کوبه‌اش را می‌زنی، دریچه‌ای به روی تاریخ گشوده می‌شود؛ فرش و نقش و حجاری و پرده‌های روایت‌خوانی. برای ورود به این جهان خیال‌انگیز، از سردری شورانگیز باید بگذریم که خود تکه‌ای از هنر و زندگی و تاریخ است. نقشی از موجودی بالدار بر فراز سردر خانه ایرانی. هنر و زندگی در عمارت ایرانی با کنده‌کاری‌های سردر خانه آغاز می‌شود و فراوان‌اند نقش‌هایی از فرشتگان بر سردر خانه‌های اشکوبه‌دار، کلاه‌فرنگی‌ها، واسطه‌های گچی میان زمین و آسمان، انسان و خدا، زندگی و هنر. بیشتر این نمونه‌های گچ‌کاری‌شده را در بناها و عمارت‌های روزگار قاجار می‌توان جست. وقتی انسان در آستانه خانه و زندگی و سفره به یاد فرازمین می‌افتد.